Δεν ξεχνώ (της Μαρίας Ιωάννου Φίλη)

Στρέφω το βλέμμα μου,

και το μαύρο δάκρυ μου

Χύθηκε στην έρημη γη...

Και το μυαλό...

Ποτέ δεν ξεχνά...

Τ' Άγιο Χώμα...

Γαλάζιο στερέωμα, Κόκκινη γη...

Ποτίζει το αίμα αλύπητα

Ξαστεριά και σκοτεινιά...

Αχ έρημη πόλη μου...

Πετούν σιωπηλά...

Οι γλάροι...

Στ' ακρογιάλι και κράζουν...

Δεν ξεχνώ...

Τάφοι ανοίγουν...

Νεκροί βγαίνουν...

Κλαίνε, γελάνε, πονούν...

Φωνάζουν...

Μη ξεχνάτε...

Μη ξεχνάτε το αίμα, το αίμα, το αίμα..

Πνοή δε μένει..

Δεν ξεχνάμε και φυτρώνει...

και όλο φυτρώνει...

Αφρός και δάκρυ...

Και το αίμα...

Δεν ξεχνώ... ποτέ δεν ξεχνώ...

Η καρδιά ποτέ δε ξεχνά...

ΚΎΠΡΟΣ ΜΟΥ!!!

Μαρία Ιωάννου Φίλη

ΘΑ' ΘΕΛΑ.. (της Τριάδας Ζερβού)

Θα'θελα να'μουν  θάλασσα,

ποτέ να μην μερεύω,

σ 'ολο τον κόσμο να γυρνώ,

γλυκά να τον δροσίζω.

Με κύματα ενθουσιασμού,

ψυχές να γαληνεύω

και με παλίρροιες ζεστές

 να τον ανακουφίζω.

Θα'θελα να 'μουν άνεμος,

ποτέ μα μην λιγαίνω,

με σταθερό κι ακούραστο, 

ρυθμό να περπατώ.

Σε μονοπάτια αέρινα,

ανθρώπους να πηγαίνω,

στου ουρανού τ'απέραντα

 λιβάδια που αγαπώ..

Θα' θελα να 'μουν η φωτιά,

που καίει την δυστυχία,

η φλόγα μου να υψώνεται,

ν'ανάβει, να φουντώνει!

όπου την δει και ύστερα,

μόνο την ευτυχία,

πάνω στ'αποκαϊδια της,

 με γέλιο να απλώνει..

Θα 'θελα να'μουν ουρανός,

αστραφτερός καθρέφτης,

μόνο με αγάπης σύννεφα,

λευκά σαν περιστέρια,

ν'αλλάζω χρώμα και θωριά

κι ο χρόνος που'ναι κλέφτης,

να γίνει αντανάκλαση,

 φωτός πίσω απ' τ' αστέρια..

Τριάδα Ζερβού

Άτιτλο (της Ζωής Χαλκιοπούλου)

Είναι λίγοι οι άνθρωποι που μαζί τους θες να κοιμηθείς.
Μα ακόμη πιο λίγοι αυτοί που θες να μοιραστείς το χάραμα.
Στο ξεπροβόδισμα, ένα φιλί κι ένα χαμόγελο τη μέρα να μερέψουν.
Γλυκιά παρηγοριά και θύμησες της περασμένης νύχτας.
Είναι πολλοί οι άνθρωποι που λες το καλημέρα.
Καφέ θα πιες και θ ανταλλάξεις λόγια.
Μα είναι λίγοι οι άνθρωποι που στο τραπέζι πάνω
θα βάλεις την ψυχή σου να την ξεκουράσεις.
Είναι λίγοι οι άνθρωποι που από ψυχή θα τους μιλήσεις,
κατανόηση αληθινή κι ασφάλεια θα εισπράξεις.
Μα είναι ελάχιστοι αυτοί που θα σε νιώσουν με σιωπή
μ΄ ένα άγγιγμα ή μια ματιά, γαλήνη να σου δώσουν.
Συνταξιδιώτες μιας ζωής κι ας τους γνωρίζεις λίγο.
Αυτό τον άνθρωπο επιθυμώ, μια δύναμη αθόρυβη
και χαίρομαι τα χρόνια μου απλόχερα να δώσω.
Κι αν σε ανάγκη θα βρεθεί ας πάρει τα μισά μου.
Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που πάντα μένουνε μαζί,
ακόμη κι αν χωρίσανε και πήραν άλλους δρόμους.
Πιο κάτω, στης καρδιάς το ραντεβού πάλι θ ανταμωθούνε.
Μα είναι μετρημένοι αυτοί που στίγμα άφησαν στο μαξιλάρι.
Κάπου την ίδια ανατολή βλέπουν χωρίς εσένα.
με την σιωπή θα σου μιλούν κι η πίκρα θ απαλύνει.

Υ.Γ. Όλα ή τίποτα ή λίγο… γιατί είμαστε άνθρωποι!

Ζωή Χαλκιοπούλου

Άτιτλο (της Γεωργίας Δεμπερδεμιδου)

 Επιμελώς ταίριαξα τα ρούχα

στην ντουλάπα

τοποθέτησα στα ράφια

τους καιρούς 

που πέρασα στην θάλασσα 

στρίμωξα τα πένθιμα στο βάθος

να μην τα φτάνω

σκόρπισα  ναφθαλίνες μικρά

λευκά συννεφάκια

ένα  κεντημένο τραπεζομάντηλο 

ξεδίπλωσε άθελα εμπρός μου 

ρόδια αγγελικής ξεχύθηκαν

στα πόδια μου

φύλλα χρυσοκίτρινα

έθαβαν την άμμο

μια ρίζα έσπασε στα χείλη μου

έκλεισα τα μάτια

αγκάλιασα, μύρισα

τα κεντημένα της μαμάς

τις παλιές δαντέλες της γιαγιάς 

μια ψύχρα  φθινοπώρου

τρυπούσε  τους ώμους 

έσυρα την πόρτα δυνατά 

πώς να πακετάρω στιγμές.. 

            

Γεωργία Δεμπερδεμιδου

~Κάτω τα χέρια~ (της Μάρθας Καναρη)

 

Μην μου μιλάτε για πατρίδες πουλημένες

και για ναυάγια θαμμένων πειρατών.

Εδω είναι ο τόπος των ανθρώπων που αγαπούνε!

Εδώ είναι ο τόπος των χαμένων  ποιητών!

Κάτω τα χέρια σας απ' ότι αγαπάω!

Θέλω ελεύθερος στον κόσμο μου να ζω.

Κάτω τα χέρια σας αφήστε με μονάχο!

Μην μου λερώνετε το όνειρο αυτό...( ρ) 

Μη μου μιλάτε για γραβάτες και κυρίους,

που δεν αγάπησαν ποτέ αληθινά!

Που ξεπουλήσαν στο παζάρι τη ψυχή τους

και  καταφέρανε να ζουν με δανεικά !

Κάτω τα χέρια σας απ ότι αγαπάω!

Είναι δικό μου και το πλήρωσ' ακριβά!

Ετσι όπως ξέρουν να πληρώνουν οι αλήτες,

καθώς πεθαίνουν στην αλάνα μια βραδιά... (ρ)

Μάρθα Καναρη