ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ... (της Φιλαρετης Βυζαντίου)

Τί κι αν έχω την πρόθεση

τον ζήλο κι αν έχω τί;

Δεν μου δίνονται σήμερα οι λέξεις

Κρυμμένες στα σκοτεινά λαγούμια τους

σαν κουρασμένες

σαν φοβισμένες

σαν άτολμες

λουφάζουν

Ανάμειξη δεν θέλουνε καμιά

στα τεκταινόμενα

των τετραδίων

Έτσι κι εγώ τις άφησα

μακριά 

από την θηριωδία των πρωινών μου σκέψεων

Άναψα τη σόμπα 

ευωδιά καμμένου ξύλου

φλούδες πέργαμου ξυσμένες

έτοιμες για  το γλυκό

στο ραδιόφωνο ένα χαρούμενο ηπειρώτικο

- οι ρίζες μου αργοσαλεύουν ηδονικά-

και ο καφές πάντα πικρός 

λιγάκι να σου μοιάζει

Το δωμάτιο φλύαρο

οι κουρτίνες  ανυποψίαστες για το έξω φως

πέντε στίχοι βγάζουν το κεφάλι τους

από το λαγούμι

ξανακρύβονται όμως

-σοφή επιλογή-

Κι εγώ δένω το σιρόπι 

δένω τις σιωπές μου ματσάκι 

αμφιβόλου χρώματος και μυρουδιάς

και περιμένω

Μη με ρωτήσεις

Δεν ξέρω τί

Τί κι αν έχω την πρόθεση

τις λέξεις κι αν τις κανάκεψα τί;

Δεν μου δίνεται σήμερα ο ουρανός

Πικρός και απόμακρος

σαν την μορφή σου....

Φιλαρέτη Βυζαντίου

[ Φ.Β. 2-2-20  ''ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ  ΛΕΞΕΙΣ'' 2018-2020]

[ πίνακας : Marc Chalmé ]

ΑΤΟΛΜΕΣ ΣΙΩΠΕΣ! (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Στις στιγμές παραδώσου

έχουν κάτι απ ' το χτές και  σμίγουν

οι σκέψεις σε σιωπές γυρισμού ζωντανές!

Έντονες παραστάσεις

καταδύσεις ψυχής λυτρωτικές,

εκείνο το κοίταγμα των ματιών σου

το μπλέ, φωτογραφίες του νου αναδρομές!

Στις στιγμές παραδώθηκα

κι αφέθηκα στη μαγεία σαστησμένη

η σκέψη, αυταπάτη όλα μοιάζουν

μια γλυκιά νοσταλγία!

Λένε αλήθεια οι στιμές

σαν να βλέπεις ταινία, πανδαισία

εικόνων κυνήγι της σκέψης σε διαδρομές

ουτοπίας!

Του μυαλού αναζητήσεις

κρυφή αφετηρία, διαχρονικό ταξίδεμα

κι η φυγή σε μια ακτή, χειμωνιάτικες

στιγμές σε μια δόση ειρωνίας!

Σε πλάνη οι  ώρες μας κρατούν

σ' αγωνία, άτολμες σιωπές κι έχουν

μια μαεστρία του νου ζωγραφιά

ρυθμοί ευαισθησίας!

Κι οι στιγμές έχουν χρώμα

του βυθού σου μαγεία, στο σμαραγδί

του απείρου, κι αυτό των ματιών σου

που' χω αδυναμία!

Νέλλη Κουμεντάκη

Αγάπη ζώσα (του Λευτέρη Ελευθερίου)

 

Στένευα τα ρίγη του κορμιού

για να χορέσουν... 

Χαμήλωνα τα φώτα των αστερισμών

για να μη φέγγουν δυνατά... 

Μαδούσα όνειρα και στοχασμούς. 

Ψαλίδιζα ηδονές και αισθήσεις. 

Μπάλωνα της καρδιάς μου

το πανί το λαβωμένο...

Μέχρι που ένα  σούρουπο, καταμεσής του ηλιοβασιλέματος 

-στη μοναξιά μου- συνάντησα τον εαυτό μου... 

–Λοιπόν; είπε

–Τα ξέρεις όλα, του απάντησα

–Και τι κάνουμε; επιμένει

–Συνεχίζουμε, είπα...

Συνεχί-ζουμε! γιατί η αγάπη όλα τα υπομένει, όλα τα μπορεί, με τον πόνο, με το δάκρυ, ροδόκηπους φυτρώνει, αντέχει και ανθοφορεί...

Γλύφει τις πληγές, τις επουλώνει, ντύνεται Άνοιξη και συνεχί-ζει να μοσχοβολά ζωή... 

Ένα θαλασσοπούλι διέκοψε τον συνειρμό των σκέψεων μου και ευθύς, έπιασα τον εαυτό να χαμογελά διακριτικά, με το βλέμμα του στραμμένο προς τη θάλασσα.

Συνέχισα να μονολογώ... 

