ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ (της Νίκης Κροκίδη)

Πέρασε καιρός από τότε...

Νύχτες ατέλειωτες

ξετυλίγοντας μπροστά μου

το ματωμένο σκηνικό

μιας άδοξης πορείας.

Θέλησα να ξεχάσω

κλείνοντας την πόρτα της ψυχής

σε κάθε καινούργιο ταξιδιώτη του καιρού.

Πάλεψα με το χρόνο

που στάθηκε μετέωρος

στο σημείο εκείνο του χωρισμού.

Πάλεψα με τις θύμησες

πάνω στο κάστρο της καρδιάς

σώμα με σώμα,

όταν έβλεπα τους στρατηλάτες

των αναμνήσεων

κατάλαμπρα ντυμένους

να διαβαίνουν κάτω απ'τις αδύναμες

πολεμίστρες του νου.

Θέλησα να ξεχάσω, μα δεν μπόρεσα.

Υποταγμένος και ταπεινός

με απλωμένα προς την απουσία μπράτσα

παίρνω το δρόμο του γυρισμού,

με μόνη πεθυμιά

να δέσω τ' ακροδάχτυλα

στα χέρια τα δικά σου,

χέρια που κράτησαν τη μοίρα

και των δυο μας.

Στη δύση μιας ανατολής..

Νίκη Κροκίδη

Το προφίλ της σιωπής (της Χαρούλας Φράγκου)

 

Θέλω να γυρίσω πίσω

στη σιωπή

μόνη με τις λέξεις

γλαυκόφτερα πουλιά

στους στίχους μου.....

Τ' άφησα ελεύθερα

σε πρωϊνά δροσέματα

ν' αφουγκραστούν

τα μελωδήματα των φύλλων

Πριν ξημερώσει

να΄σαι εκεί στο ξέφωτο

ν' ακροαστείς τους ήχους...

Η ώρα παίζει με τους πόθους μου....

κάλεσμα άφατης στιγμής

των αστεριών οι λάμψεις..

Και περιμένω...

Εσένα που πίστεψα και ασπάστηκα

Σκιάζεις τα μάτια

μια σχιστή γραμμή τα χείλη

Με άφησες μόνη

Στη μοίρα των Ποιητών

που είναι μόνοι

όταν δε θέλουν....

Χαρούλα Φράγκου

Από την ποιητική ανθολογία 

(Μελίρρυτοι Λόγοι) 

.

Άτιτλο (της Αθανασίας Δαμπολια)

 

Κι αφού τέλειωσε η βροχή.... 

έγινα ξανά παιδί

και ξεχύθηκα στην ζωή

και στα όνειρά μου. 

Ένιωσα την χαρά

στα τρίσβαθα της καρδιάς μου

και φτερούγισα. 

Άκουσα στ' αυτιά μου

το γέλιο μου και ξεκαρδίστηκα. 

Ένιωσα την ζωή

να σείεται στα πνευμόνια μου

κι έπαιξα με τις ανάσες μου. 

Χοροπήδησα

πιάνοντας πεταλούδες

στόλισα τα μαλλιά μου. 

Πήδηξα ρυάκια

και μάζεψα αγριολούλουδα

φτιάχνοντας την δική μου άνοιξη. 

Κράτησα κι ένα ουράνιο τόξο

να παίζω με τα χρώματα

και να σημαδεύω τα σύννεφα

μη βρέξουν την ψυχή μου. 

Παρέμεινα παιδί

και ζω την κάθε μου στιγμή της ζωής, 

αν.... και οι ρυτίδες μου κάνουν πάρτυ, 

αυτές δεν με τρομάζουν. 

Μόνο οι καταιγίδες της ψυχής

και το μούσκιο των ματιών 

σαν τρέχουνε.... φοβάμαι. 

Μα είμαι ακόμα παιδί, 

για κοίτα με.... γελώ. 

Αθανασία Δαμπολια

Τα ηλιοτρόπια (της Ρένας Γερονταρα)

 

Πάντα την Άνοιξη 

θυσίαζα φρεσκοβαμμένα ηλιοτρόπια

Ήταν ο τρόπος μου να ευχαριστήσω 

τις μοναξιές και τις ελευθερίες. 

Υποτακτικά έσκυβαν τα κίτρινα άνθη τους

θυσία στον βωμό που έστηνα

Όταν ξημέρωνε έκλαιγα.

Όλα αυτά τα αποκεφαλισμένα κοτσάνια

με αξιοπρέπεια έστεκαν στο κέντρο της αυλής.

Κι εγώ, ο δήμιος, λυπόμουν 

που είχα αναγκαστεί να ξοδέψω τόση ευτυχία.

Ήταν ο τρόπος της ζωής

το αδιαπραγμάτευτο "πρέπει" 

αυτό έκρινα, έφταιγε για τόσες θυσίες.

Μετάνιωνα. 

Μα την άλλη μέρα ξεκινούσα από την αρχή

Ένα αλλοπρόσαλλο μακελειό της αθωότητας

Χρειάστηκε να θυσιάσω όλο τον κήπο

πριν αντιληφθώ πως μάταια ξόδευα τόση ευτυχία.

Ο ήλιος ανέτελλε ερήμην θυσιών 

ακριβώς την ίδια ώρα

κάθε μέρα. 

Ρένα Γερονταρα

Δημιουργήματα (της Αναστασίας Διολετη)

 
Όνειρο και εφιάλτης
δημιουργήματα δικά Σου.
Εσύ κυρίαρχος πρωταγωνιστής
και εγώ πιστή μαριονέτα.

Θαυμάζω το άπιαστο
των κρυφών επιθυμιών Σου
και καρτερώ
 ένα ακόμη όνειρο
από των χεριών Σου τις άκρες.

Όσο μακριά κι αν φύγεις
τα αποτυπώματα των ακροδαχτύλων Σου
θα μαρτυρούν
κάθε δημιούργημα του πόθου Σου.

Kάθε πόνος μα και λύτρωση
κάθε αμαρτία μα και έρωτας
θα έχουν την δική Σου υπογραφή
στους στίχους της ψυχής.

Αναστασία Διολετη
Art by Miles Johnston