Άτιτλο (της Βασιλικής Βήχα)

Ήρθα κοντά σου απόψε μυστικά

Να παίξουμε παιχνίδια απ' τα παλιά

Να σκαλίσουμε τις λέξεις και να φτιάξουμε ωραία ποιήματα 

Σαν εκείνα τα δειλινά που σου 'δίνα εκείνα τα αθώα τα φιλιά και σου υποσχόμουν ότι θα ερχόμουν πάλι και για πάντα

Σαν εκείνα τα αρώματα τα καλοκαιρινά που έφερνε η τράτα

Σαν το αεράκι στον Αη Νικολα που φυσούσε το φουστάνι κι εγώ σεμνά το σημαζευα

Και τώρα αυτά φαντάζομαι και μουσκευω από τα δάκρυα ότι έχω δικό σου

Αχ πως θα θελα η τύχη να μας εσμιγε πάλι να σου δειχνα για λίγο, πόσο σε περίμενα, το γράμμα που φύλαγα τόσα χρόνια...

Πάντα σε προσμενα και πάντα προσεύχομουν για σένα γιατί ήσουν κομμάτι της καρδιάς μου.

Πάντα θα σ' αγαπώ

Βασιλική Βήχα

Άτιτλο (της Γεωργίας Κιουλαχογλου)

Και τώρα που τελειώνει ο ουρανός 

σ’ ένα γαλάζιο σύννεφο θα ταξιδέψω

κι όπως περνάω σαν αερικό θα σε μαγέψω 

κι έπειτα σ’ ένα φύσημα του ανέμου θα χαθώ…

Δεν είχαν τα φτερά πουλιά

και η βροχή για χώμα δες πόσο πολύ διψάει· 

αλήθεια πες μου η αγάπη όταν φεύγει πού πετάει

πώς απαγκιάζει άραγε σε ξένη αγκαλιά…;

Έρχεσαι λίγο μες τα όνειρα μου και μετά σε χάνω σαν πνοή

σαν τον αέρα με αγγίζεις, γίνεσαι ανίσκιο χάδι

έλα να παίξουμε οι δυο μας στο σκοτάδι

κι ίσως ερωτευμένους να μας έβρει το πρωί…

Θα μας γεμίζει η νύχτα με αστέρια τα μαλλιά 

κι εγώ στον κόρφο μου θα ανάψω το φεγγάρι 

σε παραμύθια θα σε κρύβω όλο το βράδυ

πατρίδα σου θα γίνω στου άδειου κόσμου μας την ξενιτιά…

Κι όταν τα χείλη μας θα αλλάξουν το φιλί

θα γεννηθεί από την αρχή ξανά όλο το στερέωμα μαζί μας

στην ίδια αγκαλιά ήσυχη θα γύρει πια η ψυχή μας

και της αγάπης θα ‘χει κλέψει μια για πάντα το κλειδί…

Γεωργία Κιουλαχογλου

ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (του Κυριάκου Δοσαρα)

Κοιτούσε με ηρεμία την ομίχλη

που είχε καλύψει το πρόσωπό της

απ ' τον ψυχρό καθρέφτη του συνοδηγού.

Τα μαύρα ανέκφραστα γυαλιά της

έκρυβαν περίτεχνα

την μελαγχολία στο βλέμμα της

και ίσως και κάποιο δάκρυ

που την πίεζε άκομψα να εξέλθει.

Ακουμπισμένο το δεξί της χέρι

στην άψυχη σιδερένια πόρτα του αυτοκινήτου

δεόταν διακριτικά για εκείνη

να πάρει μακριά την συννεφιά των ματιών της

η καλοσύνη και η μεγαλοψυχία του σιωπηλού δάσους.

Κάποιος ποιητής λέει

πολλά χρόνια αργότερα

θα προσπαθούσε μάταια με τους στίχους του

να κάνει την μούσα του να χαμογελάσει.

Και τούτο το παράπονό του

έγινε η ισόβια σκιά του.

Κυριάκος Δοσαράς

ΦΕΥΓΩ (της Σοφίας Κοντογεωργου)

 

Φεύγω

Με κούρασαν οι άστοργες λέξεις

οι ρηχές αγκαλιές

Δεν ανήκω

στον ψεύτικο κόσμο σας

Τη γνωρίζω καλά

τη μεταμφιεσμένη αγάπη σας

Οι μάσκες δεν μπορούν

να κρύψουν το πρόσωπό σας

Δε σας χαρίζω ούτε μια στιγμή

από το παρελθόν μου

Σας αποκλείω από το μέλλον μου

Φαύλοι και κενοί

καταδικασμένοι

στην ανυπαρξία του παραμυθιού σας

αναζητάτε δικαίωση

στο ομιχλώδες δάσος

μιας ένοχης συνείδησης.

Σοφία Κοντογεωργου

Άτιτλο (της Έλενας Μαυροειδή)

Γυρνάς την πλάτη και φεύγεις,

μακρύς και άδειος ο δρόμος 

ταίριαξε στη καρδιά σου, 

σε ακολουθεί η σκιά σου 

κι ο θυμός σου κλέβει το φως  ...

Κρατάς στα χέρια σφιχτά 

την αξιοπρέπεια, 

έμαθες να την προστατεύεις, 

σού έγινε εμμονή 

ο φόβος  μην χαθεί ...

Άγνωστη γραμμή τραβάς, 

κοιτώντας μπροστά 

αγνοώντας που βγάζει, 

χάνεσαι στην σιωπή, 

μια σιωπή που κραυγάζει ...

Σε μια δίκη βουβή 

η δική σου φωνή σε δικάζει, 

σε μια αίθουσα άδεια χωρίς δικαστές, 

στην δική σου ζωή πόσο μοιάζει  ... 

Τώρα πέσμου ακούς την φωνή 

που σου λέει φυλάξου, 

η μοναξιά πλησιάζει ...

Κι έτσι νιώθεις δραπέτης 

της δικής σου ζωής, 

κι η μοναξιά σε  κρατά απ το χέρι ...

Μα σαν θα 'ρθει  η νύχτα 

τα θεριά δεν φοβάσαι, 

γιατί πολύ καλά το έμαθες 

πως στην ζωή ετούτη, 

το μεγαλύτερο θεριό  είναι ο άνθρωπος ...

Έλενα Μαυροειδή