Μου χαμογελάς
και απλώνεται μπροστά μου
μία ανοιχτή θάλασσα χαράς,
που τα μάτια
δε χορταίνουν το άπειρο.
Γίνεται η στιγμή μαγική.
Άκου την νεράιδα!
Υμνεί τον ήχο του γέλιου σου.
Νότα που αντηχεί στη ροή του ποταμού.
Ρέει άφθονο, και γω μαζί.
Δες! Γράφει σε περγαμηνή,
τους όρκους της αγάπης μας.
Και εσύ άγγελέ μου, δίπλα της
φυλάς σταυρό,στην καρδιά μου.
Βρέχει.
Μα αυτή τη φορά, μου χαμογελάς!
Η βροχή, ξεπλένει τους θορύβους
απ'το πουθενά μου.
Και γω αντιλαμβάνομαι τόσο μικρή την απόσταση,
από τη γη,
έως ετούτο, το ευλογημένο σύννεφο.
Μου χαμογελάς και χάνομαι
στον Ουρανό του κόσμου
που αισθάνεται για πρώτη φορά,
το ελάχιστο της απεραντοσύνης του.
Μα δες!
Τα άγρια άλογα σπάνε τους φράχτες. Κατακτάς το χαμόγελό σου.
Αν είναι να χαθώ,
ας χαθώ στο χαμόγελό σου.
Χαμογέλα μου.
Μαρία Δημοτακη
