Άτιτλο (της Γεωργίας Κιουλάχογλου)

Δεμένο σ’ ένα σύννεφο 

χρυσό δεντρί η καρδιά μου

σκορπίζουν τα κλαριά μου

στις φλόγες της αυγής.

Πεφτάστερο μιας χαραυγής

στον ουρανό θα ανάψω

κι ύστερα θα με κάψω

στην άκρη της ζωής.

Στις λίμνες της μακριάς σιγής 

σε ατέλειωτα σκοτάδια

στα πιο βαθιά πηγάδια

στερνής μου της φυγής

και στην πηγή της λησμονιάς

νερό θα πιώ, θα κλάψω

χνουδάκι να πετάξω

πριν γείρω καταγής.

Σκόνη θα γίνω ένα πρωί 

κανείς δεν θα θυμάται

ποιος τάχα που κοιμάται

ήσυχος πια στη γης…

Κιουλάχογλου Χ. Γεωργία

Σκέψεις (της Κατερίνας Γαγανέλη)

 

Πριν από μερικά χρόνια φοβόμουν πολύ τ’ αεροπλάνα. Δεν ξέρω αν ήμουν κλειστοφοβική, σίγουρα πάντως πάθαινα κρίση πανικού και μόνο στη σκέψη ότι θα βρεθώ κλεισμένη σ’ ένα από αυτά...

Βρίσκεται, όμως, ο κατάλληλος άνθρωπος στη ζωή σου και σε κάνει να ξεπερνάς τους πιο μύχιους φόβους σου…

Τώρα, πλέον, όταν ταξιδεύω δε χορταίνω να κοιτάζω από ψηλά και να σκέφτομαι τον κόσμο που ζει κάτω από τα πόδια μου...

Ζευγάρια που αγαπιούνται...

Μανάδες που θηλάζουν μωρά…

Άντρες που γυρίζουν ή πάνε στη δουλειά...

Έφηβοι που χτυπάει για πρώτη φορά η καρδιά τους δυνατά στο πρώτο φιλί…

Γέρους που αναπολούν τα νιάτα τα μπερμπάντικα...

Γυναίκες παρατημένες που πνίγουν τον καημό τους τυλιγμένες στον καπνό ενός σέρτικου τσιγάρου, σαν τη μοναξιά τους…

Νέους οπλισμένους με δύναμη και ορμή χάρη στα νιάτα τους, να βγαίνουν για διασκέδαση…

Κι εμένα να γυρίζω στη φωλιά του σπιτιού μου, να ποτίσω τα βασιλικά μου, που άντεξαν στη ζεστή, παρόλο που τα εγκατέλειψα για τόσες μέρες…

Ποιοι είμαστε; Τι είμαστε;

Από ‘κει ψηλά αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή είμαι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος κι αντιλαμβάνομαι πόσο μόνοι είμαστε όλοι μας…

Αόρατη μπορεί να είμαι για σένα, αλλά όχι για όλους...

Παραδόξως, χαίρομαι για όλα αυτά που έχω και είναι τόσα πολλά...

Δε μιζεριάζω...

Ξαναβρίσκω τη σταθερή περπατησιά μου και δοξάζω τον Θεό κάθε μέρα!

Κατερίνα Γαγανέλη

Από το βιβλίο Οὐαὶ ὑμῖν

Εκείνη η Λέξη (του Βαγγέλη Ιωσηφίδη)

Μαζεύτηκαν τα μεγάλα κεφάλια μπροστά στο ποίημά του. 

Το περικύκλωσαν. Έστυβαν σοφία εκλεκτή, αποθησαυρισμένη. 
Όλο το κατακερμάτισαν, κόμμα δεν έμεινε ανεξήγητο. 
Εκείνη μόνο τη Λέξη δεν μπορέσαν να ερμηνεύσουν κι επέπλεε αντάρτικα στον ωκεανό της διανόησης. Τα κύματά του χτυπούσαν ματαιοπονώντας σε Εκείνην, που τον χλεύαζε με την παρουσία Της.
"Παρείσακτος τολμηρός, με μια λογοτεχνική αναίδεια που συναρπάζει".
"Άδεια ποιητική, από αυτές που μονάχα οι μέγιστοι φυτεύουν στα χωράφια των σκέψεών τους".
"Ω η Λέξη! Μειδίαμα της Τέχνης παμπόνηρο".
"Μοντέρνα σκέψη, μυσταγωγική η Λέξη, καθώς και ρηξικέλευθη".
"Σημάδι αντήχησης: κοινός ήχος, άλλο νόημα, μία ψυχή ενωμένη".
"Οικοδόμημα ανήκουστο, ανυπέρβλητο, μεγάλο όσο η Μία Λέξη!".
Οι ερμηνείες, που σαν κύματα ψηλώναν, θαυμασμό έφερναν στην ομήγυρη και χειραψίες δέους από τον έναν τρανό διανοητή στον άλλον. 
Άκουσε το σούσουρο κι ο Ποιητής και, σαν είδε τη λέξη την ταλαιπωρημένη, τη χαμένη στη θύελλα των πανάξιων βλεμμάτων, δαγκώθηκε. Ψιθύρισε στον πιστό του σύντροφο:
"Αυτή η λέξη πώς ξέφυγε στο τελικό κείμενο; Οτοκορέκτ ήταν, διάολε!"

