Σαν λεπτοδείκτης η ζωή γυρνά,
σφαίρα, στο εκκρεμές του κόσμου.
Σαν μιαν ανάσα η νιότη προσπερνά,
μια δρασκελιά, μια υποψία δρόμου.
Σαν σκόνη σβήνει, θάβεται
στην λησμονιά του χρόνου...
Τί να προλάβει; τί να πει;
Σε μια στιγμή μονάχα τί να ζήσει;
Αφού στο άψε-σβήσε αστραπή,
ως φως, για λίγο μένει;
Κερί που η φλόγα του πεθαίνει;
Συλφίδα, αδύναμη, ισχνή,
στα γηρατειά, αχνός που φθίνει...
Σαν σκοτεινιά ο θάνατος
την παίρνει καταπόδι.
Σαν τη βροντή π' ακολουθεί,
με μιαν στεντόρεια φωνή,
την τροχιά τη σύντομή της κόβει...
Τριγμοί, χαμός, αλαλαγμοί,
σαν ξεψυχάει το βιος της.
Τα σήμαντρα ηχούνε πένθιμα.
Η θλίψη τους βροχή,
θρηνούν για το χαμό της.
Έτσι με βιάση μοναχή,
αέρας, έρχεται στη γη,
μονάχη, έρημη, χαμένη,
σ' άλλη ζωή πηγαίνει...
Λιλή Βασιλάκη
