Αναβοσβηνει η μνήμη μου
Με μια ματιά σου μόνο
Κι αν κλείνει κύκλους ο καιρός
Δεν κρύβεται το φως
Από τα πρώτα λόγια σου
Στου ονείρου μου το θόλο
Κρατάς ένα άστρο σαν Θεός
Δεν είμαι μοναχός
Έλα καί πάρε μια στροφή
Στης πεθυμιας τη νύχτα
Βρες την ουσία στο φιλί
Στης μοναξιάς την φυλακή
Στείλε μια καληνύχτα
Έτσι από μιαν ανάγκη μας
Mα όταν έρθει η αυγή
Ας σβήσουμε το φως
Στο μισοφέγγαρο απ’ το χαμόγελό σου
έλαμψε ο έρωτας,
ήρθε και με ξύπνησε μ’ ένα πρωτόγνωρο φιλί.
Μες στα καστανά μάτια σου
ξεκίνησε ο έρωτας,
ήρθε κι έφερε φως στα μάτια μου,
ένα φως που δεν σβήνει
ούτε στο πιο δυνατό σκοτάδι
Στο σώμα σου τυλίχτηκε ο έρωτας,
ήρθε κι έφερε τη ζωή,
μια ζωή που την ακολουθούν ακόμη χίλιες.
Στα βήματά σου γεννήθηκαν αστέρια,
ήρθαν κι έντυσαν εμένα,
στο πέρασμά σου το φεγγάρι λαμπύρισε κι άλλο,
ήρθε και μου έφερε χρυσά όνειρα,
μ’ αγκάλιασε σαν έρωτας
που διαρκεί μέχρι να σβήσει και το τελευταίο άστρο.
Στο βλέμμα σου άναψε η φλόγα του έρωτα,
μια φλόγα που ταξιδεύει,
έρχεται και δυναμώνει απ’ το πάθος μου,
υψώνεται και βάφει κόκκινη την σελήνη.
Στο μισοφέγγαρο απ’ το χαμόγελό σου
έλαμψε ο έρωτας
και ήρθε σαν χίλιες ζωές,
σαν φως παντοτινό,
σαν άστρο
σαν φωτιά που διαπερνά τις φλέβες μου,
σαν χρώμα πορφυρό
που βάφει πόθους κι αισθήσεις
κι ένα φεγγάρι κατακόκκινο φώτισε τον κόσμο.
Κι απ’ το μισοφέγγαρο του δικού σου χαμόγελου
γεννήθηκε ο έρωτας,
σαν να μην υπήρχε πριν από εσένα,
σαν να ‘ρθε να κατοικήσει στ’ αστέρια των ματιών σου,
σαν να ‘ρθε να ενωθεί
με το μισοφέγγαρο απ' το χαμόγελό σου.
Έγινε Χειμώνας στην καρδιά της Άνοιξης
και απο μυρωδιές κρίνων και γιασεμί
αποπνικτική γίνεται η ατμόσφαιρα της μελαγχολίας και της θλίψης
Πήρε ο καθ' ένας στο δισάκι του
κομματιασμενα όνειρα και φρουδες υποσχέσεις,
περίτεχνα χτισμένα πάνω σε καλοστημένες θεατρικές σκηνές
Γέμισαν οι νύκτες όνειρα που πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας
και ρόδες που τσουλανε ράθυμα φορτωμένες ελπίδα
Άραγε θα ξημερώσει ποτέ;;
Κάποτε Λόγοι Δούρειοι παρενόχλησαν
την οχυρωμένη ησυχία μας
Και μεις καθήσαμε και τους χαζεύαμε
πάνω απ' τον πύργο μας αφ' υψηλού
λέγοντας είτε να τους αφήσουμε να πέσουν χάμω
η να τους αφιερώσουμε στο ξόανο
της συλλημένης μας σοφίας
Στο μεταξύ η Κασσάνδρα έκοβε βόλτες ανήσυχη
γύρω απ' το βωμό μιλώντας μόνη της
την ώρα που τα φίδια έπνιγαν αθόρυβα
μέσα στα συμπλέγματά τους
τη φωνή του συνετού Λαοκόοντα
Γιατί ποτέ δεν είχαμε υπομονή με τους χρησμούς•
Μας άρεσαν περισσότερο τα σημεία
Κι όσο διαφωνούσαμε δε βλέπαμε
ότι οι γνώμες μας κρέμονταν ανάποδα,
σα νυχτερίδες, απ' τα σκαιά φτερά τους
Αυτές ξεκουράζονταν κι εμείς χαλάγαμε δυνάμεις
ώσπου να αρχίσουμε να χορεύουμε
κάτω απ' το δώρο που μας άφησαν οι Δαναοί
Πριν τρεις χιλιάδες χρόνια
Κι ο χρόνος σταμάτησε εκεί
Με τις οθόνες
χάσαμε την ιστορία μας.
Tα γράμματα που σου 'γραφα
και μου 'γραφες
το σκύψιμο πάνω στην κάθε λέξη
- γλυκιά αιχμαλωσία -
ο χρόνος πώς ασήμωνε το νόημα
μες στην αναμονή,
πόσες φορές κρατούσα πάνω στο στήθος
το χαρτί και το φιλούσα,
το έκανα γεύση αρεστή
μυστήριο ν ανιχνεύω τη διάθεση.
Και είχε αξία η κάθε μας φορά
ως την επόμενη
γιατί βαδίζαμε γεμάτοι προσμονή
την ιστορία μας.
