Χρόνος (της Ιωάννας Πιτσιλλη)

Θα ήθελα να τα σπάσω όλα
Ένα προς ένα
Όχι μόνο αυτά που βρίσκονται στο σπίτι
Μα όλα, όσα στον κόσμο υπάρχουν
Να τα βάλω κάτω και να τα πατάω
Μέχρι να είμαι σίγουρη πως δεν αναπνέουν πια
Πως κανένας κτύπος δεν ακούγεται από την καρδιά τους
Κανένα ζωής σημάδι
Μόνο ψόφια δέρματα πολύχρωμα,
Μόνο πτώματα από δείκτες και καντράν
Δεν ξέρω όμως αλήθεια τί θα ωφελούσε
Αφού δεν υπάρχει τρόπος πια να χωρέσω μέσα στα ρούχα μου
τα παιδικά μου

Ιωάννα Πιτσιλλη

Από το ομαδικό άρθρο του Μεταξύ μας, το δικό μου κομμάτι για τον Χρόνο.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΘΥΕΛΛΗΣ (του Λάμπρου Βασιλειάδη)

Το συζητούν οι κεραυνοί
πριν να κλειστεί
μια συμφωνία καταιγίδας.

Όχι ό,τι βρέξει
ας κατεβάσει'
ποτέ στην τύχη.

Σε όλες τις μπόρες
προηγείται η τριβή,
όπως στις σχέσεις.
Τους νεφελώδεις έρωτες
τα φλας της απιστίας
τους κατακεραυνώνουν.

Χωρίς αλεξικέραυνο αγάπης
τα ευάλωτα ζευγάρια δίνουν στόχο.

Λάμπρος Βασιλειάδης


Διαυγής Αντίδραση
εκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑΣ  2000

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

...αφού κοσμογύρισες το χαμένο
στη κουκίδα στίγμα σου τρύπησες και
βούλιαξες τη βάρκα σου πετρωμένο αλάτι
στο πυθμένα των αποτιμήσεων
υποτιμημένο πλεούμενο μιας δεκάρας
στο δημοπρατήριο της συγχώνευσης
αποτεφρωμένη ιδέα τίποτα ,δρασκέλισες τα κύματα
και στην ατόλη σου χαζεύεις
πρωί μεσημέρι δειλινά τα μεσάνυχτά σου
στη κοιμισμένη πόρτα μπροστα της ανθρωπότητας
μολόχα ,δυό πράσινα φύλλα και το αυθάδες
κίτρινο γέλιο σου στο κατώφλι ,των βαρυσήμαντων
σεσημασμένων υφάλων,τα σπάει
δίνει ρέστα και τα σπάει στο μεθυσμένο απόγιομα
την ώρα που σαλτάρει ο ήλιος στην εικόνα
των τροχοφόρων ανθρώπων με τα φιμέ μάτια
μόνη σου βλέπεις πως στουκάρουν στα σύννεφα
τα χελιδόνια μέσα να μπουν να ξεδιψάσουν
απ'τη ζαλάδα του γαλάζιου ,όπως και η μπλε πράσινη
σαλαμάνδρα της φωτιάς ακίνητη με τις ώρες στη πέτρα
γεννάει τα παιδιά της ,ίδια αμφίβια ζωή το βράδυ θα χορτάσει
...άκου το ορυχείο γέμισε αναστεναγμούς πετρωμάτων
στα σπλάχνα του,μεθάνιο και απόβλητα
ζύμωσης απληστίας και μιζέριας
ξύνουν την ευγένεια των μετάλλων
κι η ανάσα της γης κομπιάζει ,στα σπήλαια
με τους κιονόκρανους σταλαχτίτες ,
...για άκουσε η αγάπη χάθηκε
κανείς δε θα πέθαινε πια για τον άλλον
κι εσύ πέθανες μέσα σου φτωχό μου σκιάχτρο
γιατί είχαν πεθάνει τα φτερά σου ανάμεσα στους
σιτοβολώνες των τελευταίων αιώνων
ξέρεις πια πως  κάτω απ'το στέγαστρο του ηλιου
και τις σειρήνες του φεγγαριού των άστρων 
...να, ένα κατώφλι ατόλη καρδιάς
σου έχει απομείνει
ένας ιαγουάρος το παραμύθι να σου πει
και μια φυσαρμόνικα στο στόμα της θάλασσας



