Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2023

Χορηγός καρδιάς (απόσπασμα) (της Σοφίας Τανακίδου)


 Θα την αγαπώ!


«Παππού μάλλον θα βρέξει κοίτα τα σύννεφα πόσο μαυρίσαν…»

«Ας βρέξει, δεν είμαστε κι από ζάχαρη παιδί μου. Πότε θα έρθει το τρένο;»

«Αργεί ακόμη παππού…»

«Τότε γιατί ήρθαμε τόσο νωρίς εδώ;»

«Ήθελα να μιλήσουμε παππού λίγο πριν έρθει. Μόνοι μας! Ήθελα να σε ρωτήσω αν μου θύμωσες…»

«Γιατί να σου θυμώσω παλικάρι μου;»

«Που παράτησα το στρατό…»

«Κανείς δεν παρατάει το στρατό παλικάρι μου, όλοι στρατιώτες είμαστε της ζωής, εκεί που πας τώρα ξέρεις πόσοι πόλεμοι σε περιμένουνε; Καλό είναι λοιπόν όταν πολεμάς να πολεμάς γι’ αυτό που αγαπάς, αλλιώς ούτε θα παλέψεις, ούτε θα χαρείς την νίκη!»

"Θα βρέξει παππού και ξέχασα να σου πάρω ομπρέλα. Πώς θα γυρίσεις πίσω;»

«Πίσω; Κι εγώ που νόμιζα πως θα με έπαιρνες μαζί σου…»

«Αχ βρε παππού, μακάρι να ερχόσουνα μαζί μου, όλο φεύγω κι όλο σε αφήνω πίσω…»

«Έτσι κάνουν τα αετόπουλα, πετούν μακριά και ψηλά, δεν σε μεγάλωσα εγώ για να σε κρατώ πίσω… αχ αν ήμουν νιος τώρα θα πετούσα κι εγώ μακρύτερα απ’ όσο δε φαντάζεσαι…»

«Βρέχει παππού!»

«Μέσα σου μόνο γιε μου…»

«Κοίτα την, αυτήν την νεράιδα πως στέκεται μες στη βροχή, πονάω παππού που βρέχεται η ψυχή της… κρίμα που δεν πήραμε ομπρέλα».

«Έχεις τα φτερά σου, πήγαινε να την σκεπάσεις…»

«Φοβάμαι μήπως την τρομάξω…»

«Γι’ άλλο να φοβάσαι γιε μου… οι νεράιδες κλέβουν τις καρδιές…»

«Δεν έχω παππού καρδιά, τι να μου κλέψει;…»

«Έχεις… στο τρένο είναι, έφτασε η ώρα, ανέβα…

βιάσου πριν φύγει…»

«Φεύγω… αντίο παππού…»

«Το εισιτήριο σας;»

«Ορίστε!»

«Εσείς είστε ο Στέφανος; Σας περιμένει στο πρώτο βαγόνι…»

«Ποιος;»

«Η καρδιά σας… θέλει να γνωριστείτε πρώτα… να ελέγξει αν την αξίζετε… να βεβαιωθεί πως θα την αγαπάτε… ο κάτοχος της θέλει να είναι σίγουρος… η καρδιά αυτή έχει όνειρα, μην τα ανακατώσετε, κι ένα κομμάτι της καρδιάς της αγαπημένης του…»

«Το ορκίζομαι! Θα την αγαπώ... Θα την αγαπώ!»


«Όλα καλά! Ξυπνάει το παλικάρι μας! Μας τρόμαξες λίγο που δεν ξυπνούσες! Ποια θα αγαπάς Στέφανε;» η φωνή του γιατρού που τον ξύπνησε από την νάρκωση έφτασε σαν βάλσαμο στα αυτιά του.

«Την καρδιά μου!»

«Κι εγώ που νόμιζα κάποιο κορίτσι…»

«Έχει διαφορά; Το κορίτσι είναι μέσα στην καρδιά μου ήδη…»



Σοφία Τανακίδου



Παρασκευή 11 Αυγούστου 2023

Τα μάτια που με κοίταξαν με αγάπη

 



Τίτλος:
 Τα μάτια που με κοίταξαν με αγάπη

Συγγραφέας: Ιωάννης - Ραφαήλ γ. Κρυονερίτης

ΕΙδος: Ποιητική Συλλογή

Εκδόσεις: Αυτοέκδοση

Έτος Έκδοσης: Αύγουστος 2023

Σελίδες: 60

Σχήμα: 14,8 Χ 21

ISBN: : 978-618-00-4725-7


Μάθε να μιλάς
με τη σιωπή.
Αν ήξερες
πόσες σιωπές
έρχονται ανάσες
να σου λένε σ’ αγαπώ
δεν θα ‘χες ανάγκη
τις λέξεις...




