Το νησί του ονείρου (της Κατερίνας Σολωμού)

Ναυάγησα στης ελπίδας το νησί
Αδύνατη η φυγή μου
ξονειρεύτηκε το όνειρο.
Σαν αλλος Οδυσσέας στο νησί των Σειρήνων.
Ανελέητος ο ήχος των παφλασμών της θάλασσας
τα μανιασμένα κύματα
θρυμματίζουν στα τυφλά τη σιωπή μου
Μια ώριμη υπομονή
συντροφεύει τη μοναξιά μου.
Ο υγρός παράδεισος γυρω μου
σβήνει τα ονειρα που έπεσαν μέσα του
σαν τους φλεγόμενους κομήτες
και ο απέραντος ορίζοντας με το λιανό φεγγάρι
κάνει το κορμί μου να λυπάται.
Αμίλητη η ζωή μου κάθεται
μέσ΄στη συνήχηση του απείρου
και ο νους με την αθωότητα μικρού παιδιού
ζωγραφίζει με την οξύνουσα ομορφια της χαραυγής
μια ζωή που φοράει γαλάζια όνειρα
και τρεχει με τον αγέρα!!

Κατερίνα Σολωμού

Λευτεριά (της Ιωάννας Καράμπελα)

Μα τι θαρρείς?
Έχει ένα τίμημα η άβυσσος δεν στο 'πανε?
Μια μακριά χαράδρα που ανθρωποι σα τη διαβούν ευθύς κατακρημνίζονται

Θαρρείς Χριστούγεννα θα φορεθείς;
Με τις εκπτώσεις των τιμών
πως το κουρέλιασμα θα ντύσεις;
Πώς θα νικήσεις για θα νικηθείς
μ' ένα Μολών Λαβέ βγαλμένο απ' τις ειδήσεις?

Μα τι θαρρείς?
Πως λευτεριά είναι μιας ζήσης πρωινό
σαν δένει η γραβάτα τη θηλιά της?
Πως είναι έρωτας με αφρόγαλο ωμό
όταν μια βέρα θα περνά στα δάχτυλα της?

Είν' το γραμμόφωνο που ψάλλει το ταγκό,
ο ίσκιος ο αχνός,
το άρωμα της.
Είν' ο αγέρας που τραβά για ουρανό
μια κουρασμένη αγκαλιά,
το κάλεσμα της.

Είν' η συνήθεια που έμπασε νερά,
είν' το κουτάλι που σερβίρισε στο πιάτο
Μία κυρία που τολμά να τραγουδά,
Το δάκρυ στο χαρτί που 'πιασε πάτο.

Ένα κουβάρι είναι για πλεχτό,
ένα αυγοτάραχο στη χύτρας το φεγγάρι,
ένα ρημάδι ξεχασμένο σ' αγαπώ,
ενός βιολιού ο ήχος στο δοξάρι.

Μία Γκουέρνικα στου Πικάσο τη νιοστή,
μια κουπαστή που χάθηκε στο κύμα,
το παραμύθι που θυμίζει εορτή,
Μια Ελληνίδα τού Δρυμού,
κι ένα ποιήμα....


Ιωάννα Καράμπελα

Νύχτα πονετική (της Παρασκευής Κηπουριδου)

Πονετική απόψε η νύχτα.
Τα λιγνά μας όνειρα,
σε ασημένια σπάργανα τυλίγει.
Το σβησμένο μας βλέμμα,
με ασημένιες ανταύγειες ντύνει.
Των άστρων την ευλογία,
στον ταλανισμένο τόπο απλώνει,
ασημοκέντητο προσδοκίας σεντόνι.
Τον σπόρο της ελπίδας βλασταίνει,
στους χέρσους αγρούς της ψυχής.
Όλους εμάς, που ηττημένοι ζούμε,
που τραγικά κωφεύουμε,
εμάς που εθελοτυφλούμε,
εμάς τους διχασμένους,
κι απίστευτα προδομένους,
να κάνουμε όνειρα μας ωθεί.
Παλεύοντας, στο σκοτάδι
σθεναρά,να ανοίξουμε ρωγμή.
Να στοχεύσουμε του ήλιου το φως.
Αξίες να ανασύρουμε κι αρχές,
απ’ το πηγάδι της λήθης που τις τρώει.
Τούτη η χώρα, ετούτος ο λαός,
σκοταδισμό για πολύ δεν αντέχει.
Ώρα να πετάξουμε την ήττα,
περήφανα, να σηκωθούμε ορθοί.


