ΑΜΑΡΤΙΑ (του Μανώλη Αλυγιζακη)

Ασύστολος κλέφτης
το νου μου που ταξιδεύει
σ΄ερωτικό ταξίδι,
η θηλή σου,
που να πηδήξει προσπαθεί
πάνω απ’ το στηθόδεσμό σου
κι εσύ μπρος στον καθρέφτη
με δίχως φούστα στέκεις
τη γραμμή των ματιών σου
να τονίσεις
ορθή παρθένα σκέψη
του παραδείσου μου φωτιά

που με λαχτάρα περισσή
να τραγουδήσω πεθυμώ


Μανώλης Αλυγιζακης



 από τη συλλογή ΙΕΡΟΔΟΥΛΕΣ, Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2015

Συμβατός Αιμοδότης (της Αρετής Γουργιώτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ)

Κάτω από την άμμο
το μέσα μου έκρυψα παιδί.
Να δροσερεύει η νιότη του,
σε κοχύλια αναμεσός και βότσαλα
ν' ανασαίνει του βυθού τους ήχους.

Κάθε που σεργιανίζω στο ακρογιάλι,
σκάβω την γης και μού χαμογελά.
Τραγουδεί για υφάλιους έρωτες
των δελφινιών με τα κοράλλια,
του αστερία με τις μωβ ανεμώνες.

Για τις λιοθυγατέρες μού μιλεί
και το παιγνίδισμά τους με το κύμα,
του φεγγαριού το λίκνισμα πα
στων νερών την στιλπνάδα.
Να ονειρεύομαι και να ελπίζω μου γνέφει!

Κρατείστε ευλαβικά το μέσα σας παιδί.
Είναι ο μόνος συμβατός αιμοδότης μας!

Αρετή Γουργιωτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ





" ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ "

Επιταγές (του Σπηλιου Παναγιωτόπουλου)

 

Καταναλώνεσαι αδιάκοπα μου λες

σε σκάρτα όνειρα και σάπιες συζητήσεις

μελαγχολείς καμιά φορά μου πες και κλαις

όταν αλύπητα χτυπούν οι ψευδαισθήσεις.

Κάποιοι τα δάκρυα τους κάνουν προσευχές

και κάποιοι φτιάχνουνε παράθυρα σε τοίχους

κάποιοι αιώνια μετράνε τις πληγές

και κάποιοι άλλοι, σαν και μας, τα κάνουν στίχους.

Φθείρεις και φθείρεσαι σε πόρνες Κυριακές

και σε θεούς που όσο ζεις σε δυναστεύουν

κι όσοι μοιράζουν του θανάτου επιταγές

επιμελώς, για το καλό σου, αγορεύουν.

Μετουσιώνεσαι σε μύθους παλλαϊκούς

σαν μια ταινία στο μυαλό σου μικρού μήκους

άλλοι βολεύονται μ΄ ύμνους χερουβικούς

κι άλλοι στα όνειρα τους μέσα κρύβουν λύκους

Σπήλιος Παναγιωτοπουλος

Το "χώρια" (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

 

Πέλαγος βαθύ η αγάπη μου 

Ατέλειωτη, ατέρμονη, πελώρια 

Έβαψα την ψυχή μου θαλασσιά 

Πρόβαρα απάνω της το "χώρια"

Πως να γιορτάσω μισή πανσέληνο

Πως να τελέψω πες μου τις θάλασσες?

Να εξαφανίσω τα άστρα, πως?

Πως να δεχθώ, που όλα τα χάλασες?

Κόκκινες, κατακόκκινες και άλικες

Στον αυλόγυρο του μικρού σπιτιού μας 

Μες στον χειμώνα βγήκαν παπαρούνες 

Στη μνήμη του τελευταίου φιλιού μας 

Μαρία Χατζηδημητρίου

Αληθινός έρωτας (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

 

Έτσι λοιπόν τελικά πίστευες και πιστεύεις; 

Πως ο καθαρόαιμος έρωτας έρχεται ...με δεύτερες κ' τρίτες ματιές...

Αχ!!!!

Άλλη γνώμη έχω...!

Θαρρώ....

Άλλος τα κανονίζει αυτά...

Όχι εμείς...

Ο αληθινός έρωτας μανάρι μου είναι θεόσταλτος για να  δοκιμάσει τις αντοχές σου...

Βλέπεις...

ΕΊναι αγενής...

έρχεται χωρίς ραντεβού, απρόσκλητος...

Και το σίγουρο είναι πως σου συμβαίνει με την πρώτη ματιά....

Με αναίδεια  σου τραβάει σαν χαλάκι την γη κάτω από τα πόδια ..

Κ' έτσι όπως είναι κυνικός κ' άτιμος...

Σε μεταμορφώνει σε άγαλμα κ' δίχως έλεος  σου τραβάει μια κλωτσιά στα μούτρα και σε ρίχνει στο κενό...

Του χρόνου κ' του κόσμου...

Το παρήγορο βέβαια..

Είναι πως δεν σου αφήνει το περιθώριο 

ν' αντιδράσεις......

...η αναπάντεχη πτώση της δήθεν απροσεξίας του  σου σε φέρνει αντιμέτωπο με την  πιο σκληροπυρηνική επιθυμία σου....

Να συντριβείς....

Ναι....

Όπως το ακούς...

να συντριβείς...

Πως αλλιώς το επόμενο σου ξημέρωμα ...θα είναι διαφορετικό από τ' αλλά...

Αν δεν είσαι σε θέση ν' ανασαίνεις για δύο ψυχή μου !!!

 

Ιωάννα Καβαγιαδα