Βαγγέλης Ιωσηφίδης

Μίλα, Μαρία (της Ελένης Χατζάκη)

Εσύ, Μαρία
Με τα μελανιασμένα χέρια,
τα πληγιασμένα πόδια,
τα τρομαγμένα μάτια και το πέτρινο χαμόγελο 
Γιατί σιωπάς;
Ο έρωτας μόνο πληγές σου προκαλεί πια
Το άσπρο πουλί που κάποτε θαύμαζες
έγινε μαύρο
Έβγαλε νύχια τρομακτικά
Τα φτερά του έγιναν τερατώδη και απειλητικά 
Θα σε πνίξουν, Μαρία.
Μίλα
Μην υποβιβάζεις τον έρωτα
Θυμήσου πώς είναι
Πώς πρέπει να είναι
Μια λευκή τουλίπα
Που αγαπάει το φως
Θυμάσαι; 
Πώς μπορείς να έχεις ξεχάσει.
Βρες την, Μαρία
Κόψε τα αγριόχορτα
Κράτα μόνο το λευκό λουλούδι 
Χθες στην τηλεόραση είπαν για μια γυναίκα
Που τη σκότωσε ο άντρας της
Γιατί ούτε εκείνη μίλησε
Το είδες κι εσύ τρώγοντας πατατάκια με τα παιδιά σου
Εκείνος άλλαξε κανάλι
Αύριο θα πουν για άλλη
Μεθαύριο θα πουν για σένα 
Στο πρώτο θέμα τους
Μίλα, Μαρία
Φύγε, Μαρία
Πριν είναι πολύ αργά.
Για σένα. Για όλες.

Ελένη Χατζάκη

Για όλες τις γυναίκες που είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας...
Για όλους τους ανθρώπους που είναι θύματα βίας οποιασδήποτε μορφής...
Υπάρχει λύση. Μιλήστε!

Για την κόρη Μαχσάν (Της Γεωργίας Δεμπερδεμίδου)

 

Δεν της έφεραν το καλό φουστάνι 

τα καινούργια παπούτσια την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά.
Την έχωσαν στην κάσα με μαύρα ρούχα 
τα  δάχτυλα της κομμένες ελπίδες 
γέμισε το σάβανο σκόνη οστών 
τα χείλη της πίκρα πολύ πίκρα και παγωμένα.
Για ένα μαύρο μαντήλι που έπεσε για λίγο 

και φάνηκαν οι τρίχες από τα μαλλιά έτσι 
σκέπασε όλα τα κρίματα του κόσμου 
τα νιάτα της η αρχοντιά. 
Μια κόρη κηδεύτηκε άδικα 
Και έπειτα το μεγάλο τραύμα 
πόνος αγανάκτηση θυμός.
Είναι σαν να πέρασε ο κόσμος 
το ματωμένο ποτάμι στην απέναντι όχθη. 
Μια κόρη κηδεύτηκε 
Οι ώμοι μου βαραίνουν από θλίψη 
αγκυλώνει μια θηλιά στο στέρνο
να μου κόβει την ανάσα.
Ανελέητη η πράξη κρεμόταν σε εκείνα τα  σκοτεινά πρόσωπα χωρίς ντροπή το μόνο 
που τους ένοιαζε να της κόψουν 
το νήμα της ζωής.
Πάνω από τον τάφο της ψυχές πονούν
και ένας παράδεισος θρηνεί. 
Λίγες ώρες μετά αντί να την στηρίξουμε ζωντανή ας την μνημονεύουμε  πεθαμένη.
                       

Γεωργία Δεμπερδεμιδου