Τετάρτη 24 Μαΐου 2023

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ (της Αγιούπα Χρυσάνθου - Κωνσταντίνου)




Μια άνοιξη...

Ναι, μια άνοιξη αρχίνησα να ζω,

μια εποχή που σκόρπιζε παντού μυρωδιές μαζί και υποσχέσεις.

Έγινες ο ήλιος μου,

το φως που μου έδινε ζωή

και άνθησα...

Ένα ένα τα πέταλά μου άνοιξα για να δεχτώ εσένα.

Μια γεύση μόνο πήρα της δικιάς σου γλύκας

και χάθηκες μετά,

αφήνοντας πίσω σου σημάδι πως θα γυρίσεις.


Τώρα φθινοπώριασε

κι εγώ εδώ ακόμα περιμένω.

Τα κιτρινισμένα φύλλα απ’ το χώμα μαζεύω και μετράω...

Πρέπει να μαζέψω πολλά ακόμη,

ένα για κάθε υπόσχεση που μου ’χες δώσει.

Σε χρυσή κλωστή θα τα περάσω

και στον λαιμό θα τα κρεμάσω

να μην μπορώ από το βάρος

το πρόσωπό μου στον ήλιο ποτέ ξανά να σηκώσω...

Φθινοπώριασε κι εγώ εδώ ακόμα περιμένω...


Αγιούπα Χρυσάνθου - Κωνσταντίνου

Από την ποιητική συλλογή "Ανέμων αγκαλιά"





Πέμπτη 18 Μαΐου 2023

Άτιτλο (της Γεωργίας Κιουλάχογλου)

Δεμένο σ’ ένα σύννεφο 

χρυσό δεντρί η καρδιά μου

σκορπίζουν τα κλαριά μου

στις φλόγες της αυγής.


Πεφτάστερο μιας χαραυγής

στον ουρανό θα ανάψω

κι ύστερα θα με κάψω

στην άκρη της ζωής.


Στις λίμνες της μακριάς σιγής 

σε ατέλειωτα σκοτάδια

στα πιο βαθιά πηγάδια

στερνής μου της φυγής


και στην πηγή της λησμονιάς

νερό θα πιώ, θα κλάψω

χνουδάκι να πετάξω

πριν γείρω καταγής.


Σκόνη θα γίνω ένα πρωί 

κανείς δεν θα θυμάται

ποιος τάχα που κοιμάται

ήσυχος πια στη γης…


Κιουλάχογλου Χ. Γεωργία

Δευτέρα 8 Μαΐου 2023

Σκέψεις (της Κατερίνας Γαγανέλη)

 


Πριν από μερικά χρόνια φοβόμουν πολύ τ’ αεροπλάνα. Δεν ξέρω αν ήμουν κλειστοφοβική, σίγουρα πάντως πάθαινα κρίση πανικού και μόνο στη σκέψη ότι θα βρεθώ κλεισμένη σ’ ένα από αυτά...

Βρίσκεται, όμως, ο κατάλληλος άνθρωπος στη ζωή σου και σε κάνει να ξεπερνάς τους πιο μύχιους φόβους σου…

Τώρα, πλέον, όταν ταξιδεύω δε χορταίνω να κοιτάζω από ψηλά και να σκέφτομαι τον κόσμο που ζει κάτω από τα πόδια μου...

Ζευγάρια που αγαπιούνται...

Μανάδες που θηλάζουν μωρά…

Άντρες που γυρίζουν ή πάνε στη δουλειά...

Έφηβοι που χτυπάει για πρώτη φορά η καρδιά τους δυνατά στο πρώτο φιλί…

Γέρους που αναπολούν τα νιάτα τα μπερμπάντικα...

Γυναίκες παρατημένες που πνίγουν τον καημό τους τυλιγμένες στον καπνό ενός σέρτικου τσιγάρου, σαν τη μοναξιά τους…

Νέους οπλισμένους με δύναμη και ορμή χάρη στα νιάτα τους, να βγαίνουν για διασκέδαση…

Κι εμένα να γυρίζω στη φωλιά του σπιτιού μου, να ποτίσω τα βασιλικά μου, που άντεξαν στη ζεστή, παρόλο που τα εγκατέλειψα για τόσες μέρες…

Ποιοι είμαστε; Τι είμαστε;

Από ‘κει ψηλά αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή είμαι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος κι αντιλαμβάνομαι πόσο μόνοι είμαστε όλοι μας…

Αόρατη μπορεί να είμαι για σένα, αλλά όχι για όλους...

Παραδόξως, χαίρομαι για όλα αυτά που έχω και είναι τόσα πολλά...

Δε μιζεριάζω...

Ξαναβρίσκω τη σταθερή περπατησιά μου και δοξάζω τον Θεό κάθε μέρα!



Από το βιβλίο Οὐαὶ ὑμῖν