Παρασκευή Κηπουριδου

ΣΚΑΡΙΑ (της Αρετής Γουργιώτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ)

Κείτονται!
Στην στεριά αφημένα,  συνέρημα κι αφρόντιστα,
τα δυό σκαριά.
Η μάννα τους η θάλασσα τα νανουρίζει,
σε ιαματικές θύμησες πηγαίνοντάς τα.
Όταν βασταγερά κι ολόλαμπρα και ποντοπόρα
ένα ήντουσαν με την λαφράδα τ' αγεριού
και του Αίολου το μάνιασμα.
Ακμής και νιότης αντικαθρέφτισμα στου γιαλού το κάτοπτρο!
Ορθόπλωρα μιλήματα με τον πέρφανο κυματισμό.
Κι οι κύρηδες κι αφέντες  πάνω τους  αποθεμένη
του επιούσιου ελπίδα.

 Τώρα, κουφάρια κατά γης πεταμένα!
Σκουριά αγκαλιάζει τα πλάγια τους
και τα ονόματα σβησμένα κι αυτά.
Αλήθεια, ποιά  ήταν;
Μυρσίνη, Αλέξανδρος, Νικόλας, Νεφέλη;

Σκαριά και μεις οι άνθρωποι από τον Χρόνο λαβωμένα,
παραδομένοι σε ονειροαρμενίσματα ανέφικτα πια.!
Αλήθεια, ποιό το όνομά μας;

Αρετή Γουργιώτου  ΦΥΚΟΕΣΣΑ


Β' ποιητική συλλογή, υπό έκδοσιν

Ένα ταξίδι μιας σύντομης διαδρομής (της Μαρίας Ιωάννου - Φίλη)

Χάραξε και εγώ στον σταθμό
του προαστιακού Κιάτου- Αθήνας.
Έφτασε!!
Άνοίγει η πόρτα και μηχανικά
βρίσκομαι στην θέση μου.

Μόνη μου στις σκέψεις μου
για το λόγο αυτού του ξαφνικού
ταξιδιού.
Η ζωή, αχ τι είναι αυτή η ζωή.
Όλα ανατρέπονται σε μια στιγμή.

Νοιώθω ότι ο χρόνος πάγωσε
για μένα.
Πόσο γρήγορα τρέχουμε
να προλάβουμε το ταξίδι της
ζωής  όμως αυτό πάντα μας
προσπερνάει αναρωτιέμαι.

Χάνουμε τις στιγμές ψάχνοντας
τα πρέπει και τα γιατί.
Στιγμές  και ώρες αφοσίωσης, αγάπης και αγωνίας  που χάθηκαν
σέ ανθρώπους που τους έδωσες την
ευκαιρία να είναι στην ζωή σου
αλλά αυτοί μόνο σε εκμεταλεύτηκαν.

Απόδειξη ούτε μια καλημέρα .!!

Τελικά τι απομένει από αυτό το ταξίδι
και ένα δάκρυ μου θόλωσε τα μάτια.

Γύρισα το θολωμένο βλέμμα μου
στο τζάμι.
Άκουγα τους συρμούς στις ράγες
σαν να 'ναι καλπασμός από κοπάδι αλόγων
που τρέχουν να ξεφύγουν από τον γητευτή
τους.
Αδάμαστα, ελεύθερα εκεί που θέλει
η ψυχή τους!

Βλέπω μαζί τους  να τρέχουν τα αμπέλια ο ουρανός,η θάλασσα, τα βουνά.
Ένοιωσα πως ήταν οι συνεπιβάτες μου
και ας ήταν έξω από το τζάμι.

Ένα σφίξιμο ξανά και τότε τον είδα εκεί
ψηλά να ανοίγει περήφανος τα φτερά του.
Ένας αετός.
Δεν μπορεί να τον ακουμπήσει κανείς
δεν ζητάει τίποτα από κανένα.

Απολαμβάνει την μαγεία του ταξιδιού
δεν έχει σχέδια και δεν τον νοιάζει που
θα φτάσει μόνο τις στιγμές του δικού του
ταξιδιού.

Και εγώ ξύπνησα λες ξαφνικά.
 Απολαμβάνω και εγώ τις δικές μου
στιγμές μου από ένα τζαμι του
προαστιακού!

Μπορεί μόλις φτάσω στον προορισμό μου
να μην είναι όλα πια ίδια για μένα να μην τις
ζήσω ξανά αυτές τις στιγμές  για αυτό χαίρομαι που μου τις χάρισε αυτό το ταξίδι.

Δεν με νοιάζει τι θα ακούσω τι θα γίνει για την ζωή μου.
Μόνο που απόλαυσα αυτή την υπέροχη εικόνα
ενός αετού με απλωμένα φτερά στον ουρανό
αυτό μου δίνει την δύναμη να αγωνιστώ όσο γίνεται για την ζωή μου !!!


Μαρία Ιωάννου - Φιλη