Πονάω μαμά και ο κόσμος
έγινε ψεύτικος....
Έδωσα
την ψυχή μου...
αν έκανες
ένα βήμα θα διαβαίνα τα
σύννεφα...
Αν μου χάριζες
ένα φιλί θα έφτιαχνα νέο
σύμπαν...
Αν μετρούσες τις
αϋπνίες μου θα κατέβαζα
τα άστρα από το στερέωμα.
Παλλινδρομω σε μια εποχή
Πονάω μαμά...
Οι ψυχές δε φυλακίζονται.
Δε χωράνε σε κλουβί.
Ξέρουν μόνο να πετούν.
Δε λογαριάζουν αποστάσεις,
εμπόδια, φραγμούς.
Δύο φτερά όλη τους η περιουσία..
Δυο μεγάλα δυνατά φτερά τις οδηγούν..
Σε κρύο και βροχή, σε ζέστη κι απανεμιά, γοργά διαβαίνουν αναζητώντας
το άπιαστο,
ψάχνοντας το όνειρο...
Έτσι κι η ψυχή μου δε χωράει σε κλουβί. Φτερουγίζει, πετάει ως εκεί
που ένα άπιαστο μακρινό όνειρο
ζει και βασιλεύει...
Ως εκεί που ο πρίγκιπας του παραμυθιού περιμένει για να φύγουν μαζί,
να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο,
να ζήσουν το όνειρο...
Κι ας είναι για λίγο
Για ένα λεπτό
Για μια στιγμή
Για μια αναπνοή
Ψυχή με ψυχή
Καρδιά με καρδιά
Χέρι με χέρι
Στην αιωνιότητα
του ενός λεπτού...
Πέρασε καιρός από τότε...
Νύχτες ατέλειωτες
ξετυλίγοντας μπροστά μου
το ματωμένο σκηνικό
μιας άδοξης πορείας.
Θέλησα να ξεχάσω
κλείνοντας την πόρτα της ψυχής
σε κάθε καινούργιο ταξιδιώτη του καιρού.
Πάλεψα με το χρόνο
που στάθηκε μετέωρος
στο σημείο εκείνο του χωρισμού.
Πάλεψα με τις θύμησες
πάνω στο κάστρο της καρδιάς
σώμα με σώμα,
όταν έβλεπα τους στρατηλάτες
των αναμνήσεων
κατάλαμπρα ντυμένους
να διαβαίνουν κάτω απ'τις αδύναμες
πολεμίστρες του νου.
Θέλησα να ξεχάσω, μα δεν μπόρεσα.
Υποταγμένος και ταπεινός
με απλωμένα προς την απουσία μπράτσα
παίρνω το δρόμο του γυρισμού,
με μόνη πεθυμιά
να δέσω τ' ακροδάχτυλα
στα χέρια τα δικά σου,
χέρια που κράτησαν τη μοίρα
και των δυο μας.
Στη δύση μιας ανατολής..
Θέλω να γυρίσω πίσω
στη σιωπή
μόνη με τις λέξεις
γλαυκόφτερα πουλιά
στους στίχους μου.....
Τ' άφησα ελεύθερα
σε πρωϊνά δροσέματα
ν' αφουγκραστούν
τα μελωδήματα των φύλλων
Πριν ξημερώσει
να΄σαι εκεί στο ξέφωτο
ν' ακροαστείς τους ήχους...
Η ώρα παίζει με τους πόθους μου....
κάλεσμα άφατης στιγμής
των αστεριών οι λάμψεις..
Και περιμένω...
Εσένα που πίστεψα και ασπάστηκα
Σκιάζεις τα μάτια
μια σχιστή γραμμή τα χείλη
Με άφησες μόνη
Στη μοίρα των Ποιητών
που είναι μόνοι
όταν δε θέλουν....
Από την ποιητική ανθολογία
(Μελίρρυτοι Λόγοι)
.
Κι αφού τέλειωσε η βροχή....
έγινα ξανά παιδί
και ξεχύθηκα στην ζωή
και στα όνειρά μου.
Ένιωσα την χαρά
στα τρίσβαθα της καρδιάς μου
και φτερούγισα.
Άκουσα στ' αυτιά μου
το γέλιο μου και ξεκαρδίστηκα.
Ένιωσα την ζωή
να σείεται στα πνευμόνια μου
κι έπαιξα με τις ανάσες μου.
Χοροπήδησα
πιάνοντας πεταλούδες
στόλισα τα μαλλιά μου.
Πήδηξα ρυάκια
και μάζεψα αγριολούλουδα
φτιάχνοντας την δική μου άνοιξη.
Κράτησα κι ένα ουράνιο τόξο
να παίζω με τα χρώματα
και να σημαδεύω τα σύννεφα
μη βρέξουν την ψυχή μου.
Παρέμεινα παιδί
και ζω την κάθε μου στιγμή της ζωής,
αν.... και οι ρυτίδες μου κάνουν πάρτυ,
αυτές δεν με τρομάζουν.
Μόνο οι καταιγίδες της ψυχής
και το μούσκιο των ματιών
σαν τρέχουνε.... φοβάμαι.
Μα είμαι ακόμα παιδί,
για κοίτα με.... γελώ.
