Τους περίμενα...
Καιρό τώρα τους περίμενα.
Αργούσαν πολύ αλλά εγώ περίμενα.
Και οι εποχές διαδέχονταν η μία την άλλη.
Και οι βροχές φέρναν ήλιο.
Κι ο ήλιος τον άνεμο.
Κι εγώ περίμενα.
Και γέμιζα τα σιωπηλά μου δώματα,
πόντο-πόντο με λέξεις,
με άηχες κραυγές,
με ηχηρές σιωπές,
με άναρχες σημασίες...
Μα αργούσαν πολύ να έρθουν.
Δεν ξέρω γιατί;
Ένιωθα πώς με τιμωρούσαν,
πώς μ' εκδικούνταν κατά κάποιο τρόπο.
Γιατί δεν τους κάλεσα να έρθουν;
Γιατί δεν τους παρακάλεσα να έρθουν;
Μα εγώ δεν θέλησα ποτέ
να τους φέρω σε δύσκολη θέση
Δεν έμαθα ποτέ να ζητάω χαρές
Δεν έκανα ποτέ παζάρια
Πόσο κάνει;
Εγώ τόσα δίνω...
Για μένα είναι αυτονόητο
πως αν μου χτυπήσουν την πόρτα
Θ' ανοίξω με χαμόγελο και θα πω...
Περάστε...
Σας περίμενα!
