Μπερδεύτηκαν όλα λίγο πολύ στο μυαλό σου.
Δημιουργήθηκε εντός σου κάτι ουτοπικό, σαν να άλλαξαν μέσα σου τα σύνορα.
Εμφανίστηκε μπροστά σου ένας κόσμος χαοτικός και ανεξήγητος.
Άρχισες άδικα να ξοδεύεσαι, περιμένεις ανυπόμονα να έρθει εκείνη η βόλεψη που έχεις καιρό τώρα στο μυαλό σου.
Άδειασες μέσα σου, ξέχασες πως είναι να αισθάνεσαι.
Είναι βλέπεις όλο αυτό που προσμένεις.
Προσμονή για επιβολή στον άλλον.
Πάντα θέλεις να επιβάλεσαι, έχεις – δεν έχεις δίκιο.
Από καιρό τώρα σχεδιάζεις τη φυγή σου, μια φυγή αλλιώτικη, εικονική και ουτοπική.
Ψάχνεις γύρω σου συμμάχους για να δικαιολογήσουν εκείνη την ανεξήγητη φυγή που ετοιμάζεις και εκείνος ξαφνικά έγινε ο λάθος άνθρωπος που αγάπησες.
Με τους λάθος τρόπους…
Και λες ότι πλέον δε σκέφτεται όπως εσύ, ή όπως εσύ θα ήθελες.
Ξέρεις, εκείνος ο λάθος άνθρωπος που λες, έχει συναισθήματα που πληγώνονται.
Βροντοφωνάζεις ότι τα θέλω σου πλέον είναι διαφορετικά και δε συντονίζονται.
Όλα τώρα σου μοιάζουν λίγα και ας είναι πολλά.
Είναι που συσσωρεύτηκαν τα θέλω σου τα ανικανοποίητα.
Είναι που από καιρό τώρα θέλεις να αλλάζεις τις ζωές των γύρω σου.
Είναι που ξαφνικά όλα σε ενοχλούν και ξεκίνησες να κρίνεις και να κατακρίνεις πράξεις ανθρώπων.
Είναι που νιώθεις ότι μαζεύτηκαν όλα πάνω από το κεφάλι σου και υπάρχει σύγχυση σκέψεων.
Είναι που εσύ τώρα νομίζεις ότι τα κάνεις όλα σωστά και οι υπόλοιποι κάνουν λάθη και εσύ θέλεις να τους σταυρώσεις.
Είναι που τα κάνουν όλοι οι άλλοι λάθος.
Είναι μέχρι να κάνεις εσύ το ίδιο λάθος.
Μετά είναι όλα ανθρώπινα.
Είναι που τότε θα ζητάς εσύ να μη σε σταυρώσουν και να σου αναγνωρίσουν το ανθρώπινο λάθος.
Μαρύσα Παππά
*Το κείμενο αυτό πρωτοανέβηκε στη σελίδα "Μεταξύ μας"
