Επισκέπτης (του Απόστολου Φεκάτη)

Στο ισόγειο
το παράλογο διεκδικεί πορείες
η αδικία στον τρίτο καυγαδίζει
διάτρητη η οργή των λέξεων
στάζει κέρματα θυμού.

Η γαλήνη ελλοχεύει αναποδιές
και στο ρετιρέ
το ανεκπλήρωτο
μοιχεύει τα  σ' αγαπώ
και η αλήθεια  αύριο,γενέθλια έχει
και σε ταγκό θα ξοδευτεί
και θα γιορτάσει με αβέβαιο φόβο.

Μία μέρα μου είπες

Μην καις τα ποιήματα
καδραρισέ τα στα πάγια  ενοικίων
ερηπωμένων κτιρίων.

Εγώ , πόνεσα πολύ
δεν είχα βλέπεις δωμάτιο
να στεγάσω τις φιλοδοξίες μου.

Ναυαγός, τώρα
ο επισκέπτης χρόνος
δώρο του
οι στίχοι από εσωτερικές φωνές
από μια θάλασσα που δεν πονάει πια
θα τους κρατήσω όμως
να τους εξευμενίσω
για το μοιραίο ταξίδι
στο διάβα της ψυχής
αλλά
κι εκείνη
η πόρτα
Θέλω
 να μείνει ανοιχτή
να υποδεχεται, τον ουρανό
μου το υπόσχεσαι;


Αποστολος Α. Φεκατης

Τα πιο όμορφα ποιματα (της Λίτσας Μοσκιου)

Δυο χέρια...
που σφιχτά σ' αγκαλιάζουν
πάνω στο στήθος...
κι αυτή η ανάγκη σου
στο λαιμό να κρατηθείς
σαν ανάγκη του κόσμου μοιάζει
που αναζητά
έναν τόπο ειρηνικό
να βρει να κατοικήσει
μες στη γαλήνη της στιγμής
μέσα στης φλέβας τη ζεστασιά
να γύρει
να κουρνιάσει
και ν' αποκοιμηθεί.

Σ' αυτόν τον τόπο
που τα χείλη
μαθαίνουν να σιωπούν
μέσα στου πόθου
το σφυγμό και τις ανάσες
γεννιέται η έμπνευση.
Μοιάζουν τα δάχτυλα
λες κι απαγγέλουν
πάνω στο σώμα σου
τα πιο όμορφα ποίματα.

Λίτσα Μοσκιου

Χαμένο ταξίδι (της Σοφίας Τανακιδου)

Αυτό το ταξίδι
δεν ήταν τυχαίο.
Το διάλεξες νύχτα να γίνει,
για να 'χεις τη μέρα ήδη φτάσει,
μα η νύχτα σε έχει σκεπάσει
κι ο δρόμος δε λέει να τελειώσει.

Μπρος πίσω στο χάος βαδίζεις,
δεν ζεις τη ζωή που ελπίζεις.
Οι δρόμοι στενεύουν,
ολοένα σε σφίγγουν,
θεριά που παλεύουν,
σαν φίδια σε πνίγουν.

Μπρος πίσω γυρίζεις,
δεν έχεις κανένα,
ζωή πως να αρχίσεις,
με φίλο ούτε ένα.

Αυτό το ταξίδι
ήταν μοιραίο.
Τους άφησες όλους
να φύγεις,
μα τώρα σου λείπουν.
Κι ο δρόμος δε λέει να τελειώσει.
Μπρος πίσω γυρίζεις
και πριν ξανά ξημερώσει,
η μοναξιά σε έχει ήδη σκοτώσει.


Σοφία Τανακιδου

Γορδιος δεσμος (της Βηθλεέμ Νασλα)

Κι οταν πια δεν θα μπορεις να νιωσεις το θυμο,
την απογοητευση, την αγανακτηση,
την αναγκη να ψαξεις να βρεις το γιατι...
Κι οταν θα κλεισουν τα αυτια
ετσι απο μονα τους σε καθε επεξηγηση,
οταν τα ματια δε θα θελουν να δουν
και το στομα δε θα χει να προσαψει τιποτα...
Τοτε εισαι ετοιμος να δωσεις λυση!

Βηθλεεμ Νασλα

Της Καπετάνισσας (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Έχεις το βλέμμα τ’ αετού και την ψυχή τ’ ανέμου, σκληρή καθάρια κι όμορφη με χάρη χρυσανθέμου, στα μαυρισμένα στ’ άπλυτα και στα σκουτιά τριγύρω, μονάχα εσύ μοσχοβολάς της θάλασσας το μύρο. Δίπλα στα βίντζια καρτερείς με το στουπί στο χέρι, παρακαλώντας θάλασσα μπουνάτσα να σου φέρει, για να κοπάσει η δίνη σου να πάψεις να φοβάσαι, για το κακό που σου 'καναν να πάψεις να λυπάσαι. Έλα και πάλι, θάλασσα και πιάσε της το χέρι, ως τα βαθιά σου να την πας εκεί που ζει τ’ αγέρι. Εκεί που ζουν οι όμορφες γλυκές καλοκυράδες εκεί που χαίρουν οι επτά, οι ώριες οι Πλειάδες. Εύγε σου Καπετάνισσα και του Πελάγου Κόρη, που δεν νογάς τον φόβο τους μήτε το ξεροβόρι. Εύγε σου Λασκαρίνα μου και γλάρε θαυμαστέ μου, που δάμασες τα πέλαγα καρπέ ευωδιαστέ μου.
Καλλιόπη Τσουχλη