Άνοιξη (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΑΝΟΙΞΗ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 15Χ15 με ακρυλικά χρώματα σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Ανάσταση αγάπης (της Σωτηρούλας Τσιαμπουρή)

Κράτα το χέρι μου .
Ένα καντήλι άναψα απόψε .
Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατω .

Δακρύζω.
Γυμνά τα δάκρυα, ψάχνουν τα σώματα τους .
Σταυρώθηκαν στης νύχτας τα κελιά .
Πώς να τα γκρεμισω ;

Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα .
Χελιδόνι έγινε, πέταξε, έφυγε από την κόλαση.

Κάπου εκεί, σε μια οχθη με άφησε.
Ρίζωσα. Λουλούδι έγινα .

Φύτρωσα εκεί στην ανάσταση της αγάπης.
Σ' αυτήν προσμενω.
ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΓΑΠΗΣ !


Σωτηρούλα Τσιαμπουρή

Αμαρτίες (της Σοφίας Τανακίδου)

Χριστέ μου.
Δεν σήκωσα ποτέ τον σταυρό σου.
Ένας άνθρωπος είμαι μόνο.
Πως να αντέξω το βάρος του;
Το βάρος της αμαρτίας τόσων ανθρώπων.
Εδώ τις δικές μου αμαρτίες
δεν αντέχω να σηκώσω.
Με βαραίνουν κάθε μέρα και περισσότερο.
Έναν ολόκληρο χρόνο με τσακίζουν.
Ως την νύχτα της Σταύρωσης σου,
που τις ποτίζεις με το αίμα σου
και μου τις συγχωρείς.
Και με την ανάσταση σου
μου δίνεις την ευκαιρία να αρχίσω από την αρχή.
Κι'εγώ.
Ανίδεος ανθρωπάκος.
Ξαναγυρνώ στα ίδια λάθη.
Και φορτώνω τον Σταυρό σου ξανά.
Στους αιώνες των αιώνων.

Σοφία Τανακίδου

Στο μαβί της νύχτας (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Πέρα απ' το τρελό παιχνίδισμα των άστρων πέρα απ' της νύχτας τη μελαγχολική παράσταση, Προβάλλει νησί παραδεισένιο,το λυκόφως. Μαβιά, βιολέ ατέλειωτα τόξα, ανοιγονται στ' ουρανού τ' απέραντο ξετύλιγμα. Την ώρα αυτή,το ερωτικό παραλήρημα γίνεται πιότερο αισθητό, οι υπάρξεις εκμηδενίζονται, οι ψυχές ανηφορίζουν αχαλίνωτα. Η ύλη αδύναμη στις προσταγές της ηδονής, αδρανεί.
Αναστασία Κουτσούκου-Κλεάνθη

Εαρινό ταξίδι (της Δώρας Μεταλληνού)

Περνάει κι από δω η Περσεφόνη ψιθύρισε ένα πλανεμένο ονειρο στο χελιδόνι Κι εκείνο ψαλίδισε το χρόνο να περάσει πως δε λαθεύει και στην ώρα της θα φτάσει; Πως βρίσκουν σπόρο τα δάκρυα των σύννεφων ; Τι κι αν προπορεύτηκαν στρατιές μαρτύρων; Τι κι αν οι αχρείοι της γης μάτωσαν το χώμα; Εκείνο λίπασμα έγινε . Ο σπόρος θεριεύει ακόμα και στην πέτρα Πάνδημη υποδοχή ετοίμασαν οι κήποι της καρδιάς κι ο Ερωτας ξεσκούριασε τα βέλη του. Σε κάθε ανάσα του άλικες παπαρούνες έβαψαν μάγουλα Τόσος χειμώνας πως χώρεσε στις καρδιές; Θεά εσύ ,των χρωμάτων και της γονιμότητας, της βλάστησης και της Ανάστασης, Διώξε το Χειμώνα! Στείλε τα ματωμένα όνειρα να ξεπλυθούν στο κύμα να απαμβλυθούν οι γρατζουνιές να ξεχειμωνιάσει η λύπη στα χειμαδιά μιας ατέρμονης Άνοιξης Γέννησε ήλιους τετραξανθη μέρα Αγίνωτη, ματωμένη,πικραμένη μα ...Άνοιξη! Έαρ έλα! φωνάζει κι ο Ποιητής. κι εκείνο υπακούει....

Δώρα Μεταλληνού