Η διαδρομή (του Απόστολου Φεκάτη)

Αυτό ήταν
θα ρίξω το κύμα στον βυθό
να φύγει η καλοσύνη χωρίς διαβατήριο,
από την χώρα του λογισμού
στην πρώτη στάση του θυμού

Αυτό ήταν
μια παρενόχληση στην φύση μου
άλλαξε την ροή της Άνοιξης
αυτό το απόγευμα και μόνο
στην τρίτη στάση της ματαίωσης

Πως ν αγαπήσω, λοιπόν
το διάβα στο μονοπάτι σου;
Αλεξικέραυνο να γίνω
στην αχλυ της αγκαλιάς σου ;

Αυτό ήταν
θα ρίξω τούς στίχους
στο κενό της ύπαρξης
στο τέρμα της διαδρομής
της απόγνωσης.

Την απόφαση μου χωρίς δισταγμό
στα γιορτινά θα ντύσω.

Αυτό ήταν
θα τολμήσω
μου αρμόζει μια καλύτερη μέρα
στο ταξίδι του ουράνιου τόξου,
στην αφετηρία της αυτογνωσίας.

Να χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι
θα ήταν πιο πιστευτό
η
θα πλήγωνα μιαν άλλη ψυχή;

Απόστολος Φεκάτης

ΚΗΔΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ (της Πόλας Βακιρλή)

Σαν πεθάνω
δεν θα βλέπω
εικονίτσες και καρδούλες
θα μου λείψουν κι οι φατσούλες
που κοιτάζουν όλο νάζι
θα μου λείψει
και το αγιάζι
που χτυπούσε το κορμί μου
πριν να μπω μέσα στη γη μου

Σαν πεθάνω
με φατσούλες κηδειόσημα
να φτιάξτε
και με πάτημα στα πλήκτρα
κινδυνεύω
να με θάψτε

κι έτσι μόνος μου θα ψάλλω
μέσα στο νωπό το μνήμα
και τα πλήκτρα μου θα ψάχνω
να σας στείλω ένα σήμα!

Πόλα Βακιρλή

Φεύγουν οι λέξεις...(συνεργασία)

Χόρευαν οι λέξεις στη σκέψη.

Θελαν να δραπετεύσουν από το μυαλό μου.

Κατά την έξοδο άλλαζαν μορφή,

κοιτούσαν απορημένες.

-Προς τι όλο τούτο ψέλλισαν,

δεν είμαστε έτοιμες για έξοδο.

Αδέξια περπατούμε και στριγγλίζουμε.

Έτσι ωρέ θα πάμε .

Παραπατώντας και στριγγλίζοντας,

να ανταμώσουμε τους φίλους μας,

να κεράσουμε από τη ψυχή μας.

Στο μοίρασμα είναι η ομορφιά.

Κι' όποιος κοπιάσει, κόπιασε

κι' οι άλλοι τη δουλειά τους....

Μαρία Μηνά

***********************

Λιποτακτούν οι λέξεις και φεύγουν

στο τετράδιο αφήνονται

Γεμάτες έπαρση με κοιτάζουν

δικά τους νοήματα βγάζουν

Άλλα θέλω να πω άλλα αυτές ετοιμάζουν

Και πάντα το τέλος το αλλάζουν

Δεν με αφήνουν τη χαρά να εκφράσω

Σε γλυκές καταστάσεις αν φτάσω

λιποτακτούν οι λέξεις και φεύγουν

Απ' την ψυχή μου ξεφεύγουν

Τις πικρές μόνο γράφω

Τις χαρούμενες τις διαγράφω

Σοφία Τανακίδου

Πως θα ήθελα (της Γεωργίας Σχοιναράκη)

Πώς θα ήθελα να ήμουν μέρα…!
Να ντύνονται οι άνθρωποι από τον ήλιο μου.
Τα όνειρα τους να βρίσκουν το φως τους.
Να προσκυνούν για τον κόσμο οι άνθρωποι,
με προσευχές…
για τα παιδιά, για τη χαρά!

Πως θα ήθελα να ήμουν χαρά…!
Να σκιάζω τα κύματα με τραγούδια, να γαληνεύει η μοίρα τις θάλασσες και τις καρδιές...
στα τέσσερα ρυάκια να ξεχύνω, ορμητικά ασκιά με μουσική και γέλιο!

Πως θα ήθελα να ήμουν γέλιο…!
Στον ανήμερο αγέρα να φυσώ απανέμι του Ιούλη,
να καθησυχάζονται οι έχθρες στο νου και στις ψυχές τα μίση...
και σ’ όλα τα χρώματα της γης από άκρη σ’ άκρη, να βασιλεύει αδιαπραγμάτευτη η αγάπη!

Πως θα θελα να ήμουν μέρα, χαρά, γέλιο και αγάπη…!!!
Πως θα ήθελα να ήσουν και συ…!!!

Γεωργία Σχοιναράκη

Ποιος; (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Ποιος καημός σε πέταξε
στα βάθη της ερήμου;
Ποιος πόνος εσκαρφάλωσε
στα τείχη της ψυχής;
Ποιος άνεμος σου έταξε
ταξίδι στην αγάπη;'
Ποια θάλασσα σε κάλεσε
στου πόθου το νησί;
Ποια κατακόκκινη ροδιά
στάζει για σένα πάθος;
Και ποια αστέρια φωτεινά
αστραφτούνε στο νου;
Ποια φυλακή σε έκλεισε
μέσα στην αγκαλιά της ;
Ποια όνειρα στα πέλαγα
ανοίξανε πανιά ;
Για ποια καρδιά γονάτισες
στην πύλη του θανάτου;
Και ποιο φιλί τώρα θα πιεις
πριν να μου μαραθείς;

Λουκία Παπαδοπούλου