Συγγραφέας: Ιωαννέτα Δοκανάρη
Είδος: Ποιητική Συλλογή
Εκδόσεις :Όστρια
Έτος έκδοσης:2019
ISBN: 978-960-604-470-0
Απόσταγμα ζωής ντυμένο με λέξεις γλάρους. Φτεροκοπάνε πάνω
απ’ τις θάλασσες των ψυχών. Γυρεύουν την αγκαλιά των εραστών του χάους. Αλήθειες
στολισμένες με λόγια μαχαίρια. Κόβουν τις πλάνες με μια μαχαιριά. Φιλιά των
αγγέλων σε παραδείσιες φλόγες. Χτίζουν θεμέλια για τις νέες στιγμές.
Συγγραφέας: Ιωαννέτα Δοκανάρη
Είδος: Ποιητική Συλλογή
Εκδόσεις: Μπονισέλ
Έτος έκδοσης: 2019
Σχήμα: 17×24
ISBN: 978-618-82774-7-2
Η ψυχή του κόσμου περιπλανιέται με χιτώνα τριαντάφυλλα. Ανερμάτιστη αναπνέει την αλήθεια της. Την συναντάει ο ποιητής στην θαλάσσια αύρα. Οι ψυχές τους πάλλονται από συγκίνηση. Αγγίζει τ’ αγκάθια. Οι λέξεις υποφέρουν. Η ψυχή του κόσμου ταξιδεύει στις αγκαλιές των γραμμάτων.
Κάτι σκέφτηκα πάλι και χάλασε ο ρυθμός....
Κάτι σκέφτηκα και φάνηκαν τα σύννεφα.
Αλόγιστα παραπονέθηκα στο αυγινό φως.....
Χάζεψε η προθυμία, αποχαυνώθηκε η στιγμή,
θυσιάστηκε η ομορφιά !
Λοιδωρεί το τρεμάμενο φάντασμα της νύχτας η αυγή...
Σκουντάει το ταίρι του το πουλί ....
εκείνο δεν καταλαβαίνει από σκέψεις......
Μόνο να πετάει ξέρει.....να πετάει....και να χαίρεται....
Κάπου -κάπου μπορεί και να πονεί.....δεν ξεύρω...
Ίσως όταν χάνει κάποιον αγαπημένο.......μπορεί....ναι...σίγουρα.....
Κάτι σκέφτηκα πάλι κι έσβησε το χαμόγελο...
Ρίζωσε η κατάρα ...έφυγε από την έρημο ...
Αναζητούσε όαση κι αυτή.....
Αποφάσισα....τη δική μου όαση δεν θα τη δώσω σε κανέναν !
Και πέφτεις, ξανά και ξανά.
Με φόρα, άλλοτε γλιστράς,
καμία φορά σε σπρώχνουν.
Κι αντί να το αποδεχτείς
και να βγάλεις φτερά να πετάξεις,
σέρνεσαι και κλαίγεσαι,
Σου φταίει η μοίρα, ο κόσμος,
η ρουφιάνα η κοινωνία.
Και ποτέ ο εαυτός σου.
Ζητάς σωτήρες και σούπερ ήρωες
για να σε απεγκλωβίσουν από τη μαυρίλα.
Απλώνεις το χέρι σου μπας
και σε τραβήξουν στην επιφάνεια
την ώρα που δεν ξεκουνάς τα πόδια σου.
Κανείς δε σου χρωστάει βοήθεια
πέρα από τον εαυτό σου.
Τι κάνεις για εσένα, εσύ;
Ξέρεις τι κατάλαβα μετά από
τόσα γκρεμοτσακίσματα αγάπη μου;
Πως με λίγη προσπάθεια,
μπορεί να εξομαλυνθεί.
Υπάρχει η δυνατότητα
να μην προσκρούσεις
με τα μούτρα επάνω στα βράχια.
Να πέσεις στα μαλακά
κι ο χρόνος παραμονής σου στο έδαφος
να είναι κάθε φορά όλο και μικρότερος.
Να μη χρειάζεσαι ξένα στηρίγματα
για να ορθώσεις το σώμα σου.
Είσαι δυνατός, χωνεψε το.
Η ζωή είναι καρδιογράφημα.
Και η γραμμή της, οφείλει
να ίπταται και να καταδύεται.
Αν γίνει ευθεία, τελείωσες.
Τις ευθείες να φοβάσαι
κι όχι τις πτώσεις.
Είχες πάντα στην πλάτη σου φτερά
μα δεν είχες μάτια να τα δεις.
Τώρα ξέρεις.
Κάνε τις ελεύθερες πτώσεις
ελεύθερες πτήσεις.
Μπορείς.
Είναι και κάτι ψυχές...
Ψυχές καλές, ολόλευκες και πανάλαφρες.
Σαν πεταλούδες με άσπρα φτερά που ανεπαίσθητα φαίνονται.
Μελωδίες μέσα στο θόρυβο.
Γλυκό ψιθύρισμα στην ησυχία.
Φως στα σκοτάδια.
Είναι κάτι ψυχές, γλυκά χαμόγελα.
Κόβουν απ΄την καρδούλα τους ένα κομμάτι και σου λένε:
«Δεν έχω τίποτα αξιόλογο αλλά έλα να σε κεράσω»...
