Ρωτάς που είμαι; (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

 Ρωτάς πού είμαι;

Μα εκεί που με άφησες!

Και ας έχω χαθεί πια, 

σε έναν άλλον κόσμο, πιο άγριο. 

Πάντα όμως είμαι εδώ. 

 

Θα με βλέπεις.

Όπου και να βρίσκεσαι. 

Θα είμαι συνέχεια μπροστά σου. 

Δίπλα σου. Γύρω σου. 

Θα σου χαμογελώ. 

 

Τι και αν δε μιλάμε; 

Σε όποιο σώμα και να

δίνεις το κορμί σου, 

το όνομά μου θα ψιθυρίζεις. 

 

Κι εγώ πάλι θα εμφανίζομαι 

μπροστά σου. 

Δίχως λογική, θα με βλέπεις

να ξεπροβάλλω εκεί ανάμεσα 

στις αργές ανάσες σας. 

 

Ξέρεις γιατί; 

Επειδή εσύ με καλείς συνεχώς. 

 

Άραγε, τι άχρωμες αγκαλιές 

σου δώσανε και δεν μπόρεσες 

να με βγάλεις από μέσα σου;

Ευδοξία Γουργιώτη

ΑΜΑΡΤΙΑ (του Μανώλη Αλυγιζακη)

Ασύστολος κλέφτης
το νου μου που ταξιδεύει
σ΄ερωτικό ταξίδι,
η θηλή σου,
που να πηδήξει προσπαθεί
πάνω απ’ το στηθόδεσμό σου
κι εσύ μπρος στον καθρέφτη
με δίχως φούστα στέκεις
τη γραμμή των ματιών σου
να τονίσεις
ορθή παρθένα σκέψη
του παραδείσου μου φωτιά

που με λαχτάρα περισσή
να τραγουδήσω πεθυμώ


Μανώλης Αλυγιζακης



 από τη συλλογή ΙΕΡΟΔΟΥΛΕΣ, Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2015

Συμβατός Αιμοδότης (της Αρετής Γουργιώτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ)

Κάτω από την άμμο
το μέσα μου έκρυψα παιδί.
Να δροσερεύει η νιότη του,
σε κοχύλια αναμεσός και βότσαλα
ν' ανασαίνει του βυθού τους ήχους.

Κάθε που σεργιανίζω στο ακρογιάλι,
σκάβω την γης και μού χαμογελά.
Τραγουδεί για υφάλιους έρωτες
των δελφινιών με τα κοράλλια,
του αστερία με τις μωβ ανεμώνες.

Για τις λιοθυγατέρες μού μιλεί
και το παιγνίδισμά τους με το κύμα,
του φεγγαριού το λίκνισμα πα
στων νερών την στιλπνάδα.
Να ονειρεύομαι και να ελπίζω μου γνέφει!

Κρατείστε ευλαβικά το μέσα σας παιδί.
Είναι ο μόνος συμβατός αιμοδότης μας!

Αρετή Γουργιωτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ





" ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ "

Επιταγές (του Σπηλιου Παναγιωτόπουλου)

 

Καταναλώνεσαι αδιάκοπα μου λες

σε σκάρτα όνειρα και σάπιες συζητήσεις

μελαγχολείς καμιά φορά μου πες και κλαις

όταν αλύπητα χτυπούν οι ψευδαισθήσεις.

Κάποιοι τα δάκρυα τους κάνουν προσευχές

και κάποιοι φτιάχνουνε παράθυρα σε τοίχους

κάποιοι αιώνια μετράνε τις πληγές

και κάποιοι άλλοι, σαν και μας, τα κάνουν στίχους.

Φθείρεις και φθείρεσαι σε πόρνες Κυριακές

και σε θεούς που όσο ζεις σε δυναστεύουν

κι όσοι μοιράζουν του θανάτου επιταγές

επιμελώς, για το καλό σου, αγορεύουν.

Μετουσιώνεσαι σε μύθους παλλαϊκούς

σαν μια ταινία στο μυαλό σου μικρού μήκους

άλλοι βολεύονται μ΄ ύμνους χερουβικούς

κι άλλοι στα όνειρα τους μέσα κρύβουν λύκους

Σπήλιος Παναγιωτοπουλος

Το "χώρια" (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

 

Πέλαγος βαθύ η αγάπη μου 

Ατέλειωτη, ατέρμονη, πελώρια 

Έβαψα την ψυχή μου θαλασσιά 

Πρόβαρα απάνω της το "χώρια"

Πως να γιορτάσω μισή πανσέληνο

Πως να τελέψω πες μου τις θάλασσες?

Να εξαφανίσω τα άστρα, πως?

Πως να δεχθώ, που όλα τα χάλασες?

Κόκκινες, κατακόκκινες και άλικες

Στον αυλόγυρο του μικρού σπιτιού μας 

Μες στον χειμώνα βγήκαν παπαρούνες 

Στη μνήμη του τελευταίου φιλιού μας 

Μαρία Χατζηδημητρίου