ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

''ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ'' (της Φιλαρέτης Βυζαντίου)

Το βίντεο υπάρχει και στο youtube ΕΔΩ

Περι φιλίας ο λόγος (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

Περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και μαζί με αυτά περνά και η ιδία η ζωή. Και όταν κάτσουμε να κάνουμε ταμείο, άλλοι βρίσκουν την ζωή τους γεμάτη εμπειρίες και άλλοι ότι ήρθαν στον κόσμο αυτό μόνο σαν κάτι ενδιάμεσο για να περνούν κάποιοι άλλοι καλά.

Άλλοι να είναι τα υπερωκεάνια που κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια και άλλοι κάποιες βαρκούλες που αρμενίζουν στο πουθενά, στο τίποτα.

Αν προσπαθούσα να παρομοιάσω την δική μου ζωή με πλεούμενο θα μου ταίριαζε το F/B Καβάλας – Θάσου. Που ξεκινάς από το ένα λιμάνι για το άλλο απέναντι και πάλι πίσω, τα ίδια και τα ίδια, κάθε μέρα το ίδιο δρομολόγιο, κάθε μέρα το ίδιο μικρό ταξίδι.

Και με μόνη συντροφιά του γλάρους που σε ακολουθούν, που σου κάνουν παρέα σε αυτά τα μικρά ταξίδια. Χρόνια ολόκληρα.

Και έρχεται κάποια στιγμή που καταλαβαίνεις πως κάποιοι γλάροι δεν έρχονται μαζί σου για παρέα, ποτέ δεν σε είδαν έτσι. Πως απλά σε ακολουθούν γιατί με το μονότονο κύμα σου βγάζεις τα ψάρια στον αφρό και είναι πιο εύκολη η αναζήτηση της τροφής τους.

Αχ και να έβρισκα το κουράγιο να διώξω όλους αυτούς τους ενοχλητικούς γλάρους που με ακολουθούν μόνο και μόνο από εκμετάλλευση. Να γινόμουν φιλόξενος μόνο για εκείνους τους γλάρους που βλέπουν το δικό μου σκαρί φιλόξενο. Που στέκονται στην πλώρη μου για να μου επιβεβαιώνουν για την σωστή μου ρότα. Που στέκονται στην πρύμνη μου και αφήνονται στην δική μου βούληση να τα οδηγήσω εκεί που πρέπει. Σε κοντινά λιμάνια, γνώριμα.

Αφού και εγώ όταν μεταμορφώνομαι σε γλάρο, έτσι είμαι. Για το σκαρί που ακολουθώ νοιάζομαι και όχι να χορτάσω την πείνα μου.

Ας σταματήσω όμως τους συλλογισμούς μου κάπου εδώ… βλέπω να έρχεται το δικό μου φιλόξενο σκαρί.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Ιστιοφόρο (της Σοφίας Κοντογεώργου)

Σαν κάποιος να το ακούμπησε απαλά
πάνω στα ήρεμα
γαλαζοπράσινα νερά
σε ποιο ταξίδι τάχα
μας καλεί
με μαζεμένα τα πανιά
γύρω απ' τ' αγέρωχα κατάρτια του
που μοιάζουν λόγχες
που κεντούν τον ουρανό
Ένα αεράκι απαλό
χαϊδεύει τα πλευρά του
και σε χορό ερωτικό
το ξελογιάζει
κι αυτό λικνίζεται γλυκά
πάνω στη πίστα των κυμάτων
Να λύσει θέλει τα μαλλιά του
κι έτσι ανεμίζοντας τα
να φύγει
μα στέκει εκεί
προσμένοντας να ελευθερωθεί
Κι όντας ελεύθερο
μονοπάτια αφροστολιστα
Να χαράξει πάνω στης θάλασσας
το κορμί
να καθρεφτίσει τη θωριά του
στου ήλιου τις ακτίνες
να ερωτευτεί
εκείνο το δελφίνι
που παίζει πλάι του
Τα μάτια μου
αιχμάλωτα στην ομορφιά του
να το κρατήσω επιθυμώ
εικόνα μεγαλόπρεπη
Σ' εκείνο το απαλό
της μηχανής μου "κλικ"
μαζί του φεύγω
πίσω μου αφήνοντας τη γη
στα σωθικά της που έκρυψε τον πόνο μου
που φύλαξε για πάντα την αγάπη μου
στην αγκαλιά της
Και ταξιδεύω , μαζί του.

Σοφια Μπορχες Κοντογεώργου

Σε είδα στον ύπνο μου (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Σε είδα στον ύπνο μου και άνθισα......!
Μου ξύπνησες, όλες μου τις αισθήσεις......!
Ένιωσα σκιρτήματα που λάτρεψα.!
Ένιωσα τους πόθους μας...να εκπληρώνονται.!
Γέμισα με εικόνες..... το μυαλό μου.!
Έγινες μιας βραδιάς...... ο " Βασιλιάς " μου.!
Έγινα " Βασίλισσα " στα όνειρά μου.........!
Ναι. Σε είδα στον ύπνο μου...... και άνθισα.!

Αθανασία Δαμπολιά