Αλλά-ζω- (της Χρυσταλλας Κοσμά)

Αλλά-ζω...
Καθημερινά αλλάζω...
Βαριέμαι γρήγορα...
Γι' αυτό αλλάζω θέση
στα έπιπλα,
χαρακτήρα στα ρούχα μου,
χρώμα στα μαλλιά μου...
Αλλάζω την καθημερινότητά μου,
τις απόψεις μου,
τα αισθήματα μου....
Αναθεωρώ τις φιλίες μου,
την εργασία μου,
τη ζωή μου....
Μα δε με νοιάζει
γιατί όλα αυτά
είναι φτιασίδια της ουσίας ...
Εγώ παραμένω ΕΓΩ....
ΑΛΗΘΙΝΗ
ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ
ΚΙ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ

Χρυσταλλα Κοσμά


                                       

Στην Αμυγδαλιά Του Πατρικού Κήπου (Του Αριστομένη Λαγουβάρδου)

Πώς  άνθισαν απόψε τα  κλαδιά σου

που σ΄ έντυσαν νυφούλα σε  μια μέρα,

και λάλησε του πόθου σου η φλογέρα,

λουλούδιασαν δροσάτα τα φιλιά σου!

Ως σ΄είδα, μου εφάνη η καρδιά σου

γοργά πώς χτύπαε - ωσάν τη μέρα

μικρούλα που σε φύτεψα πιο πέρα,

στου κήπου μας την άκρη - η ματιά σου,

να βρεί το φίλο που έχασε εζήτα.

Λές νάταν πλάνη, ή νάταν πίκρα

το πατρικό μου σπίτι που είχα αφήσει;

Θυμάμαι τη στιγμή!  Μονάχος βγήκα

απ΄ την πόρτα του σπιτιού - μονάχος μπήκα.

Γεμίζει η στάμνα της ζωής και τρέχει η  βρύση...

Αριστομένης Λαγουβάρδος

Ανθο-αρώματα (της Αθανασίας Δαμπολια)

Σε λαμπερά ξημερώματα.
Σε δρόμους που ανθίζουν γιασεμιά.
Σε αστροφεγγές και χρώματα απαλά.
Όπου.... μοσχοβολούν καρδιές.
Εκεί να μένουν οι σκέψεις.

Θα με βρεις την ώρα του δειλινού
που το άρωμα σκορπά παντού μεθυστικά
μέσα σ' ένα μικρό τόσο δα ανθάκι.
Να καταφέρω με την μυρωδιά
να εισχωρήσω στην καρδιά σου
να νιώσεις πως είμαι εκεί.......
ν' ακούσεις το σιγοθρόϊσμα των πετάλων μου.
Ν' ακούσω να σιγοσφυρίζεις
τ' αγαπημένο σου τραγούδι
και μ' ένα πλατύ χαμόγελο
ας χαθώ στο σούρουπο.

  Αθανασία Δαμπολια

Άγνωστη (της Ελένης Κιουπη)

Δεν με γνωρίζω
Άγνωστη με αγνώστους
Σε άγνωστη πόλη
Ναυαγός σε ακρογιάλι
Με κυνηγάνε λέξεις βρεγμένες ως το κόκαλο
Το αίμα μου τους χαρίζω
Φυσάει και ένα δαιμονισμένο όνειρο
Ξεκόλλησε παντζούρια
Τα κεραμίδια κρύφτηκαν στο υπόστεγο
Να σωθούν

Ήρθαν να με πάρουν σκέφτηκα ν'αναπαυθώ
Και προχθές που παραβίαζαν την πόρτα μου
Πίσω τους ήμουν
Για μένα ήρθατε του φώναξα
Εδώ είμαι ορίστε
-Ψάχνουμε τον ένοχο μου είπαν
-Εγώ είμαι τους απάντησα

Αυτοί θέλανε χαρτί κι εγώ χαρτί δεν έχω...

Ελένη Κιουπη

ΜΙΣΑ ΟΝΕΙΡΑ (της Εύας Γεωργίου)

Κάθε που βρέχει σκορπιούνται
Τα μισά γίνονται ένα με τα φυλλοβόλα
τα άλλα μισά καταρρέουν και γκρεμίζονται
 Χωρίς μυρωδιά και χρώμα
μείνανε ορφανά σε Άνοιξη, μισή
Χωρίς φτερά
Τα δάμασαν οι πολλοί βοριάδες
κι ύστερα
το τσουχτερό κρύο τα αποτέλειωσε
Ολόκληρα  λιποτάχτησαν
και  έγιναν θρύψαλα
στα πυρά των καιρών
Ορατά μόνο  τα μισά
Ανέγγιχτα τα άλλα μισά
Μαζεύουμε
έγχρωμα  πάζλ
Κι είναι γλυκιά η προσμονή
Θα ξαναγεννηθεί στο θέρος το όνειρο
Ολόκληρο!

Εύα Γεωργίου