ΔΕΣΜΩΤΕΣ (της Εύας Γεωργίου)

Σφραγίσαμε  πόρτες  και παράθυρα
Έγινε πια φυλακή το σπίτι
 Την ποινή μας εκτίουμε,
χωρίς να ξέρουμε για
πόσα χρόνια
οι τέσσερις τοίχοι τη ζωή
σε απόγνωση θα κρατούν
Ούτε τις αντοχές ρωτήσαμε
πόσο ακόμα βαστάνε
Αιώνας οι μέρες
Κάπου κάπου
φως χαραμάδας ξεπροβάλλει,
να μας θυμίζει
πως έξω ακόμη άνθρωποι περπατούν
Κάποιες σελίδες δεν άντεξαν
και χάσαμε την αρχή της ιστορίας
Διαβάσαμε μόνο το τέλος
Από τότε ψάχνουμε…
Καταφύγιο μας μια χούφτα τραγούδια
σε ένα ξεχασμένο
ξεκούρδιστο γραμμόφωνο
Κρίμα, που δεν προλάβαμε
να αγαπήσουμε και πριν προλάβουμε
να ζήσουμε πεθάναμε
Εδώ τελειώνει η στροφή
και σβήσαμε
μια ακόμη μέρα
από το κιτάπι του αιώνα…

Εύα Γεωργίου


"Πίσω απο την σιωπή"
 Εκδόσεις Βεργίνα

"Σήκω" (του Νίκου Βαρδάκα)

Ταξιδεύω στον πλανήτη σου, ένα αστέρι απόσταση
απ’ την μνήμη σου.
Ταξιδεύω στην θάλασσα σου, μία λέξη κομμένα τα όνειρα
σου.
Και εκεί που θυμάσαι, ξαπλώνει το φώς στα κύματα σου.
Και ανασαίνεις, ενώ κοιμάσαι. Γελάς ενώ με μαγεύεις.
Ταξιδεύω στην ζάλη σου, αναμνήσεων σημάδι σου.
Σήκω..

Νίκος Βαρδακας

Χώθηκα στο «σ΄ αγαπώ» (της Κυριακής Δράκου)

Όταν η νύχτα ξυπνά, τα μάτια μου κοιτάζουν τα μάτια σου.
Με έλουσαν οι σκέψεις σου και χώθηκα στο «σ΄ αγαπώ».
Όλες οι  σιωπές στης θάλασσας το κύμα, τραγουδούν.
Στην αγκαλιά σου χώθηκα να ξημερώσει η θέληση.
Σκίζει τ΄ όνειρο ο έρωτας σε δρόμους κλειστούς.
Η ανάσα του φεγγαριού μου λούζει τα μαλλιά.
Βαδίζω αντάμα με την ανθρωπιά.
Χτενίζω την νύχτα, να βρω το φως στο βλέμμα σου.
Κράτησε με σφιχτά, σ΄ αυτό το βαλς το τελευταίο.
Συγχυσμένη η λογική αγγίζει τα άστρα της καρδιάς.
Σώπασε η νύχτα και εγώ χάραξα στο σώμα μου την πανσέληνο.
Το σώμα μου ξεκίνησε να τραγουδά με το κύμα.
Τα δεσμά της νύχτας λύνει η αγάπη.
Αγάπησε με, πριν ξημερώσει
και με βρει η αυγή σαν ένα βότσαλο καυτό, κάτω από τον ήλιο.
Επέτρεψε στην αγάπη να σου δώσει βαθιές ανάσες,
στου ορίζοντα το ηλιογέννημα  ή το ηλιοβασιλέμα των στιγμών σου.
Όλη η ζωή σ΄ ένα σ΄ αγαπώ.

Κυριακή Δράκου

Άτιτλο (της Εύας Λόλιου)

Ολονυχτίς μ' έπαιζε το φεγγάρι,
το κοιτούσα  απ' το παράθυρο
πως στέκονταν φρουρός στ' όνειρά μου..

 Γυάλιζε τα βότσαλα στους δρόμους
 κι ακόμη το σκοτάδι πάνω στις στέγες.

Τρύπωνε μες στα σκεπάσματα
κάτω απ' το μαξιλάρι
διαπερνούσε το στέρνο μου,
την καρδιά γλυκά πως  άγγιζε..

Ολονυχτίς μ' ορκίζονταν
στη ζωή, στο θάνατο !
μοναδική του αγάπη θα 'μαι..

Το σπίτι μου με τα ζουμπούλια
τον έρωτα στ' αγγίγματα
ροζ σάλι του φορέσαν στο λαιμό.

Με έπαιζε το φεγγάρι ολονυχτίς
μέχρι τον αυγερινό είδα,
που γέλαγε, γέλαγε..

Σαν σύννεφο το πήρε κι έφυγε
μ' ένα καράβι το πλάνεψε,
άτιμη που 'σαι θάλασσα!

Σου μιλώ αγαπημένη
μέσ' απ' το ραγισμένο τζάμι.
Ολονυχτίς πώς μ' έπαιζε το φεγγάρι..

Εύα Λόλιου

Winslow Homer - ζωγραφική , summer night, 1890.

"Άρωμα αγάπης" (της Εύας Μαζοκοπακη)

Μύρισα..μάτια στην οσμή του βασιλικού.
Μύρισα ..χέρια στο άρωμα της γαρδένιας.
Μύρισα ..ανάσες στη μυρωδιά των πόθων.
Μύρισα... στόματα στη γεύση του γαρύφαλλου.

Μύρισα.. ελπίδες στο χρώμα της θάλασσας.
Μύρισα... ανάγκες στην πνοή του έρωτα.
Μύρισα ..προσδοκίες στην αύρα του τριαντάφυλλου.
Μύρισα... οράματα στην αναπνοή του παράδεισου.

Μα τούτο το άρωμα
που μου ρίζωσε
......στης ψυχής το παράθυρο,
κι άνοιξε πέταλα
στο περβάζι μου στ' άπειρο
έχει τη γεύση του άτρωτου,
την υφή της αλήθειας,
το χρώμα του άφθαρτου,
την ηχώ της ακρίβειας.

Είναι η ευχή μιας αιώνιας
των ψυχών μας ,ανάγκης,
το δοχείο που ..πότισε
απ' το άρωμα της αγάπης!

Εύα Μαζοκοπακη