Ματαιότης (της Λιλης Βασιλάκη)

Ξύπνησε η πλάση κλαίγοντας,
σέρνοντας το κορμί της,
και με της νύχτας τα μολύβια,
γκρι βάφει τη μορφή της.
Πενθεί για όσα γίνονται
στο στέρνο της ψυχής της,
γιατί αλλότριοι, εχθροί
πληγώσαν το κορμί της.
Μέρες και βράδια αλυχτώ
διαβάτης μες στο σπίτι,
σαν το νερό το άναρχο
που πλέει μες στην κοίτη.
Όμως, δεν είμαι καν νερό ,
δεν είμαι ούτε ποτάμι,
ένα μυρμήγκι είμαι της γης
οκάς ούτε 'να δράμι...
Μπρος το εκκρεμές κοιτώ
τους δείχτες του να τρέχουν,
δεσμώτες οι αισθήσεις μου,
μες στα γρανάζια μπλέκουν..
Ω, τι 'ναι αυτός ο όλεθρος
που ζει η ανθρωπότης!
Τα πάντα έμαθα, σαφώς ,
πως είναι ματαιότης!
Να σεργιανάς το πρωινό
στη στράτα ενός ονείρου
και βραδυνό να έρπεσαι
στο κήτος του απείρου...

Λιλη Βασιλάκη

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

...τα μυστικά σου
αλλάξανε χέρια
καταδότες,..κλειδιά μιας ανάγκης
στενά ...να χωράει ο φόβος
ψίχουλα...ματαιωμένης εκδρομής
συσσίτια...ωρών κρεμασμένων
στις σκοτεινές γωνιές
των προσώπων τους,
μη κλαις ,
μη λυπάσαι
...τα μυστικά σου
στα στενά μιας ξαστεριάς
πριν το χάραμα θα ξεψυχήσουν
μα πάρε το παιδί κλειδί μαζί σου
πέτα το γλάρο στο κύμα
και άνοιξε ...
στο σταυροδρόμι της  θάλασσας
εκεί θα σε συναντήσω....ξανά
πορφύρα γης
γαλάζιο σπέρμα
μνήμη μου αίμα
φλέβα ζωή.

Χριστινη Σκουλούδη

ΩΡΙΜΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ (του Λάμπρου Βασιλειάδη)

Ποιες αποστάσεις;
Μια ανάσα και αν ...

Αν πεις φιλί,
θα μου τρομάξεις τις προθέσεις.
Και η περίφημη του σώματος
η γλώσσα;
Ας φλυαρεί.

Να υποθέσω πως αλλάξαμε τοπία;
Γιατί μια γέφυρα
προσέγγισης
με την παλίρροια αισθημάτων
που μας διέπει,
αλλάζει όχθες.

Κρούω τον κώδωνα  αγάπης
που επέρχεται.
Ας μη ρισκάρουμε
το ζην επικινδύνως.
Ηρωισμοί τύπου  "θα δούμε"
τέλος.

Λάμπρος Βασιλειάδης


 Φρούτινα Χρόνια
εκδόσεις λεξιτυπον 2010

Ο παλιατζής (της Ιωάννας Πιτσιλλη)

Πέρασε χθες ο παλιατζής από τη γειτονιά. Βγήκα τρέχοντας στο μπαλκόνι και του φώναξα με όλη τη δύναμη μου να περιμένει.

Είχα έτοιμες τις σακούλες από καιρό. Η δύναμη μόνο μου έλειπε να αποχωριστώ μια για πάντα το παρελθόν.

Έβγαλα βιαστικά τις πιτζάμες και ντύθηκα όπως όπως. Άρπαξα τις σακούλες με αποφασιστικότητα. Κάλεσα τον ανελκυστήρα και περίμενα με αγωνία. Βγήκα από την πολυκατοικία σαν τρελή. Σχεδόν πέταξα τις σακούλες μέσα στην καρότσα του αυτοκινήτου.

«Τι έχουν μέσα οι σακούλες σου;», άκουσα τον παλιατζή να με ρωτάει.

«Μια ζωή», του απάντησα «Μια ζωή, που δεν μου ταιριάζει πια», συμπλήρωσα.

Μπήκα και πάλι πίσω στο κτήριο μα δεν πήρα τον ανελκυστήρα αυτή τη φορά. Ανέβηκα δυο δυο τα σκαλιά μέχρι τον τρίτο.

Πέρασα μέσα στο σπίτι και έβαλα το ράδιο στη διαπασών. Γέμισα το χώρο με τα ντεσιμπέλ της χαράς και αγκάλιασα σφικτά τη γάτα.

Ιωάννα Πιτσιλλη

Είναι στιγμές (της Λένας Σαρή)

Είναι στιγμές
που θέλω να φύγω
Είναι στιγμές
που το δάκρυ
δεν κρύβω.

Είναι στιγμές
που η ψυχή μου
πονάει
που η ζωή μου
πίσω δεν γυρνάει.

Είναι στιγμές
που θέλω να κάψω
την αδικία
σ ' αυτόν τον κόσμο
να πάψω
Στην πυρά να πετάξω
τα ανθρώπινα λάθη
μίσος και πάθη.

Τη θλίψη να διώξω
από κάθε
ανθρώπινη σκέψη
το δάκρυ μη στάξει
παιδί μην τρομάξει.

Μα ποιά είμαι εγώ;
μια κοινή θνητή!
Μόνο ο Θεός το μπορεί
πίστη να μας δώσει
αγάπη και υπομονή.

Λένα Σαρή