Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινου)

Μια ζωή πλαστές απογραφές,
της πένας μου οι λέξεις…
Άκαιρες υπογραφές,
στου καιρού μου τις σκέψεις.
Απολογούμαι σαν μάρτυρας,
στης ιστορίας μου τη δίκη,
κατηγορίας ή υπεράσπισης
εδώ είναι η φρίκη:
-Προσπάθησα να ζήσω με μένα αλλά ζω χωρίς εμένα.

Μιχάλης Ευαγγελινός

Για ένα αδυσώπητο αλλά (του Λάμπρου Βασιλειάδη)

Ρωτάς αν θέλω να εκτίθεμαι  σε πλάνες;
Μ' ένα πικρό αβίαστο "λυπάμαι"
είχες δεν είχες
με αφόπλισες, φιλότιμο.

Όλα στο φως
κι αν μείνει κι ενας πόθος μας κρυφός...

Η αγάπη το ζητούμενο'
η προδομένη ασυμβίβαστη αγάπη,
ανακριτής και τιμωρός,
θύτης και θύμα,
έρμαιο,
των όποιων αντιφάσεων,
αμφίδρομη κι  ευάλωτη,
μα τόσο ενθουσιώδης...

Ύφεση.
Καταλαγιάζουν δύσθυμα
εγωισμοί επαίτες.
Φυτοζωούν οι συνειρμοί
των  φαντασιώσεων.

Ναι μεν,
-  το ίσως δεν αρνείται την κατάφαση -
μα στην αγάπη με "αλλά",
αλλάζουν τα αισθήματα,
αλλάζουν χέρια'
κι  ας είσαι υποκείμενο λατρείας.
Δημοπρατείσαι.
Ο μεταπράτης έρωτας
σε βγάζει στο σφυρί
για ένα αδυσώπητο "αλλά".

Ρωτάς αν ξέρω να υπόκειμαι σε πλάνες;


Λάμπρος Βασιλειάδης


 "Διαυγής Αντίδραση"
εκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑΣ  2000

Κάποιοι το λένε φτερά (της Στέλλας Λουίζα Κατσαμπη)

Ιστός αρθρόποδου η ζωή
κι εγώ,
εγκλωβισμένη.

Προσεύχομαι  κουκούλι
να ‘μουν             
οικόσιτη γάτα,
κάτι,
να μην σαλεύει,
να μην μπλέκει
-χειρότερα μεσ’ τα σκατά-
ή
μια κάμπια να ήμουν τον χειμώνα,
με φανταχτερά φορέματα,
κάποιοι τα λένε φτερά,
εγώ τα λέω:
ευθύνη του να είσαι ελεύθερος αρκετά,
ώστε να πεθάνεις νέος.

Με ραμμένη την ημερομηνία λήξης στο μέτωπο,
και μοναχό θεριό την ύπαρξη,
πως ν’ αποτινάξω την δυσωδία της σάρκας,
και να ‘μαι  γυμνή
σκουριά,
αστερόσκονη.


Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Σταλαγματιά (της Χριστινης Σκουλούδη)

...Ιδρώνει το χέρι του Ουρανού
το δρόμο της σκιάς του
κάτω απ'το γαλανό το ρούχο
της σελήνης...
Σκιρτούν οι πτυχώσεις καθώς
τα νύχια της χαράζουν
το δέρμα του Ουρανού...
που
μέσα στο φιλί της
λιώνει το φέγγος
των άστρων του καθώς
γεύεται αχόρταγα
τους τελευταίους
σπασμούς της
στα χείλη τα ορθάνοιχτα
των ηφαιστείων
που αιμοραγούν
το θειάφι και τ' ασήμι
της νύχτας
που χάνεται
στη δίνη
της ανατολής.

Χριστινη Σκουλούδη

Με το δικό μου σας αγαπώ (του Θωμά Θύμιου)

Δεν κατάλαβα γιατί
τα ποιήματα τα δικά μου δραπέτευσαν!
Απλώθηκαν στο πέλαγος, μικρά μαργαριτάρια.
Σαν νησιά, με τριαντάφυλλα, κρίνα στολισμένα.
 
Όταν εκφοβίζουν οι από πέρα…
Εδώ, τα άνθη ευωδιάζουν τα δικά τους αρώματα.
Ξέρουν να μετατρέπονται σε κυματοθραύστες
Στους τρικυμιώδες άνεμους, ειρηνικά αεροπλανοφόρα.

Επαναστάτησαν τα ποιήματα…
Τα σέλωσαν τα πουλιά, τα φίλησαν τα αστέρια.
Φτερουγίζοντας στο ομορφότερο πελάγιο ουρανό,
με ήχο καμπάνας, με το δικό μου «σας αγαπώ».
Να αγρυπνούμε για την ειρήνη, σε συναγερμό.

Θωμάς Θύμιος