ΜΙΚΡΗ ΚΛΩΣΤΗ (της Λίτσας Μοσκιου)

 

Εκείνες τις μέρες τις σκοτεινές

που έβρεχε ασταμάτητα

-που πλάι μου περπάτησες

σαν ένας άγνωστος τρελός

με μιαν ομπρέλα κλειστή

που τόλμησε να πολεμήσει

με πείσμα κι επιμονή

δικούς μου δαίμονες-

σ' αγάπησα...

Τις βιαστικές κινήσεις

των δαχτύλων σου

- που με αγωνία προσπαθούσαν

να δέσουν και να πλέξουν

εκείνη την μικρή κλωστή

γύρω απ' το χέρι μου 

την μικρή κλωστή λέει

που στην άλλη άκρη της

είχε δεμένο τον ήλιο-

πόσο τις λάτρεψα.

Λίτσα Μοσκιου

Καμιά φορά (του Σπήλιου Παναγιωτοπουλου)

 

Καμιά φορά θέλω να κλάψω, δίχως γιατί

έτσι όπως κλαίνε τα σκυλιά όταν πονάνε

καμιά φορά μεμψιμοιρώ από ντροπή

όταν μικρά παιδιά κατάφωρα πεινάνε.

Καμιά φορά θέλω να κλάψω σαν γατί

που η ρόδα βρήκε, μια νυχτιά, προτού να στρίψει

ψάχναμε μέρες, γύρω, στήναμε αυτί

μα δεν τα βρήκαμε ποτέ που τα ΄χε κρύψει.

Και για την φίλη, την πιστή μου, την καλή

πάνε δυο χρόνια φέτος τρία καλοκαίρια

μου ξεψυχούσε κάποια νύχτα σαν κι αυτή

και την κρατούσα ο αδαής σφιχτά στα χέρια.

Καμιά φορά θέλω να κλάψω στη σιωπή

για τα αδέσποτα που ξέμειναν στ΄ αγιάζι

με κατατρύχει κι η εικόνα είν΄ νωπή

εκείνον που 'δαμε στους κάδους να βουλιάζει.

Καμιά φορά θέλω να κλάψω σαν παιδί

κείνο που παίδευε ο ήλιος πριν ξυπνήσω

βέβηλες σφαίρες του τρυπούσαν την ψυχή

κι εμείς φωνάζαμε ''πάρτε τους όλους πίσω.''

Καμιά φορά θέλω να κλάψω σαν μωρό

αυτό που βρήκανε να κλαίει στα σκουπίδια

κι ομολογώ... πενθώ ακόμα τον χορό

που 'θελα τόσο μα κοιτούσα απ΄τα στασίδια.

Για τα χαμένα τα όνειρα μας τα λωλά,

κι όμως το δάκρυ μου αρνιέται να κυλήσει

και ίσως το δάκρυ μου να άλλαζε πολλά

αν τις εικόνες δεν τις είχε συνηθίσει.

Και έτσι ζητώ αν έχεις δάκρυα περισσά

κι αγνή καρδιά, κλάψε για τούτα και για 'μένα

ίσως μια χίμαιρα τα πάρει τελικά

και όλων τα δάκρυα μαζί, να γίνουν ένα.

Σπήλιος Παναγιωτόπουλος

Φεύγουν οι άνθρωποι (της Σοφίας Τανακίδου)

Φεύγουν οι άνθρωποι
οι αγκαλιές αδειάζουν
η μοναξιά κι ο πόνος
μες στη καρδιά φωλιάζουν.
Φεύγουν οι άνθρωποι
χωρίς ένα αντίο
στο νοτισμένο χώμα
αφήνουν το σαρκίο.

Που πήγε η δική σου
ψυχή για να τη δω;
Σε θάλασσα αρμενίζει
πετά στον ουρανό;

Ποιο κύμα μου την πήρε
και πλέει στα βαθιά
Ποιο άστρο την κρατάει 
και δεν το μαρτυρά.

Που πήγε η ψυχή σου
κανείς δεν απαντά
και έχει σκοτεινιάσει
ο νους και η καρδιά.

Φεύγουν οι άνθρωποι
μην κλάψεις μου 'χες πει
αν έχουν ζήσει λίγη,
μα αληθινή ζωή.
Φεύγουν οι ανθρώποι
κι αν φύγω πρώτα εγώ
κι εκεί θα σε προσέχω
κι εκεί θα σ´αγαπώ.

Μα το "εκεί" δεν ξέρω
το ψάχνω να το βρω
κι ακούω τη φωνή σου
λίγο πριν τρελαθώ.
"Μες στην ψυχή σου είναι
το μέρος που θα ζω"


Σοφία Τανακίδου

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ (του Νίκου Δημογκότση)

Σήμερα αγαπημένη,
Μυστικό Δείπνο σου ετοιμάζω,
στην βεράντα της ψυχής μου...

Φόρεσε το λευκό φόρεμα,
εκείνο με τα δύο κυκλάμινα
στο ύψος του στήθους,
και με χρώματα φεγγαριού
βάψε τα δυο σου χείλη...κι έλα...

Καθισμένο θα με βρεις
στο τέμπλο των ονείρων μπροστά,
να ζωγραφίζω την μορφή σου.
Και στο στρωμένο τραπέζι,
τα δαχτυλίδια θα βρεις των αρραβώνων.
Και στο χαμόγελό μου κρεμασμένο
το χρυσό περιδέραιο της αγάπης...

Και τίποτα μην πεις...τίποτα!

Μόνο στην αγκαλιά μου μπες,
και την βεράντα άνοιξε της ψυχής...
εκεί για πάντα να μείνεις.

Γιατί ο Μυστικός Δείπνος,
είσαι Εσύ αγαπημένη,
και δίχως Σου,
δεν γίνεται να ζήσω...

(Ο Υπέροχος Πίνακας είναι της Εξαίρετης ζωγράφου
Βλασούλας Βέβε, που από καρδιάς θερμά ευχαριστώ!!)
Νίκος Δημογκοτσης

Στον Άγγελο μου (της Κατερίνας Πανταλέων)

Και θα 'ρχεται η Άνοιξη,

δίχως την ευωδιά σου

να δίνει υπόσταση στα αρώματα της φύσης...

Το Καλοκαίρι θα ζυγώνει θλιβερό, 

αφού το γέλιο σου δε θ' αντηχεί 

στο άδειο σπίτι...

Κι ύστερα το Φθινόπωρο 

μονάχο θα δακρύζει,

χωρίς το δάκρυ το δικό σου, 

ως έμαθε, 

να έχει συντροφιά...

Και το Χειμώνα, 

πώς να παλέψω 

τόση παγωνιά  και σκοτεινιά 

δίχως τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου, 

δίχως τα μάτια σου να μου χαμογελούν; 

Και θα περνούν οι εποχές

άχρωμες, άσκοπες και ίδιες...

Θα φεύγουνε τα χρόνια

και θα με βρίσκουνε 

σε γη τρεμάμενη να παραπαίω, 

σε γκρίζους ουρανούς να αιωρούμαι

και να ουρλιάζω απελπισμένα 

τ' όνομα σου,

ενώ ένα αγκάθινο "γιατί" 

θα μου ξεσκίζει ανελέητα την ψυχή...

Κατερίνα Πανταλέων

Στον άγγελο μου...