Χριστίνη Σκουλούδη

ΜΕΘΥΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ (της Τζένης Τσιουγκου)

Όταν χαμογέλασες πρώτη φορά μπρος στα μάτια μου
χαμογέλασε κι ο κόσμος όλος.
Πώς ήταν δυνατόν να μην το νιώσω,
πώς ήταν δυνατόν να μην αισθανθώ
τη χαρά που σκόρπισαν ξαφνικά
τα χείλη σου στο χαμόγελό σου;

Και τότε…
Σε μια στιγμή με μάγεψες,
σε μια στιγμή γεμάτη φως,
με των ματιών σου την λάμψη την ατέλειωτη
μ’ έριξες στης σαγήνης σου τ’ ορμητικό ποτάμι.
Και τώρα αυτή τη στιγμή σκέφτομαι,
αυτή τη στιγμή θ’αγαπώ,
αυτή η στιγμή θα μ’ ακολουθεί μια ολόκληρη ζωή…

Ζωή μου!...
Ζωή μου, εσύ με ταξιδεύεις σε μέρες ηλιόλουστες
εσύ μ’ οδηγείς στην ακτή της πληρότητας.
Σε μέρη όπου άλλοτε οι πόθοι ολοκληρώνονται,
σε μέρη όπου άλλοτε ανυπομονούν να εκπληρωθούν.

Θα περιμένω ξανά τις φωτεινές στιγμές απ’ τα χαμόγελά σου.
Θ’ αποζητώ την φλόγα απ’ τις αμίλητες ματιές σου.
Οι ματιές σου και τα  χείλη σου
ήταν μαγεία που μ’ έλουσε σ’ ένα λεπτό,
και μετά από μερικά χαμόγελα σου
έμεινα μεθυσμένη από έρωτα.
Δεν μπορώ να διώξω αυτό το μεθύσι απ’ το κορμί μου
κι όταν είσαι μακριά μου σε θέλω όλο και πιο πολύ.

Σε νοσταλγώ πάντα…
Πάντα και πιο πολύ
όταν το πρόσωπό σου εμφανίζεται
στον καθρέφτη της καρδιάς μου,
όταν τα βήματά σου ακούγονται
στους δρόμους των ονείρων μου.

Σ’ αγαπάω πιο πολύ
όταν συλλογίζομαι όλα τα χαμόγελά σου
και περιμένω εσένα διαρκώς
όπως περιμένω εκείνες τις φωτεινές στιγμές σου,
τις φωτεινές στιγμές από τα δυο σου μάτια.

Τζένη Τσιουγκου

ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ ΟΝΕΙΡΑ (της Χρύσας Νικολάκη)

Λευκά τριαντάφυλλα
κουρτίνα κόκκινη
σαν απο αργαλειό αράχνης
μα διάτρητη
σε σύννεφο ανταριασμένο,
κεραυνόπληκτη
η ψυχή.

Κόκκινο του πάθους
σα γεράνι ανθισμένο στης λίμνης
το ηλιοβασίλεμα.
Πλημμυρισμένα τα μπαλκόνια
από τις στάμνες της επιθυμίας
στο χάρτη άφαντο και το νησί
σαν Ποντίκι διωγμένο
Ίχνος από πράσινο...

Πνιγμένοι οι λεπτοδείκτες
απ' της ομίχλης το θόλωμα.

Η ψυχή γκρεμισμένη αητοφωλιά
κι εσύ αμίλητος,
της λησμονιάς
άηχο το νερό,
πέτρωσαν κι οι ευχές
απολιθώματα οι λέξεις.
Τόσο υγρό στοιχείο στη φύση
μα κάποτε οι λογισμοί στερεύουν
παύουν να διψούν
μετά τους κατακλυσμούς.

Μα αν διψάσεις ποτέ
σκύψε μέσα μου να πιεις!
Είπε η λίμνη στο παλικάρι:
Μην πνιγείς!
Απλά καθρεφτίσου.
Φτάνει μια κυρά Φροσύνη.
Δεν ξεδιψά το νερό
της ματαιότητας.

Χρύσα Νικολάκη