Άτιτλο (του Θεοφάνη. Λ. Παναγιωτόπουλου)

"Προσπάθησε να τα φυλάξεις ποιητή,
όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται"

Έψες μεσάνυχτα
στ' ονείρου
την ανώνυμη γοητεία
την άγια στιγμή
σαν άνθιζε
το ερεβώδες νυχτολούλουδο
αιγυπτιακό καραβάνι φάνηκε
στο πέλαο
- κρεμιόντουσαν απάνω του -
φωνές αντρών κι βαριές χειρονομίες
οι γιοί του Ποσειδώνα
υποτάσσαν τ' αφρισμένα κύματα.
Ένιωσα κύμα ορφανάλμυρο
- θήραμα παγιδευμένο -
πρόωρα γεννήθηκε
ο φεγγαροθρεμμένος ηδονισμός
μόνιμο σπίτι να έχω
την θάλασσα τούτη.
Κάτω από γέρικο δέντρο ελαίας
( μ' ελεύθερους τους γιους της Αθηνάς)
το Πάνθεον
βυθίζεται στο πέλαο της συγκατάβασης.


Θεοφάνης.Λ.Παναγιωτόπουλος

Αφτέρωτοι άγγελοι (του Κώστα Ζαϊκιδη)

Σε άβρεχτα μάτια του κόσμου μια θάλασσα βαστιέται.
Ένας κατακλυσμός, αρχαίες και μέλλουσες αμαρτίες τάχα να ξεπλύνει.
Άγγελοι αφτέρωτοι χέρι με χέρι ψηλά μας χαιρετούν.
Δεν τους αξίζει στης γης τα πορφυρά σεντόνια  πια να φιλοξενηθούν.
Δεν τους αξίζει τρεμάμενο νανούρισμα με φοβισμένο βλέμμα.
Δεν τους αξίζει της μάνας γλυκοφίλημα, επιθανάτιος ρόγχος να βουβαίνει.
Δεν τους αξίζει η ασκήμια του κόσμου που μέσα τους εκρήγνυται, πριν προλάβουν βόμβες να ατιμάσουν αμόλυντα σκηνώματα.
Γι' αυτό με ανεστραμμένο βλέμμα,  σελώνοντας ένα σύννεφο και γκέμια δύο ακτίνες στον ζωοδότη ξεπεζεύουν.
Άγονται στη χορωδία αγγέλων, που ταξιθέτες μοιράζουν θέσεις αγάπης πρώτης γραμμής και αθάνατα χαμόγελα ψυχής.
Λύπη, πόνος και θλίψη, δίχως αποστολέα,
ταχυδρομούνται, για ισόβια παραλαβή,
στη γη των αφιλόξενων.
Αυτό που μας αξίζει.


                      Κώστας Ζαϊκιδης

Μια αφιέρωση με σημασία (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Κι αν κάποτε εκδοθεί,
ανθολογία ποιημάτων μου,
ένα αντίτυπο μόνο θα τυπώσω!
Γνήσιο και υπογεγραμμένο θα σου δωθεί
πρόθυμα στη ματιά!
Αδιόρθωτο, σαν μια διάφανη αλήθεια!
Γιατί η ψυχή δεν επεξεργάζεται συμπεριφορές!
Και η καρδιά δεν διυλίζει συναισθήματα!
Θα απαιτήσει λοιπόν στον ορίζοντα της μοιρας,
να ταυτιστεί με τη δική σου ποίηση,
και νοερα θ' ακολουθει,
τις χαρές σου και στις λύπες!

Μόνο λίγο ξεθωριασμένη η γραφή,
απο το δάκρυ,
και ιδρωμένες οι σελίδες από τον κόπο
της εμμονικης συνυπαρξης!
Εκεί, μην το διαβάσεις!
Θα 'ναι σε γλώσσα άγνωστη!
Κοίταξε μόνο... στις αφιερώσεις!
Ισως ακόμα,  μπορείς να διακρίνεις τα χρώματα,
στον επίλογο της κομμένης σάρκας!

