Κενό (της Λένας Σαρή)

Κοίταξα γύρω μου
όλα άδεια κενά,
μόνο η βροχή
το κορμί μου θυμάται.
Έπεφταν
οι ψιχάλες χαρακιές
στο πρόσωπο,
σαν να ήθελαν να με
ξυπνήσουν από
το λήθαργο.
Πέρασες δίπλα μου
άφησες το άρωμα σου.
 Μνήμες πολλές
ζόρικες,
αρνούνται πεισματικά
να με αποχωριστούν.
Κι εγώ ανήμπορη
ν' αντιδράσω,
ξεχασμένη ύπαρξη
η ύπαρξη μου.
Το άρωμα σου
με συγκλόνισε,
και αυτές οι
μνήμες που αρνούνται
πεισματικά
να με αφήσουν,
εσένα δε σε ταράζουν;
Δε με θυμάσαι;
Εγώ είμαι...αυτό που σου λείπει...
Το κενό σου!!!

Λένα Σαρή

Σαν λεπτοδείκτης η ζωή (της Λιλης Βασιλάκη)

Σαν λεπτοδείκτης η ζωή γυρνά,
σφαίρα, στο εκκρεμές του κόσμου.
Σαν μιαν ανάσα η νιότη προσπερνά,
μια δρασκελιά, μια υποψία δρόμου.
Σαν σκόνη σβήνει, θάβεται
στην λησμονιά του χρόνου...

Τί να προλάβει; τί να πει;
Σε μια στιγμή μονάχα τί να ζήσει;
Αφού στο άψε-σβήσε αστραπή,
ως φως, για λίγο μένει;
Κερί που η φλόγα του πεθαίνει;
Συλφίδα, αδύναμη, ισχνή,
στα γηρατειά, αχνός που φθίνει...

Σαν σκοτεινιά ο θάνατος
την παίρνει καταπόδι.
Σαν τη βροντή π' ακολουθεί,
με μιαν στεντόρεια φωνή,
την τροχιά τη σύντομή της κόβει...

Τριγμοί, χαμός, αλαλαγμοί,
σαν ξεψυχάει το βιος της.
Τα σήμαντρα ηχούνε πένθιμα.
Η θλίψη τους βροχή,
θρηνούν για το χαμό της.

Έτσι με βιάση μοναχή,
αέρας, έρχεται στη γη,
μονάχη, έρημη, χαμένη,
σ' άλλη ζωή πηγαίνει...

Λιλή Βασιλάκη

Χρόνος (της Ιωάννας Πιτσιλλη)

Θα ήθελα να τα σπάσω όλα
Ένα προς ένα
Όχι μόνο αυτά που βρίσκονται στο σπίτι
Μα όλα, όσα στον κόσμο υπάρχουν
Να τα βάλω κάτω και να τα πατάω
Μέχρι να είμαι σίγουρη πως δεν αναπνέουν πια
Πως κανένας κτύπος δεν ακούγεται από την καρδιά τους
Κανένα ζωής σημάδι
Μόνο ψόφια δέρματα πολύχρωμα,
Μόνο πτώματα από δείκτες και καντράν
Δεν ξέρω όμως αλήθεια τί θα ωφελούσε
Αφού δεν υπάρχει τρόπος πια να χωρέσω μέσα στα ρούχα μου
τα παιδικά μου

Ιωάννα Πιτσιλλη

Από το ομαδικό άρθρο του Μεταξύ μας, το δικό μου κομμάτι για τον Χρόνο.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΘΥΕΛΛΗΣ (του Λάμπρου Βασιλειάδη)

Το συζητούν οι κεραυνοί
πριν να κλειστεί
μια συμφωνία καταιγίδας.

Όχι ό,τι βρέξει
ας κατεβάσει'
ποτέ στην τύχη.

Σε όλες τις μπόρες
προηγείται η τριβή,
όπως στις σχέσεις.
Τους νεφελώδεις έρωτες
τα φλας της απιστίας
τους κατακεραυνώνουν.

Χωρίς αλεξικέραυνο αγάπης
τα ευάλωτα ζευγάρια δίνουν στόχο.

Λάμπρος Βασιλειάδης


Διαυγής Αντίδραση
εκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑΣ  2000

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

...αφού κοσμογύρισες το χαμένο
στη κουκίδα στίγμα σου τρύπησες και
βούλιαξες τη βάρκα σου πετρωμένο αλάτι
στο πυθμένα των αποτιμήσεων
υποτιμημένο πλεούμενο μιας δεκάρας
στο δημοπρατήριο της συγχώνευσης
αποτεφρωμένη ιδέα τίποτα ,δρασκέλισες τα κύματα
και στην ατόλη σου χαζεύεις
πρωί μεσημέρι δειλινά τα μεσάνυχτά σου
στη κοιμισμένη πόρτα μπροστα της ανθρωπότητας
μολόχα ,δυό πράσινα φύλλα και το αυθάδες
κίτρινο γέλιο σου στο κατώφλι ,των βαρυσήμαντων
σεσημασμένων υφάλων,τα σπάει
δίνει ρέστα και τα σπάει στο μεθυσμένο απόγιομα
την ώρα που σαλτάρει ο ήλιος στην εικόνα
των τροχοφόρων ανθρώπων με τα φιμέ μάτια
μόνη σου βλέπεις πως στουκάρουν στα σύννεφα
τα χελιδόνια μέσα να μπουν να ξεδιψάσουν
απ'τη ζαλάδα του γαλάζιου ,όπως και η μπλε πράσινη
σαλαμάνδρα της φωτιάς ακίνητη με τις ώρες στη πέτρα
γεννάει τα παιδιά της ,ίδια αμφίβια ζωή το βράδυ θα χορτάσει
...άκου το ορυχείο γέμισε αναστεναγμούς πετρωμάτων
στα σπλάχνα του,μεθάνιο και απόβλητα
ζύμωσης απληστίας και μιζέριας
ξύνουν την ευγένεια των μετάλλων
κι η ανάσα της γης κομπιάζει ,στα σπήλαια
με τους κιονόκρανους σταλαχτίτες ,
...για άκουσε η αγάπη χάθηκε
κανείς δε θα πέθαινε πια για τον άλλον
κι εσύ πέθανες μέσα σου φτωχό μου σκιάχτρο
γιατί είχαν πεθάνει τα φτερά σου ανάμεσα στους
σιτοβολώνες των τελευταίων αιώνων
ξέρεις πια πως  κάτω απ'το στέγαστρο του ηλιου
και τις σειρήνες του φεγγαριού των άστρων 
...να, ένα κατώφλι ατόλη καρδιάς
σου έχει απομείνει
ένας ιαγουάρος το παραμύθι να σου πει
και μια φυσαρμόνικα στο στόμα της θάλασσας



Χριστίνη Σκουλούδη