Ταξίδι στ' αστέρια (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Φάσκω και ξιφάσκω
με της ψυχής μου
το σκοπό
τραγούδι ψιθυρίζω
με τα χαμένα Σ' αγαπώ
τα ξίφη μου
ακονίζω
Με το αμόνι συντροφιά
σφυρηλατώ την ερημιά
την άδεια μου
την αγκαλιά
και τ' άδεια μου
τα χέρια
Κι αν ειν' η μοίρα μου αυτή
κάπως θα την αλλάξω
ταξίδι εκεί που έχει φως
με πίστη θα μου τάξω

Με της καρδιάς μου
τη φωτιά
να φτάσω θέλω
μια βραδιά
εκεί ψηλά στα αστέρια

Να συναντήσω τη ζωή
την άγια μου
την προσευχή
σαν τη γαλήνη
να απλωθώ
τα ξίφη να
ξαρματωθώ
και κουβαλώντας
το Σταυρό
να συναντήσω το Χριστό

Μα μέχρι να΄ρθει η στιγμή
Όλοι εσείς οι Εκλεκτοί
που ζείτε στην καρδιά μου
ένα να ξέρετε καλά
πως σας αγάπησα βαθειά
 μέχρι τα κύτταρα μου

Λουκία Παπαδοπούλου

Η εσωτερική ειρήνη (της Κυριακής Δράκου)

Η εσωτερική ειρήνη, δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας της γης.

Σώμα γεμάτο ψυχή, χόρεψε…
Η ειρήνη έγινε βρύση κλειστή στις καρδιές μας,
 περιμένει το φως της ζεστασιάς μας να κυλήσει.
Το κλειδί για να ανοίξει να μας δροσίσει, είναι οι αξίες σε εφαρμογή.
Σώματα γεμάτα πληγές, χορέψετε…
Ξυπόλητη η ειρήνη βαδίζει εντός μας, αν της αφήσουμε μια γωνιά να φυτρώσει.

Γίνομαι άνεμος με τους στίχους του χορού μου.
Ρίχνω τα νοήματα από τα ποιήματα μου, στις σκέψεις των ανθρώπων.
Το ξωπόρτι των αντιλήψεων τους οι καρδιές, επάλειψαν με φόβο.
Γίνομαι η ακρόαση του βουητού τους να ανοίξει.

Η γη ζητά οξυγόνο…
Τα συναισθήματα κατρακυλούν από γκρεμούς…
Τα παιδιά είναι φοβισμένα…
Τα δέντρα ζητούν ελεημοσύνη…
Τα όνειρα μπήκαν σε κλουβιά…

Χορεύω…έλα μαζί μου να ακούσουμε την ειρήνη από τον παλμό των χεριών μας.
Να ανοίξουμε το δρόμο για την εσωτερική ειρήνη.
Να ποτίσουμε τα δέντρα με τον σεβασμό…
Να διώξουμε το σκοτάδι με την παρουσία του φωτός μας.

Γίνε ο ήλιος να ανθίσει η γη…
Κράτησέ με σφικτά, να χορέψουμε στους αγρούς με τα πουλιά…
Με ελεύθερη σκέψη να διδάξουμε με το παράδειγμα μας, την αγάπη.
Τα παιδιά των παιδιών μας να ζήσουν στη γη,
χωρίς μάσκες οξυγόνου και αναπνευστήρες χαράς.

Κυριακή Δράκου

Παρουσίαση βιβλίων (Πόλα Βακιρλή)

Πρόσκληση παρουσιάσεις βιβλίων
"Το μικρό αλώνι"
"Χρώματα και αρώματα"
"Στη συνοικία το χάος"
Της φίλης Πόλας Γιαννακοπούλου Βακιρλή

Το ταξίδι (του Γιώργου Βόμπρα)

Προσπάθησα κι απόψε
 να στοιβάξω τα όνειρα
σ ' ενα ξύλινο κάρο
που τρέχει στον χωματόδρομο
πλάι στις γερμένες ανεμώνες

Προσπάθησα, μα το κάρο
πέρασε και τα όνειρα
μείναν κάτω
πλάι στις γερμένες ανεμώνες

Τώρα όνειρα και ανεμώνες
πλάι στο ξύλινο κάρο
που....χάνεται στον ορίζοντα
μένουν μαζί , σαν πιτσιρίκια
που ποτέ δεν....ταξίδευσαν

Γιώργος Βόμπρας

Πρώτη ύλη (της Σοφίας Τανακίδου)

Έκλαιγε η νύχτα
Εκεί τυλιγμένη στα σεντόνια στην άκρια του κρεβατιού.
Οι λυγμοί της συντάραζαν  τα θεμέλια, το σπίτι αγκομαχούσε σαν να πάλευε με τη θάλασσα.
Κύματα σήκωναν τα δάκρυα της.
Βράχηκαν κι έλιωσαν σαν χαρτί οι τοίχοι του, οι πόρτες, τα παράθυρα του...
Όλα διαλύθηκαν...
Έμεινε μόνο το κρεβάτι κι αυτό το λευκό σεντόνι που την σκέπαζε
μη δουν τη γύμνια της.
Μα τι υλικό ήταν αυτό το κρεβάτι;
Μα τι υλικό ήταν αυτό το σεντόνι;
Πρώτη ύλη από κείνη που δεν έλιωνε...
Πρώτη ύλη από νύχτα που δεν τέλειωνε...




Τανακίδου Σοφία