ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018

BAR A PARIS

Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 60Χ70 με χρώμα λαδιού σε καμβά

Λάμπει το βλέμμα σε αχαλίνωτες ορμές

κορμιά παραδομένα στης ηδονής την αναίδεια

έκφυλα φιλιά στα απόκρυφα της ψυχής

κύκνειες εκρήξεις καταπιεσμένου ηφαιστείου

πύρια λάβα καταπίνει τις αναστολές.

Υγρή επιθυμία ανασταίνει τα κύτταρα

θεϊκή μήτρα στην κορφή απόκρημνου βράχου

αγγελικό άγγισμα απορροφά τη μνήμη

πνοή αφημένη στου οργασμού το τίναγμα

πρωτόγονες εμπειρίες στο στήθος του έρωτα.

Ντίνος Γλαρός

Άργησες πολύ
κι έπιασε βροχή
έξω απ΄το σταθμό
το φιλί μονάχο στέκει
θεέ μου θα βραχεί

Άργησες πολύ
και τα μάτια μου γεμίσαν
δάκρυα της ντροπής
μέσα στης φυγής τ΄αμπάρι
τρέχουν να κρυφτούν

Άργησες πολύ
μες τα χέρια μου
γελά το πρόσωπό σου
το φιλώ και ένας αμανές
με σφάζει θεέ μου ωχ αμάν

Άργησες πολύ
Πες μου πως θα ρθεις
μια παραγγελιά θα δώσω
την σφαίρα που 'χεις στη καρδιά σου
να΄ρθει να με βρει

Ξέρω δεν θα ΄ρθεις
Δυο στροφές πήρε η ζωή μου
έξω απ΄το σταθμό
το φιλί μονάχο ακόμα στέκει
θεέ μου έχει βραχεί

Δυο σκιές είδα μπροστά μου
η μια ήταν το δικό μου δάκρυ
και η άλλη ήταν η φωνή σου
που ψιθύρισε με πόνο
άργησες και εσύ

ΜΑΓΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 40Χ70 με χρώμα λαδιού σε καμβά

Μια γυναίκα κι εγώ θάλασσα μου
τα χτυπήματα της μοίρας μετρώ,
κι αγναντεύονταν τα κύματα σου
τη ζωή μου γυρεύω να βρω.

Σε μιαν άλλη εποχή γεννημένη
να σηκώνω το δικό μου σταυρό,
από δω κι από κει ξεριζωμένη
μα στα πόδια μου στέκω εγώ.

Δίχως παρελθόν κι αναμνήσεις σβησμένες
δίχως μέλλον στο αβέβαιο να προσπαθώ,
μες στο τώρα ελπίδες χαμένες
παίζει μαζί μου ο χρόνος θαρρώ.

Θάλασσα μου κατάπιες καράβια
μα οι πίκρες που έπνιξα εγώ
όπως το κύμα που χτυπά τα βράχια
με λάβωσαν και αιμορραγώ.

Ήρθα απόψε μπροστά σου κυρα μου
και το λόγο από σένα ζητώ,
χρόνια μου χεις στερήσει παιδιά μου
μα το δάκρυ μου ακόμη νωπό.

Δε θα βγει νικητής απ τη μάχη
ίδια δύναμη έχουμε οι δυο,
μια φωτιά μες στα βάθη που καίει
κι έτσι αντίκρυ σου ισορροπώ.