Των δέντρων μου δάση (του Νίκου Δημογκότση)

Όταν σας κοιτάζω, μία γαλήνη
ξεδιπλώνεται από τα φύλλα
και μία Δέηση Σιωπής από τους κορμούς...

Κι έτσι που το ένα δίπλα στο άλλο στέκεστε,
νιώθω το Άνω Θρώσκω της ψυχής,
να χορεύει μ΄ εκείνη την λεπταίσθητη
αγωνία των πουλιών,
σαν πετούν στον παγωμένο άνεμο,
αναζητώντας το απάγιο σας...

Των δέντρων μου δάση !

Κορίτσια των ερώτων περίβλεπτα,
κορίτσια αειφόρα των γύρεων,
κορίτσια των ανθοφόρων γεννήσεων,

νυν και αεί, κάτωθε των ριζών σας
τα Σπήλαια του Άδη, τα άδεντρα...


Νίκος Δημογκοτσης

Ευχαριστώ από καρδιάς την φίλη
Ελένη Γκόγκου, για τον Υπέροχο Πίνακα,
που ζωγράφισε για χάρη μου !!

Μάτια ψυχής (της Παυλίνας Στυλιανού)

Μάτια ψυχής
ο καθρέφτης της ψυχής μας -1-

Με τα μάτια της ψυχής μου, σε γνώρισα,
μέσα από αυτά, σε ένιωσα, σε πόθησα.
Ήταν τα μάτια που δεν με πρόδωσαν,
αυτά που ένα κοίταγμα ψυχής σε αναγνώρισαν.

Μ’ ένα κοίταγμα ψυχής , εμείς ενώσαμε
τα πέταλα μας ,να μην ματώσουνε,
να μην χαθούνε, απ’ το φύσημα του αέρα
και γίνουν αόρατα ψηλά εις τον αιθέρα.

Με τα μάτια της ψυχής μου
χάιδεψα τη μορφή που σκιαγράφησα,
το λιγοστό φως της δικής μου ενώθηκε με τη δική σου,
έπαψα πια να είμαι τυφλή,
σ’ ευχαριστώ…

*******

Με τα μάτια της ψυχής!
ο καθρέφτης της ψυχής μας -2-

Με τα μάτια της ψυχής μου
γνώρισα κι αγάπησα εσένα.
Με τα μάτια της δικής σου
γνώρισες κι αγάπησες εμένα.
Ενώσαμε και αγκαλιάσαμε
τα πέταλα των ψυχών μας
μ’ αγάπη…

Μ’ ένα κοίταγμα ψυχής
που μόνο εμείς βρήκαμε τους κωδικούς της,
μ’ ένα διάβασμα ψυχής
που μόνο εμείς διαβάσαμε τα ίχνη της,
γίναμε ένα.
Πάνω από εσένα κι από εμένα.

Σκιαγραφώ τη μορφή σου
στο λιγοστό φως της νύχτας
κάτω απ’ το φώς του φεγγαριού.
Σκιαγραφείς της μορφή μου
κάτω απ΄ το φως του φεγγαριού
με τον ίδιο τρόπο για να είμαστε ένα.

Η σκέψη μου αντάμωσε την δική σου.
Γίναμε ένα…

******

Με τα μάτια της ψυχής!
 ο καθρέφτης της ψυχής μας -3 -

Με τα μάτια της ψυχής σου,
τραγουδώ
και της ψυχής μου,
αναπνέω…
Ενώνω της καρδιάς μας τον ρυθμό
και με τα πέταλα μας, εγώ χορεύω.
Μ’ ένα κοίταγμα ψυχής,
όπως εμείς ξέρουμε μόνο, χαϊδεύουμε το πνεύμα
ψηλαφίζουμε κάθε εκατοστό σιωπής,
ενός κόσμου που φτιάξαμε παρέα.

Τα χέρια της ψυχής μου, χάιδεψαν το πρόσωπο
ψηλάφισαν το κάθε εκατοστό του.
Μίλησαν οι ψυχές στο ηλιοβασίλεμα
και ακούστηκαν τα λόγια τα δικά μας
Ψιθυριστά όπως τότε, του παραμυθιού.
Μου είναι αδύνατο να πάψω να σκιαγραφώ τη μορφή
στο λιγοστό το φως της δικής μου της ψυχής,
κι ας κρύβομαι μες στο σκοτάδι.

Με τα μάτια της ψυχής σου
και της δικής μου,
ενώσαμε και αγκαλιάσαμε
τα πέταλα μας.
Κι από τότε είμαστε μαζί
και θα ’μαστε ως τα γηρατειά μας…

Παυλίνα Στυλιανού


Βελούδινο Σκοτάδι

Η Ιθάκη μου της ψυχής μαργαριτάρι!

