Θέλω (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

Σκέψεις ανομολόγητες,
ανάμεσα σε δύσβατα μονοπάτια ονείρων
Επιθυμίες καρφιτσωμένες
στον καμβά του πεπερασμένου
Χαρές που ξοδεύτηκαν μέσα
σε σκοτεινά και ανίερα βράδια
Στιγμές που χάθηκαν
Ζωή που σκόρπισε
μες στη ρευστότητα του σύμπαντος
Το τώρα δειλό, το χθες μίζερο,
το αύριο ανύπαρκτο
Τα λόγια σιωπούν, οι ήχοι κωφεύουν,
τα χέρια μένουν μετέωρα
Αναζητώ τα σημεία του ορίζοντα
Θέλω να βγάλω τα βαρίδια
που με κρατούν αμετακίνητο
Θέλω να βαδίσω σε λεωφόρους
Θέλω να μπορώ να ονειρεύομαι
Θέλω να ανασαίνω τις στιγμές
Θέλω να γελώ ξεδιάντροπα
Θέλω να μιλώ μεγαλόφωνα
Θέλω να ερωτεύομαι μιά παπαρούνα
Θέλω να λαθεύω και φτου απ' την αρχή
Θέλω να μαθαίνω τη ζωή ως να πεθάνω
Θέλω, θέλω, θέλω....
Αλήθεια...., γιατί δεν ακούω τη φωνή μου.????

Μαρία Χατζηδημητρίου 

Τα λόγια της σιωπής... (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Κρατάς τα λόγια της σιωπής στα χέρια,
κι ο άνεμος σαν κλέφτης σου τ' αρπάζει...

Τα σεργιανάει στ' ακατοίκητα αστέρια,
και πάνω στο ταβάνι του ουρανού τα βγάζει...

Μια ασημένια βροχή στα μαλλιά σου ψιχαλίζει,
και μια γλυκιά προσευχή σιγά σου ψιθυρίζει...

Μήπως κι ακούσουνε της γης οι πικραμένοι,
αυτοί που παίξανε και βγήκανε χαμένοι,
και μέσα στα σκοτάδια τους γυρνούν σαν κολασμένοι...

Να 'ρθούν να φέξουνε το δρόμο να σου δείξουν,
στη πόρτα του παράδεισου απέξω να σ' αφήσουν...

Να την ανοίξεις και να μπείς σιγά για να ζυγώσεις,
αυτούς που μείναν στη σιωπή τα λόγια να τους δώσεις...

Ελένη Ταϊφυριανού.

Όλα τα "Σ'αγαπώ" (της Σοφίας Τανακίδου)

Φοβάμαι τόσο μην το χάσω

Από τα χείλη αν το πω

Φοβάμαι μήπως και πετάξει

Πριν να το ακούσεις στο κενό

Πώς να στο πω

Να το ακούσεις

Πώς να στο πω

Να το δεχτείς

Μέσα στα μάτια

Αν δε το βλέπεις

Μες στα φιλιά μου

Αν δε το ζεις

Αν δε διαβάζεις

Μάτια που κλαίνε

Αν δεν ακούς

Όσα σου λένε

Θα το 'χω πάντα

Μόνο για μένα

Το Σ' αγαπώ

Κρυφό από σένα

Όταν αγγίξεις την ψυχή μου

Τότε θα ακούσεις τη φωνή μου

Όλα τα Σ' αγαπώ

Κρυμμένα

Θα ακουστούν

Μόνο για σένα

Σοφία Τανακίδου

Έλα (της Σοφίας Τανακίδου)

Έλα στο όνειρο μου μόνο

Στη ζωή δεν έχω χώρο

Να κοιμάμαι να σε βλέπω

Μέσα εκεί μόνο να σ' έχω

Τα όνειρα δεν είναι απάτη

Είναι της ψυχής η νάρκη

Το κορμί ανατινάζουν

Και τον πόθο το διατάζουν

Γεννιέμαι και πεθαίνω

Με τη σκέψη σου ανασαίνω

Έλα στο όνειρο μου μόνο

Έχω άπλετο εκεί χώρο

Σοφία Τανακίδου

Η ζωή της.. (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Όταν φώλιασε στη μήτρα της μάνας της,
ο ουρανός είχε ανοίξει τους κρουνούς του
κι η καταιγίδα μαίνονταν τριγύρω...
Έτσι γνώρισε από το κύτταρο της
τους κεραυνούς και τις αστραπές της ζωής της...

Όταν γεννήθηκε ήταν μεγάλη Παρασκευή,
μια θλίψη ασάλευτη απλωμένη στη μέρα
κι η καμπάνα να χτυπάει πένθιμα...
Έτσι δεν έλειψε ποτέ από τη ζωή της
ο πένθιμος ήχος...κατ' ουσίαν...

Μεγάλωνε μ' ένα φευγάτο απόμακρο βλέμμα,
Φορές μοναχική, σκεφτική, κι αμίλητη,
της το καταλόγισαν ακαταδεξία...
Έτσι έμαθε πολύ νωρίς στη ζωή της
πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η γλώσσα...

Όταν θα φύγει...θέλει να ‘ναι καλοκαίρι,
ένα αυγουστιάτικο ηλιόλουστο πρωινό
αθόρυβα να περάσει τον Αχέροντα...
Κι εκεί, στην αντίπερα όχθη
να στήσει της άλλης ζωής της το γλέντι....

Ελένη Ταϊφυριανού.