Της εκδρομής ανάμνηση,
πώς χτύπαγε η καρδιά μου...
το κύμα πλάι πάφλαζε,
και ήσουν το λιμάνι.
Ο αέρας ήταν μυρωδιά,
της φύσης μεγαλείο.
Του γιασεμιού τ' ανέμισμα
χάδι μέσ' τα μαλλιά μου.
Το πέλαγο γαλήνεψε
μας έκανε τη χάρη,
να βλέπουμε περίχαροι
των δελφινιών κοπάδι.
Μέσα στο δείλι η γκρίνια τους,
φάνταζε σαν τραγούδι
μα έσκιαζε κάθε ψαρά
μη χάσει παραγάδι.
Ακόμη μέσ' τα μάτια μου,
παίζει γλυκά το κύμα,
η ανάμνηση είναι τρυφερή,
και...μακρινή, τι κρίμα!
Μη μου χαθείς.
Πέτρα γίνε, εσύ, που σπας τους όρκους σου, που με διώχνεις για να με ζητήσεις λίγο μετά, που μου λείπεις σαν ανάσα και που τύψεις μου για πρώτη φορά γίνεσαι, άδειες κουβέντες σε βραδιάτικα αυτοκίνητα, ένα φιλί που όλο στην πόρτα περιμένει, ένας έρωτας που όλο αναβάλλεται, ένα τραγούδι που περιμένει να ερμηνευθεί, ένα χάδι που εξημέρωση ζητάει, μια νύχτα που κορμιά διψάει, μια ευκαιρία που ζητάει να μη χαθεί...
Να είσαι εκεί, όπως μπορείς, να είσαι εκεί. Τώρα που η αντοχή μου τις τελευταίες της λέξεις ψιθυρίζει. Να είσαι εκεί...
Μην ερωτεύεστε ποιητές, σας κοροϊδεύουν
και πως ποιήματα για εσάς -τις μούσες- γράφουν
ψέματα λένε! έτσι, την έμπνευση τους, τρέφουν
μόνο το αίμα σας, ποθούν, να υπογράψουν,
καινούργια ποιήματα, στης λήθης τα σεντόνια
ενώ τα δάκρυα της θλίψης σας, φιλάνε
και σας στοιχειώνουνε, τα λόγια τους για χρόνια
γιατί πιστέψατε βαθιά, πώς αγαπάνε.
Μην ερωτεύεστε ποιητές, σας κοροιδεύουν
συνήθως τίποτα απ’ αυτά, δεν εννοούν
Θα φταίνε ίσως οι εποχές, που τους μπερδεύουν
και δεν γνωρίζουν, που «ποιούν» και που «γαμούν»!..
Πρόσεξε τι θα γράψεις ποιητή
οι λέξεις φόνους διαπράττουν
μην αγγίξεις ευαίσθητες χορδές
τις σφαίρες θα βγάλουν για σεργιάνι
Σφράγισε το στόμα σου, πνίξε την φωνή σου
κλείσε τα δακρυσμένα σου μάτια
σύρε στο απόμερο κελί σου να χαρείς
ο πόλεμος δεν είναι για σένα
Πάψε να ονειρεύεσαι παράδεισους
ενώ βαδίζεις στην απέθαντη κόλαση
κάνε την τρέλα γνώρισμα σου
γλύτωσε από του χάρου τα δόντια
Ξέρω ότι δεν θα με ακούσεις ποιητή
τα αυτιά σου βούλωσαν οι ιαχές της αλήθειας
η αποτίναξη της φρίκης έγινε στόχος σου
εύηχο άσμα γαλήνης τρεμοπαίζει μέσα σου
εσύ στο σήμερα με τίποτα δεν κρατιέσαι
πλώρη έβαλες για το εύμορφο αύριο.
Διψώ για ανηφόρες ύψωσε με
λίγη αγάπη μας φτάνει
πριν λυγίσουν τα κυπαρίσια
τρέμουν από τρυφερότητα
όταν το σύμπαν διαστέλλεται
κλείνω τα μάτια
μα το φως έρχεται
αρπαγμένο από τα τσίνορα
τεντώνεται ν΄ατενίσει
του κόσμου τη μικρότητα.
Στροβιλιστά όλα διακλαδώνονται
στέλνοντας σινιάλα στη συνείδηση
το νόημα της ζωής βρίσκεται
όταν η γλώσσα θορυβεί
με ακόρεστη λαχτάρα η άνοιξη
εκτοξεύεται στα ουράνια.
Αυτό το χάρισμα της δόθηκε
κάνοντας επανάσταση
για ένα θαύμα, ακατάπαυστα
μια εξαίσια ελευθερία θεέ μου
πάνω στο ηλιακό άρμα
να δημιουργεί ζωή
την πεμπτουσία της ύπαρξης
ας υψωθούμε.
