Σκοτάδι (της Ιωάννας Γ. Χρυσακη)

Παιδιά του κόσμου..
Αλήτες, τρελοί με τα πόδια σφηνωμένα στη ματωμένη γη..
Το  ψωμί  σάς πήραν και πώς να σας χορτάσω;
Με βρώμικο Νερό, πώς να σας ξεδιψάσω;
Τα όνειρα, το γέλιο, την ανεμελιά που ξέφυγε..
του πόνου και του όλεθρου λάφυρα πώς να ξαναφέρω;
Σε μια αγκαλιά, σ ένα "έλα κοντά "..
Ξυπόλυτή μου μελαχροινή αγάπη..
Μην με ρωτάς γιατί χωρίς αγάπη θέλω να ζω
Όταν καθημερινά σφυροκοπούνε με τσεκούρια αναισθησίας αθώες ψυχές..
Όταν γύρω μίσος, φθόνος, συμφέρον και απονιά μαστίζει
Την πλάση αυτή εξαφανίζει..
Μολύνει, στερεύει της αθωότητας την κρήνη..
Και ποιος θα μας κρίνει;
Λες, και γελάς..
Κι εσύ ρωτάς μικρό παιδί
Μαμά γιατί ζω μες το σκοτάδι ;..
Μισώ το σκοτάδι..
Ξημερώνει και το σκοτάδι αρνείται να φύγει..
Έχει απλωθεί μέσα σου..
Μέσα μου..
Μέσα μας..
Σκοτάδι μόνο.

Ιωάννα Γ. Χρυσακη

Σκιές (της Πολυξένης Ζαρκαδουλα)

Σ' ένα δωμάτιο καθόταν μόνη...

Κοίταζε από το παράθυρο, κάθε βράδυ το ίδιο πράγμα...

Να παρακολουθεί τη σκιά του...

Να τον βλέπει δειλά, κλεφτά...

Να τον ζητάει τις νύχτες στα όνειρά της...

Να νομίζει πως τον κρατάει κοντά της..

Αυτή είναι η συντροφιά της εδώ και τρία χρόνια..

Ο βαθύς της καημός, η πληγή που ακόμη αιμορραγεί...

Τις ημέρες καμουφλάρει τα σημάδια

μα το φως του φεγγαριού τα φέρνει στην επιφάνεια...

Και τρέχει το αίμα, μυρίζει απελπισία, θάνατο...

Πολυξένη Ζαρκαδουλα

Άτιτλο (του Ιωάννη Τούμπα)

Αγαπώ τον άνθρωπο.
Μα πιο πολύ λατρεύω τη γυναίκα.
Στο πρόσωπο της καθεμιας βλέπω μια μητέρα.
Θα περπατήσω ξυπόλυτος στη χλοη σαν τσιγγάνος.
Για να σε βρω.
Θα βαδίζω στον ήλιο γυμνός.
Σαν αρχαίος.
Για να σε βρω.
Θα μάθω πολλά να σου τα πω. Σαν σπουδαγμένος.
Θα σου πω πολλά αστεία. Για να γελάς όταν σε βρω.
θα μάθω τραγούδια.
Να τα χορέψουμε
όταν σε βρω.
Κι αν σε βρω Ζωή.
Θα σου πω
Σ' Αγαπώ Ζωή.
Κοιτάζοντας σε σαν να βλέπω τα μάτια μιας γυναίκας.
Γιατί λατρεύω τη γυναίκα.
Στο πρόσωπο της καθεμιάς
Βλέπω μια μητέρα.

Ιωάννης Τούμπας

Άτιτλο (του Νικόλα Παπανικολοπουλου)

Αν τα όνειρα ήταν από βελούδο
θα σου έφτιαχνα με αυτά το πιο όμορφο φόρεμα
να το φοράς, και η νύχτα να αναριγά πάνω σου
ρουθουνίζοντας με νάζι, σα γάτα…
Και σκόνη αστεριών να ξεμένει στο μαύρο βελούδο,
τόσα πολλά αστέρια που η Σελήνη
να ωχριά στο σεργιάνι σου..

Αν τα όνειρα ήταν από μετάξι
θα έφτιαχνα με αυτά σύννεφα, να σου φέρουν μεταξένια βροχή,
όμοια όπως αυτή κυλά από κορμιά εραστών
καθώς ξεδιψά διψασμένα χείλη
και δροσίζει τις φλεγόμενες ψυχές
κάνοντας την κόλαση κήπο παραδεισένιο
και τον παράδεισο πιπιλιά στο λαιμό σου,
το πιο όμορφο και πολυτιμότερο κόσμημα!

Ακόμα και με όνειρα ξερά γεμάτα αγκάθια,
θα έφτιαχνα για σένα ρόδα, με το αίμα μου,
μικρές κρήνες από δάκρια πόνο και προσευχή
να ξορκίσω τον θάνατο με ζωή,
να ποτίσω την έρημο ώσπου να ξεχάσει τον δικό της πόνο,
και πάνω στην ανθισμένη κοιλιά της
μουσικές να ανθίζουν στα βήματά σου,
όμοια με κείνες που φτιάχνουν εφηβικά δάχτυλα
καθώς ανακαλύπτουν τα μονοπάτια του έρωτα.

Πάντα υπάρχει κάποιος δρόμος μαγικός που φτάνει σε σένα
και μέσα ακόμα από το τίποτα.
Το κλειδί γι’ αυτόν,  κι ο χάρτης, τα μάτια σου!

Νικόλας Παπανικολόπουλος

Μια συνηθισμένη μέρα (της Σοφίας Τανακίδου)

Δεν ήταν προγραμματισμένο
Όχι από μένα
Ίσως όμως να το 'χε προγραμματίσει η μοίρα.
Μια από τις τρεις!
Δε ξέρω ποια είναι η μοίρα που ορίζει τις μέρες μου.
Δε ξέρω καν ποια είναι η πραγματική δουλειά της.
Θεωρούσα πάντα πως εγώ τα έλεγχα όλα!!!
Ως εκείνη την μέρα.
Ούτε ένστικτο άκουσα, ούτε φωνές μέσα μου,
ούτε είδα τα σημάδια, όσα εκείνη η άγνωστη μοίρα μου έστειλε...
Μια συνηθισμένη μέρα είπα οτι ήταν...
που απλά την άφησα να προσπεράσει...μην ξέροντας πως θα 'ταν η τελευταία!

Σοφία Τανακίδου