Το κόκκινο του πάθους - τι άλλο -?
Γαλαζιο οι στιγμες!
Στο γκρι οι εμμονές μας!
Στο κίτρινο οι πίκρες!
Στο μαύρο απουσία!
Μην ψάχνεις όμως πουθενά,
για το λευκό, της αδιαφοριιας!
Αυτό δεν βάφτηκε ποτέ!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Όλα του γάμου δύσκολα (της Βηθλεέμ Νασλα)

Όλα ήτανε έτοιμα
ο γάμος να γενεί
κι η νύφη ετοιμάστηκε
χωρίς να χτενιστεί.

Το νυφικό το φόρεσε
όπως της είχαν πει,
χατίρι δεν εχαλασε
γιατί θα ταν βαρύ.

Της μάνας της τη θέληση
ακολούθησε πιστά,
της πεθεράς τα έθιμα
κι αυτά ήταν σεβαστά.

Εκείνη άλλα ήθελε
κι άλλα η καρδιά ζητούσε
μα ο κόσμος την εκραταγε
στο χέρι και γλεντούσε.

Εκαθισε και σκέφτηκε
πως έφτασε ως εδω
κι αντί γοβακια φορεσε
all star να σε χαρώ.

Της αρεζε πολύ το ροζ
της θύμιζε κουφέτα,
κι ήταν και άνετα πολύ
δε χώραγε κουβέντα.

Κι αν εφτανε στην ώρα της
μπροστά στην εκκλησιά,
στα πόδια θα το εβαζε
χωρίς βαριά καρδιά!

Βηθλεεμ Νασλα

Ηλεκτρικά Αυτοκίνητα (του Περικλή Ρεΐζη)

Ηλεκτρικά αυτοκίνητα

Μόνο η θάλασσα μας συγχωρει ακόμα και μεγαλόθυμη

ανέχεται την ανοησία μας...θάλασσες υπομονής γίναν με τον καιρό ''μαζί μας''

Αυτοκτονούν στα δάση οι Αμαδρυάδες, θα κόψουμε κι άλλα δέντρα

και μετά θα τα στολίσουμε!!!Τον ερχομό του Σωτήρα να φέρουν...

Έχουμε ακόμα στις πολεις, αξόδευτο οξυγόνο να αναπνεύσουμε χωρίς μάσκες...

Θα βρει τρόπους και επιχειρηματα να εμπορευτεί η κακία μας...

ηλεκτρικά αυτοκίνητα, για μένα , για σένα , για όλους...καθαρή τεχνολογία

να φονέψουμε την ομορφιά με ευαισθησία, ως που η ζωή να βαρέσει σιωπητήριο!!!

Έστω με λιγότερα δάση με βρώμικα ποταμια  ή ξερά...εμείς οικόπεδα χρειαζόμαστε

έστω σαθρά και σε ρέματα...όλα τσιμέντο να γίνουν!!!Και μετά ας το κάνουμε βούκινο

καιρός να εξοντώσουμε τα πουλιά να απαλλαγούμε απ' το ενοχλητικό κελάηδημα τους!!!

Άλλη μια νίκη-τέτοιες είναι τελευταία οι νίκες μας...αυτογκόλ της ζωής μας...

Έτσι που το πήραν απόφαση τα  όνειρα...σηκωθήκαν και φύγαν μακριά μας, να γλιτώσουν...

Ήρθε ο καιρός του μισεμού των εποχών και των ανθρώπων...μα δεν ανησυχούμε

εκπαιδευτικά ντοκυμαντερ της ζωής και της Φύσης ήδη γυρίσαμε...

Ας ανησυχούν  ''οι απολίτιστοι ιθαγενείς'' στον Αμαζόνιο,,,που από ντοκυμαντέρ δεν ξέρουν!!!

Έχουμε καιρό να ασχοληθούμε μαζί τους...προχωράει έστω κι αργά η μόνη εποχή...

αυτή του ''τσιμέντου''..


Περικλής Ρεΐζης