Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Ιερή η κοινωνία των σωμάτων
ο κόμπος που σφίγγει
και  δεν αφήνει στο στόμα μου
ανάσες
πνίγονται  τα λόγια μου
το σάλιο στέγνωσε
συνεχίζω να κολυμπάω
στο όνομά σου.
περιμένω  με ευλάβεια
της αμαρτία την γεύση
κάνοντας  προσευχή
κοιτάζοντας τον  ουρανό.

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (της Ιωάννας Καράμπελα)

Λέω σαν ξημερώσει..
τις συγκρούσεις·
στο χαλάκι να αφήσω της εξώπορτας,
μαζί με ομπρέλες της βροχής
κι όλα τα λερωμένα...που στοίβαξα στο σπίτι μας απ' εξω.

Υποδήματα, χρεωμένα όνειρα,
της γλώσσας αλητείες...
πάθη αλλογιστα κι όλα τα συναφή,
που πιαναν χώρο στο χαλί και στο περβάζι.

Άλλοτε τιτίβιζαν τ' αηδόνια εκεί
με μελωδίες της ζωής
  και θύμιζαν θαρρείς
τα ξεχασμένα μας αισθήματα.

Πώς να αγαπώ και πως να το εκφράζω.
Πώς το μέλι να βάνω στο γλωσσι'
 πριν ο λόγος στα δόντια εκτιναχθει...
πριν τα σύμφωνα αρχίσουν σπίθες να πετούν...

Δεν έχω χρόνο για φωτιές
και σώθηκαν αγόρι μου
 όλοι (οι) πυροσβεστηρες.

Απόψε...
 τον χρόνο θα περάσω μές στην σκέψη σου..
Είναι καιρός να απλωθώ στο καθαρό σεντόνι του μυαλού σου..
να σβήσω όλα τα κενά
 που πιαναν χώρο με τις παύσεις.
Μέρος ο έρωτας να βρει, να ξαποστάσει.

Απόψε λέω...
αντί για νεραντζάκι,
 να σου τρατάρω την συνείδηση στο πιάτο του γλυκού με κουταλάκι.

Δεν έχω χρόνο για πολλά.

Από παιδί...
μου μαθαν σαν χτυπώ τα γόνατα στο χώμα να σηκώνομαι,
ν' αναθαρρεύω,
να βάνω φέτα πάνω στο ψωμί και να την τρώγω με το θάρρος...

Δεν έχω χρόνο για πολλά
 Τις μάγισσες...
της άφηκα με το συμπάθιο,
να κάνουν την ανάγκη τους εκεί,
που ξεμυταει το πρωί,
η άπλυτη μας αλλαξιά

Δεν έχω χρόνο για τα news
που αραδιαζουνε τα ξωτικά
απάνω στ' αετου μου την φτερουγα ...

Απόψε...
θέλω έρωτα και θέλω αγκαλιά ·
χωρίς πολλά πολλά...
Έχουμε χρόνο πιο μετά,
μέσα στο πιάτο του μεζέ...
να βάνουμε κι αυτές τις λεπτομέρειες...

Ιωάννα Καράμπελα

Δεν σπάζει ο Έρωτας (του Απόστολου Α. Φεκατη)

Δεν κομματιάζεται ο Έρωτας
πόσες λαχτάρες μέσα σε υγρά φιλιά
πόσες μυρωμένες ανάσες
φώναξαν "σ' αγαπώ"

στα βρεγμένα μου μαλλιά
πόση αγάπη άφησαν τ' ακροδάχτυλα σου

μοιραστήκαμε τετράδια με στιχάκια ορμής
πυροτεχνήματα στα τυφλά σημεία του δωματίου

ευδοκιμώ τις δονήσεις απ' το δικό σου στόμα
ξηλώνω τ' αγκάθια από το υπνωτικό
που χάθηκε στα σκισμένα σεντόνια

μια φωλιά από τρομαγμένες υποσχέσεις

τα κύτταρα απο τον δικό σου κόσμο
στο δικό μου επιούσιο καταλήγουν

φορώ κατάσαρκα το στερέωμα
στο διεστραμμένο σου μυαλό
και κει μέσα  κολυμπώ

Ευτυχώς που ήρθες και δεν θα πνιγώ , μάτια μου.

Απόστολος Α. Φεκατης


Λεπτομέρεια από το έργο του
Pietro Canonica  1869
Η άβυσσος

Όλα αυτά που τσαλακώνονται (της Στέλλας Λουίζας Κατσαμπη)

Τ' αλουμινόχαρτο.
Ο σκύλος που δεν χάιδεψες.
Ο άστεγος στο φανάρι.
- Εγώ στο πάτωμα σε στάση εμβρυακή -

Τα ρούχα σου πριν το μπάνιο.
Το στομάχι μου όταν δεν έρχεσαι.
Οι πεταλούδες στο κουκούλι.
- Εγώ κάτω από το τραπέζι της κουζίνας -

Η μάνα μου όταν δεν συμμαζεύω.
Ο μπαμπάς μου όταν γυρνάω αργά.
Εσύ όταν κλαίω μπροστά σου.
- Εγώ μέσα στην παιδική ντουλάπα -

Το πακέτο τα τσιγάρα μου.
Ο πελτές ντομάτας για τα μακαρόνια σου.
- Εγώ στη γωνία του καναπέ σου -

Ολα αυτά που τσαλακώνονται πάνε στα σκουπίδια.
Ολοι αυτοί που τσαλακώνονται,
που πάνε,
πριν καταλήξουν στα σκουπίδια;

Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Από την ποιητική συλλογή
    "Ανθρώπινα Δαιμόνια"

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινου)

Σ’ ένα μου φιλί για σένα
έκλεισα μέσα του όλα τα άπειρα
των συναισθημάτων μου
όλες τις τάξεις κι αταξίες των πραγμάτων μου,
όλα εκείνα που είχα μετρήσει στη ζωή μου
βήμα-βήμα, με τη θολή ματιά και την δύσκολη πνοή μου..
Κι εκείνα τα σύννεφα τα βαριά
που απλώθηκαν και κάλυψαν της ψυχής μου τη στεριά
τα παραμέρισα κι εκείνα.
Κατάλευκα φύτρωσαν του έρωτα τα κρίνα
για να έχει το φιλί μας μυρωδιές
το κορμί μας απέραντες δροσιές,
στα χείλη μας χαραγμένες του κόσμου οι διαδρομές.
Μα...
Όταν τα χείλη μου ενώθηκαν με τα δικά σου,
πόσο μικρός όλος ο κόσμος
στο άγγιγμα και στο πέρασμά σου...

Μιχάλης Ευαγγελινός