Κλείσε τα μάτια (της Σοφίας Τανακίδου)

Κλείσε τα μάτια ..
δεν είναι για σένα αυτά.
Μην τα κοιτάς!
Μόνο την αγκαλιά μου να ζητάς.
Και γω θα σου χτενίζω τα μαλλιά.
Θα σου αλλάζω ρούχα τακτικά.
Θα σε ταίζω.
Θα σε αγαπώ.
Και θα σου κρύβω... 
όσο έχω χέρια και μπορώ 
ό,τι συμβαίνει γύρω κακό.

Εγώ αντέχω να το ζω
και ας είμαι τόσο δα μικρό.
Αφού η "μαμά" σου είμαι εγώ
να σε προφυλάξω προσπαθώ
απ' του πολέμου μας τη ζάλη.
Έτσι δεν κάνουν οι μεγάλοι;

Σοφία Τανακιδου

Σπονδή (της Σοφίας Κοντογεώργου)

Σκοτάδι ,
ανάλαφρο σαν πρωινή πάχνη
μυστηριώδες σαν τη βαθιά
γαλάζια θάλασσα
λυτρωτικό
σαν μητρική ζεστή αγκαλιά
ανελέητο
όπως η μνήμη
Δάκρυ ,
της ψυχής τρυφερό καταφύγιο
κολυμπήθρα της λύτρωσης
της χαμένης καρδιάς καθαρτήριο
Στεναγμός ,
των αγγέλων παρήγορο μίλημα
λόγια άηχα πίκρας
δίχως φλόγα φωτιά
στερεμένο ποτάμι της θλίψης
Με τα χέρια απλωμένα
σπονδή στο βωμό της αγάπης
Το σκοτάδι μου
Το δάκρυ μου
Τον στεναγμό μου
Τη ζωή μου.

Σοφία Μπόρχες - Κοντογεώργου

Ήλιος μου (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Ήλιος μου.....! είναι η ματιά σου
όταν με κοιτάς και θαμπώνομαι....
Όταν φωτίζεις εσωτερικά τον κόσμο μου
και διαλύεις τα σκοτάδια μου.

Ήλιος μου......! είναι το βλέμμα σου
όταν με κοιτάς κι εγώ λιώνω.....
Όταν τις νύχτες μου τις κάνεις φωτεινές.....
μα και τις μέρες μου πιο λαμπερές.

Ήλιος μου.........!
Υπάρχει πιο ήλιος από σένα ;
Ήλιος μου ! μάτια μου είσαι " ΕΣΥ "

Αθανασία Δαμπολιά

Βενετία (της Κωνσταντινας Κρατημένου)

ΒΕΝΕΤΙΑ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 30Χ45 με χρώματα λαδιού σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Παιδί ξανά (της Σοφίας Τανακίδου)

Χαμένη στου μυαλού τα μονοπάτια. Πήρε το δρόμο. Πάντοτε ίδιος. Τον είχε διανύσει Ξανά και ξανά. Μα σήμερα είναι διαφορετικά Τον βλέπει τον δρόμο μα δε βρίσκει το λόγο που εκεί ξανά γυρνά. Στη μέση του στέκει μα πια δε γνωρίζει γιατί είναι εκεί. Τριγύρω ο κόσμος τρέχει σκουνταει γοργά περπατάει σημασία καμιά. Πανικος μες το βλέμμα κανείς δεν της δίνει βοήθεια πια. Μα ωστόσο γνωρίζει το ξέρει το νιώθει Πώς κάπου μακριά Υπάρχει εκείνος που την ψάχνει και θέλει να τη βρει λαχταρά. Εδώ στη γωνία θα μείνει για λίγο. Αυτό το σημείο μοιάζει γνωστό. Της θάλασσας ακούει το έντονο κλάμμα Και του παιδιού της το γέλιο ζεστό. Εδώ ήταν πριν χρόνια που μαζευαν κοχύλια και κτίζανε κάστρα μαζί. Εδω περιμένει Να ακούσει ξανά τη δική του φωνή. Καποιος πλησιάζει. Δεν τον γνωρίζει μα στη φωνή του ριγά. Μανούλα...Έλα πάμε μη ξαναφύγεις ποτέ μακριά Μας τρόμαξες μάνα! Αχ μάνα παιδί έχεις γίνει ξανά...


Σοφία Τανακίδου