Μια μικρή βαρκούλα (της Βασιλικής Σταθοπούλου)

Και τι ήτανε εκείνη?
Μια μικρή βαρκούλα μέσα σ' απέραντο ωκεανό..
Ποσος φόβος την τριγύριζε χρόνια..Μην αγριεψει ο ωκεανός και την πνίξει..Τι θα μπορούσε να κάνει? Μια τόσο δα μικρή βαρκούλα?
Κι αγριεψε χίλιες φορές ο ωκεανός..Τσουνάμι τα ψέματα.. οι δήθεν αγάπες.. οι δήθεν άνθρωποι .. οι δήθεν φίλοι..
Και θαλασσοδαρθηκε η μικρή βαρκούλα..Σακατευτηκε ...Μα θαρρεις πως ήτανε από σίδερο κι όχι από ξύλο..Κρατήθηκε μέσα σ' αυτόν συφερτο που την χιλιοεπνιξε...Κι ακόμα αντέχει να παλεύει με τα κύματα..Όλα είναι θέμα αντοχής και επανάληψης βλέπεις..

Βασιλική Σταθοπούλου

Άτιτλο (της Τζούλιας Παπά)

Στέκεσαι ακίνητος, σκεπτικός, βουρκωμένος.
Το βλέμμα σου κενό, άδειο.

Ο νους σου τρέχει πάλι εκεί,
σε εκείνα τα ανελέητα γιατί
που σε βασανίζουν
και σε κάνουν να παλεύεις
μέρα νύχτα με θεούς και δαίμονες..

Σε κοιτάζω..
Είμαι εκεί, δε με βλέπεις..
Δε μπορείς να με δεις..
Δε γίνεται να με δεις με τόσο θολωμένα μάτια..

Θέλω να σου μιλήσω,
αλλά φοβάμαι..
Δε θέλω να διακόψω τη σκέψη σου.
Δε θέλω να διακόψω τη σιωπή σου.

Μένω εκεί, δίπλα σου
κι ας μη με βλέπεις
κι ας μη με αισθάνεσαι..

Μένω εκεί γιατί σ' αγαπώ
κι ας μην το βλέπεις...
Κι ας μη με βλέπεις...

Τζούλια Παπά

Από βασίλισσα Σταχτοπούτα (της Εύας Κοτσικου)

Στο τέλος της μέρας ο διακόπτης γυρνάει.
Οι φωνές ησυχάζουν.Τα φώτα σβήνουν.
Τα νευρικά γέλια παύουν να ηχούν.
Τα επιτηδευμένα χαμόγελα παγώνουν στα χείλη.

Στο τέλος της μέρας το πολύχρωμο σκηνικό αλλάζει. Μπαίνουν μέσα βιαστικά δύο σκιές και σέρνουν τα πλουμιστά και βαριά έπιπλα και το μόνο που αφήνουν στη σκηνή είναι ένα παλιό, σιδερένιο κρεβάτι με ανάκατα λευκά σεντόνια.

Στο τέλος της μέρας δεν είμαι πια βασίλισσα.
Βγάζω βιαστικά το χάρτινό μου στέμμα και το πετάω σε μια καρέκλα. Σκουπίζω με τα χέρια το κόκκινο κραγιόν μου να φύγει, δε το θέλω, σαν αίμα είναι πάνω στα χείλη μου από τα ψέματα που είπα. «Είμαι καλά», «Δεν έχω τίποτα», «Δεν πονάω».

Κοιτάω στον καθρέφτη.
Πόσο αστείο μοιάζει αυτό το ρούχο επάνω μου, πόσο άτσαλα φορεμένο στο κορμί μου, κεντημένο με σιωπές και απουσίες, ραμμένο με φόβους και πληγές. Το πετάω.
Και τώρα, ολόγυμνη, η ψυχή μου μπροστά στον καθρέφτη χωρίς στολίδια, χωρίς φτιασίδια με κοιτάει κατάματα.
Ντρέπεται, κλαίει, τρέμει, κρύβεται πίσω από δύο χέρια όπως τα μωρά όταν φοβούνται.
Τρέχει και παίρνει τα κουρέλια της από το πάτωμα να καλύψει αυτή τη γύμνια, να πάψει να νιώθει ενοχή, να μην ντρέπεται, να μην κρυώνει. Τώρα πια δεν είμαι βασίλισσα.
Η σιγουριά στραπατσαρίστηκε και η αυτοπεποίθηση έβγαλε τη μάσκα της.
Είμαι μικρή. Πολύ μικρή. Τόση δα.
Ένα κορίτσι με κουρέλια στο κορμί και μια καρδιά με μπαλώματα στα χέρια.
Με λυμένα, αχτένιστα μαλλιά και μια λύπη στα μάτια. Είμαι μικρή. Μισή. Τόση δα.
Δεν είμαι πια βασίλισσα.

Τρέχω στο παλιό, σιδερένιο κρεβάτι με τα ανάκατα λευκά σεντόνια.
Κλείνω τα μάτια να μη με βλέπω.
Κλείνω τα αυτιά να μην ακούω το κλάμα μου.
Κουλουριάζομαι σε στάση εμβρυακή και αποκοιμιέμαι.
Σιγοψιθυρίζω με λυγμούς μέσα στον ύπνο μου: «Καληνύχτα Σταχτοπούτα».


Εύα Κοτσικου