Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

 

Σ' ατμόσφαιρα κάθαρσης επιλεκτικά αιωρούμαι! 

Στ' άταιρα ξεπετάγματα... φαντασιώνομαι... Αρχές!

Στο κοίταγμα της πλήξης.... πάλι μπουκάρανε τα σχήματα! 

Ατίθασα σουλατσάρουν έξω απο τα σφαλιστά εσώψυχα! 

Άθελα.... ακάλεστα - καλεσμένα... 

δεν γεμίζουν την ανάμνηση... πνοή!

Διατηρούνται απλά ξεμυαλίζοντας μια λήθη!

Ενα κουρασμένο μπάρκο, κι' ένα αζήτητο... Γιατί? Επιμένουν!

Αχνοφέγγουν ξεχασμένα κι αναδύωνται σαν στόχοι!  

Αμέτοχος στους παλμούς... Υπάρχω... απλά..., 

Στα περιθώρια το παρόν φοβάται...! 

Το παρελθόν... μια αποφυγή! 

Σαλεύει... αναμασάει ιδέες διαρκώς... τώρα... ελπίζει...!

Ανατρέχει άπιστα, στα εμπνευσμένα σινιάλα της κραυγής, 

που θα μας πέρναν να μας πάνε... στις στιγμές!

Μια χαμένη αστραπή επωφελούμαι στο σκοτάδι 

και την λαχτάρα των φιλιών γεύομαι ακόμα.... νοερά!

Εκεί που κολυμπούσε κάποτε... γίγαντας το νοιάξιμο... 

στα γόνιμα λαμπρά ξενύχτια μας... χτίζοντας τα ιδιαίτερα.... λάθη!

Οι αναμονές αφρόντιστες... σαπίσαν στην ανωνυμία! 

Χάθηκε απερίγραπτο τ' ονειρο σ' ανήλιαγες αφωνίες!

Δραπέτης η φλόγα της ψυχής... μα οι αλήθειες... έγκλειστες! 

Θαμπώσαν οι περίπατοι στο βλέμμα, άδειο ενα νεύμα, βαλτώνει στην

προσμονή!

Και οι ανέμοι του κορμιού που την ανάσα σου ταχιά την συνόδευαν στους παλμούς της..., Καταλάγιασαν!

Δίχως αυτά..., ο καθένας μπορεί να είναι 

ευτυχέστερός μου πιά!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Είναι ο ήχος από μια σταγόνα... (της Σταματίνας Βαθη)

Είναι ο ήχος από μια σταγόνα όπως πέφτει πάνω στο νερό, 

είναι ένα δάκρυ μιας νεράιδας που έχει χαθεί μέσα στον καιρό. 

Κόκκινα πέταλα από ένα τριαντάφυλλο από τα χείλη της σε ένα φιλί, 

είναι ένα χάδι με ένα αγκάθι που την καρδιά την έχει βρει. 

Αίμα πορφυρό να χρωματίζει όλο το πράσινο της γης,

είναι ενός έρωτα το ταξίδι μέσα στου πόθου την φυγή. 

Και ο ήχος να δυναμιτίζει πιο πολύ την αίσθηση αυτή, 

ήχος και βλέμμα,  χρώμα της ημέρας στέμμα, 

δύο σώματα σε ένα,  ρουμπίνι της αγάπης αίμα, 

σε ποθώ στο έχω πει.

Βελούδινο βλέμμα,  χείλη από το τρυφερό  χρώμα της πρώτης αυγής. 

Πες μου πως θα μπορέσεις χωρίς αυτά τα μάτια εσύ να ζεις?

Με ποθείς. 

Της νεράιδας το φιλί θα αποζητείς.

Και ο ήχος γίνεται πιο δυνατός, 

μια καρδιά στο στήθος σε ηχηρό σκοπό. Σε φιλώ.

Σταματίνα Βαθη

Φωτογραφία: Selçuk Süren

Το λάθος (της Γεωργίας Σχοιναράκη)

Μου μιλάς για ασήμαντα, σου μιλώ για μεγάλα

Τόσα λόγια που χάθηκαν, σε μια αδιάφανη γιάλα

Είσαι πάντα ο έρωτας, θα σαι πάντα ο ένας

Όσα λάθη κι αν έκανα, πλήγωσαν μόνο εμένα

 

Κρύψου μες στο πουκάμισο,  μες στη μόνη αλήθεια

Η αγάπη, αγάπη μου κρύβεται μες στα στήθια

Μου μιλάς για το τέλος μας, σου μιλώ για το τώρα

Ότι χάσαμε, χάθηκε σαν μια απρόσμενη μπόρα

Είσαι πάντα ο έρωτας θα σαι πάντα για μένα

Ένα λάθος που γίνηκε το απόλυτο ένα

Γεωργία Σχοιναράκη

Άτιτλο (της Χάρις Παρασκευοπουλου)

 Στο χέρι ένα νόμισμα

παλιό

τα μάτια να σκεπάζει

μου είπαν

προορίζεται

και φύλαξέ το

εγώ το έδωσα του δρόμου

εκείνος ξέρει

πιότερο από εμένα

να λησμονιέται

και του χαμού

να δίνεται

απάντησα..

Χάρις Παρασκευοπουλου

Άτιτλο (της Αντριάνας Αρβανιτιδου)

 Σε ένα παλιό συρτάρι κλείδωσα τα όνειρα μου,

 τις ελπίδες μου και την ραγισμένη καρδιά μου.

Για χρόνια δεν τολμούσα να πλησιάσω

να δω κατάματα ότι περισσότερο με πονάει  

ότι με κάνει ακόμα και τώρα να δακρύζω.

Σημάδια στο κορμί μου, 

τραύματα στην ψυχή μου από πληγές του χθες. 

Αρρώστιες που έδειχναν τα λάθη μου.

Απώλειες που άφησαν τα σημάδια τους σε κάθε γωνιά του κορμιού μου.

Ο χρόνος πέρασε μα τίποτα δεν ξέχασε, μόνο το άγγιγμα της αγάπης μπορεί να σε κάνει να μην κοιτάς πια στο παρελθόν,

μόνο αυτή μπορεί να σε επαναφέρει στο παρόν.

Ήρθες εσύ και τότε όλα έγιναν ακόμα πιο ξεκάθαρα.

Γιατί η ζωή είναι να μοιράζεσαι στιγμές, είτε όμορφες είτε άσχημες. Αυτή η μοναδική μοιρασιά που δεν καλύπτεται ούτε με τα χρήματα.

Η ζωή και η αγάπη μαζί φωτίζουν την δύναμη ακόμα πιο πολύ. 

Είναι σαν ουράνιο τόξο που κάθε μέρα έχεις μέσα στο σπίτι σου 

ακόμα κι αν έξω γίνεται κατακλυσμός. 

Είναι αυτά τα δύο χέρια που θα σε κρατήσουν  

θα σου δώσουν πνοή.

Θα σου δείξουν ότι αν έχεις δύο ζευγάρια από χέρια πιασμένα τίποτα δεν είναι δύσκολο

τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

και το αδύνατο μπορεί να γίνει αληθινό.

Ακόμα κι αν δεν βλέπεις το μέλλον

το παρόν είναι αυτό που σου δείχνει αυτό που λαχταρας.

Ότι δεν έκανες χθες 

σήμερα είναι η ευκαιρία...

Αντριάνα Αρβανιτιδου