Η επόμενη γυναίκα που θα έρθει στη ζωή μου, 

θα πρέπει να μου θυμίζει ότι η αγάπη είναι τρυφερή...

Σαν μίσχος που ξεπηδά από έρωτα

θα μοιάζει η ψυχή της, 

που ανθοβολά στης ροδαυγής το κάλλος...

Ροδοπέταλα φιλιά, τρυφερά θα της χαρίζω.

Και μέσα από τα μάτια μου πανέμορφη, μοναδική...του φεγγαριού το θάμπος... 

Θα έχει τη χροιά των ποιημάτων 

που θα ευχόμουν, να μπορούσα να γράψω.

Εκλεισα τα μάτια, πήρα βαθιά ανάσα και πήρα το δρόμο της επιστροφής

 γεμάτος αυτοπεποίθηση... Και συνεχί-ζω! 

Λευτέρης Ελευθερίου

Η μουσική...(της Μαρίας Κουτούση)

Τα τραγούδια κουράστηκαν

χρόνια να περιμένουν βουβά

στο κατώφλι των χειλιών.

Πήραν αγκαλιά τους στίχους 

και φεύγουν...

Τα βλέπει που χάνονται στον ορίζοντα

και δύναμη δεν έχει η φωνή 

να τα καλέσει πίσω.

Και η καρδιά δεν αντιδρά...

απρόθυμη, πικραμένη, θυμωμένη...

γιατί την πρόδωσαν οι λέξεις

που έντυσαν τα όνειρα...

Μια  νοσταλγία μόνο...

Το κλάμα της μουσικής

που μένει πίσω - αιώνια σαγήνη-

ατέρμονη ομορφιά στα μύχια της ψυχής​.

Η μουσική μόνο...

Συνένοχη κι αθώα... επιμένει

να ταξιδεύει την ελπίδα

με μια παράξενη προσδοκία.

Παράξενη μουσική...

Ελεύθερη από γήινα υλικά!

Χωρίς τα όρια, χωρίς τη σκλαβιά του λόγου...

σε άρρητους κόσμους οδηγεί.

Σαν προσευχή που ταξιδεύει,

ώρα νυχτερινή, σε ουράνια ύψη...

Μαρία Κουτούση

Μια σταγόνα Έρωτα.. (της Λιλης Βασιλάκη)

Χθες, βράδυ αργά, τα 'λεγα με μια φίλη 

κι ο, τι 'χε στην ψυχή ανέβαινε στα χείλη... 

"Ειν' η ζωή μου άχαρη, στην θλίψη μαντρωμένη! 

Δεν λαχταρώ, δεν ονειρεύομαι, η μοναξιά με δέρνει...

Πάρε τα λόγια μου, απ' το κουβεντολόι, 

σε στίχους σμίλευτα και κάντα μοιρολόι... 

Τον πόνο που έχω στην ψυχή και τον διψούν τα χείλη, 

ένα τραγούδι λάξευστον με της καρδιάς τη σμίλη.. "

Κι αφού τον πόνο της γροικώ, 

τις λέξεις της μαζεύω 

μέσα στα βάθη της νυχτιάς,

την πεθυμιά λαξεύω... 

" Τίποτα πια δεν λαχταρώ, καμιά επιθυμία,

αιθάλη γίναν όλα, μια πρώην ιστορία...

Ερίζωσαν στης θλίψης την άμπωτη ρωγμή

και δεν ζητούν διέξοδο, καμιά εκδρομή.

Δεν κάνω όνειρα μικρά ή διαρκείας,

καιρό αποτεφρώθηκαν σε σήψη απραξίας ...

Καήκανε ως καίει ο λίβας τα σπαρτά,

απόκαμαν μες της ψυχής την πυρωστιά...

Δεν τραγουδώ στου γέλιου το κλαδί ,

και δεν προσμένω, πια, να 'ρθει καμιάν αυγή...

Σε τί να καρτερώ, τί να ζητήσω τώρα. 

Κάλπικα σ' όλα τα κουτιά του έρωτα τα δώρα  

κι απόηχοι ψευδείς του σ' αγαπώ οι λέξεις... 

Για πες μου λογισμέ, πώς γίνεται να στέρξεις; 

Ποιο δρόμο, πες, να πάρω ή ν' αφήσω, 

των "θέλω" να διαβώ, των "πρέπει" να τιμήσω ; 

Θα αφεθώ στης λήθης τη ροή κι εκεί θα ζήσω. 

Αφρός στο κύμα θα διαβώ, να μην αντιγυρίσω... 

Στη φτερωτή τ' ανέμου το νου μου θε να χρίσω. 

Στη λησμονιά αναζητώ μια γόμα να με σβήσω..."

Και, όμως, φίλη μου ακριβή, 

μην βάζεις την ψυχή σου φυλακή... 

Μία σταγόνα Έρωτα σαν 'ρθει , 

γίνεται ο κόσμος, πάλι, Κυριακή!! 

Λιλή Βασιλάκη

"Μετεξεταστέοι στον έρωτα"