Εσύ μονάχα
την ψυχή
ξεπλένεις
μ' όνειρανθούς
και αυγινή δροσιά
Εσύ μονάχα
ανάσα
ανέσπερη
έχεις τον τρόπο
να μαλακώνεις
την καρδιά...
Την ημερεύεις
τη μαγεύεις
με λόγια βάλσαμο
τη ραίνεις
Κι αυτή πετά
στο μυρωδάτο αγέρα...
Ανάλαφρη! Γοητευμένη!
Στον έρωτα σου γητεμένη.
Ξέρεις τι με σώζει?
Που ό,τι θέλησα...
Ό,τι πόθησα...
Ό,τι λάτρεψα...
Η φαντασία μου το πραγματοποίησε...
Ονειρευόμουν τόσο έντονα που έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει και τρόμαζα με το πόσο αληθινά το ζούσα κάθε τι...
Στην φαντασία μου αγαπήθηκα όπως ήθελα...
Στην φαντασία μου πέθαιναν για μένα...
Στην φαντασία μου μου φέρθηκαν σωστά...
Τι κι αν εγώ όλα αυτά τα έκανα στην πραγματικότητα...
Είπαμε, άλλο εγώ...
Άλλο όλοι οι άλλοι....
Καληνύχτα τώρα...
Με περιμένει το όνειρο κι απόψε...
Είσαι μόνος...
Χαμογελάς μέσα στην οικεία σου ερημιά,
στο χώρο το μεστό από την ώριμη,
τη γαλήνια εκδοχή σου.
Με βήματα άφοβα
προχωράς προς την αλήθεια σου.
Προς τη μόνη αλήθεια...,
της οδού προς εαυτόν.
Για να μη χάσεις την ψυχή σου,
θρηνώντας για χαμένες προσδοκίες
και ματαιώσεις, μέσα σ' ένα ρευστό
και αβέβαιο κόσμο...
Απατηλές προσδοκίες, σε εποχές
άγουρες και ανυποψίαστες.
Γιατί το ξέρεις πια
ότι κατά βάθος είσαι μόνος...
Ότι με άλλες μοναξιές δίπλα σου
μοιράστηκες τις ελπίδες σου,
τις εποχές σου, τα άνθη σου
και τους καρπούς .
Με άλλους κατά... βάθος μόνους.
Ναι, είσαι μόνος.
Αλλά συντροφευμένος
από τις μοναξιές όλης της γης.
Και σίγουρα όχι χωρίς ελπίδα.
Υπήρξε μια γυναίκα,
πανέμορφη πολύ,
με ήλιους μες στο βλέμμα,
με λυγερό κορμί.
Την έλεγαν Αγάπη,
τη θέλανε πολλοί,
μα εκείνη μονάχα
έλιωνε για ενός άνδρα
το φιλί.
Τον έλεγαν Έρωτα,
στα χάδια του ριγούσε
και στο αντίκρισμα του,
τα όρια περνούσε.
Μα αυτός, μόνος δεν ήταν,
είχε και τα παιδιά του,
Πάθη τα ονόμασε,
τιμούσαν την γενιά του.
Η Αγάπη μ’ άσπρο φόρεμα,
στον κόσμο τριγυρνούσε
κι ο Έρωτας φορούσε κόκκινα
και την πολιορκούσε.
Λάτρεψε τον Έρωτα,
μα τα Πάθη την πονούσαν
κι όσο εκείνη φώναζε,
αυτά καρδιοχτυπούσαν.
Μια νύχτα δεν την άντεξε
αυτήν την ιστορία,
σε λίμνη από δάκρυα,
χάθηκε με βία.
Ο Έρωτας μονάχος του,
την πιάνει, την κουνά,
μα δείγματα ζωής
δεν έχει και πονά.
Τα πάθη τον αφήσανε
την θλίψη του να ζήσει
και στη σιωπή της μέρας
να την αποχαιρετίσει.
Στον πλανήτη της ερήμου
υπάρχει ένας
αυστηρά προσωπικός
δεδομένος φοίνικας
Καταθέτει όποιος θέλει
το ριγμένο του κορμί
και κάτω από το υπόστεγο
του έφορου ουρανού
γίνεται ανάληψη ελπίδας
Μια φιμωμένη ησυχία
απλώνεται τριγύρω
προδίδεται
από το σύρσιμο της έχιδνας
μέσα στην άμμο της συνείδησης
Εδώ η πίκρα πτυχώνεται
μέσα σε αχανή πέπλα αξιοπρέπειας
Μόνο στο όνομα του θεού
γίνονται χατήρια
Ένα κάλεσμα προσευχής πνίγεται
απ' τις ζεστές πνοές του Σαρκίγια*
Στα παζάρια του Μαρακές
όνειρα αγοράζονται φτηνά
ενώ ακούγεται ένας γνώριμος
υπόκωφος ρυθμός
από τα ναι και τα όχι των σκλάβων
που πέφτουν σε μπακιρένια τάσια
Πόσο κοστίζει μια τιμή
να σου δώσω μια ζωή
Πετάγεται ένας πίσω απ' τον πάγκο
μέχρι τότε αθέατος
η "εποχή της άγνοιας"** πέρασε μου λέει
δώσε και κάτι παραπάνω
για το φόρο αίματος
Η Χαλιμά σταματά
να λέει παραμύθια
σταυρώνει τα χέρια της
και με ανακρίνει
γιατί την πίστεψα
Αχ! Για όλα φταίνε αυτοί
οι μυστικοπαθείς οι Βεδουίνοι
Δεν ξέρω πότε περνά
το καραβάνι των υποσχέσεων
Μπορεί να το έχασα
Μπορεί και να απεργεί
Προστοπαρόν
έχω με άλλα να ασχοληθώ
Πιο πέρα στην όαση
με περιμένει ο Αλάν να παίξουμε
* Σαρκίγια: αραβ. λέξη, ανατολικός άνεμος στην έρημο
** "Εποχή της Άγνοιας": για τους μουσουλμάνους η εποχή πριν το Μωάμεθ
