Πότε ήταν να δεις, που κλέβαμε τις νύχτες απ' τους δρόμους, άδειες διαδρομές;
Σκαλιά τις κάναμε, τη μια πάνω στην άλλη.
Να ανεβούμε στις μακρινότητες των άστρων, θέλαμε.
.
Γέλα μου, έλεγες.
Γέλα μου.
Να μικρύνουν οι αποστάσεις. Να χωνευτούν με τις στροφές της σιωπής, να φεγγίσει η ευθεία του Θεού.
.
Τα χαράματα φυσάνε ενάντια οι όρκοι, σου ‘λεγα.
Μη μιλάς.
Τίποτα μην πεις.
Πέρνα μόνο απαλά τις λέξεις στη θάλασσα των χειλιών σου και μετά βούλιαξε τες στα ανείπωτα.
Υπάρχουν τόσοι φθόγγοι που ονειρεύονται να λιγοστέψουν τα κρίματα τους στο στόμα σου.
Πότε ήταν να δεις που σπάζαμε τους γρίφους της Ζωής πριν γίνουν Αγρύπνιες άλυτες;
Πάει τόσος καιρός. Πού να θυμάμαι,
Πού να θυμάσαι...
Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου
Έχει τόση σιωπή τριγύρω
που ακόμη και τα φύλλα των δέντρων
αγροικάω καθώς τσακίζουν
τη λεπτεπίλεπτη ραχοκοκαλιά τους
πέφτοντας άγαρμπα στη ξηραμένη γη.
Σε λίγο θα σβήσω το φως.
Παρακάλεσα τους λιγοστούς
ξενύχτηδες του ονείρου
να έχουν ανοιχτές τις παλάμες τους
όσο θα διαρκέσει κι απόψε το ελεεινό σκοτάδι.
Κι άλλα φύλλα θα πέσουν
χιλιάδες φύλλα θα πονέσουν
(χωρίς να το θελήσουν)
ας έχουν τουλάχιστον
έναν αθόρυβο κι ανώδυνο θάνατο.
Κυριάκος Δοσαρας
Φευγαλέες σκέψεις
στη νυχτερινή βροχή, μια
δρασκελιά στις θύμησες αφύπνισα
όποια με συγκινεί, οδοιπόροι ήταν ζωής
κι έψαχναν διαφυγή!
Θύμησες τσαλακωμένες
του χρόνου στεναγμοί, σκιές
τυραννικές ελίσσονται στα θέλω
και στη λογική!
Εύθραστες θύμησες
στους ψιθυρισμούς της νύχτας
κι εδώ η φυγή σου σκόρπια, σε προσπερνά
το γήινο, ονείρατα απιθώνεις διαδρομές
στο χαρτί!
Ανεξίτηλα σε παρασέρνουν
ταξίδια, στις φυλλωσιές της ψυχής,
σε νύχτες ατροφικές, περιπλανιέσαι,
σε αποθυμιάς ανατροπές!
Σε παλίρροια η σκέψη
στα ίχνη του χθές, αναμοχλεύεις
ψυχή μου σ' άναρχες απουσίες στ' ανεμοστρόβιλου τις αρπαγές!
Φευγαλέες σκέψεις
μα η δική σου είναι εδώ, ίσως είναι
η ψευδαίσθηση στα ποιήματά μου σε χάνω
ή εγώ αναπολώ!
Νέλλη Κουμεντακη
Τα παράθυρα αυτής της χώρας δεν έχουν κλείσει ποτέ.
Και το νερό της κάθαρσης
εδώ και χρόνια, έχει απεργία...
Κι αφού τα σκουπίδια
δεν πλένονται ποτέ
κι οι σκούπες,
έχουν εξαφανιστεί,
η δυσωδία κάλυψε
ολόκληρο το σπίτι,
τον αύλιο χώρο,
την πολιτεία ολάκερη!
Πολίτες και πολιτικούς.
Γεμίσαμε με ποντικούς...
Με απ-άνθρωπους
βρώμικους και ποταπούς.
Ετσι,
γεννήθηκε η πιο βρώμικη χώρα.
Και η δυσωδία- της ασυδοσίας,
είναι πια αποπνικτική...
Μέχρι κι ο ήλιος
έχει κλείσει τα ρουθούνια του.
Λευτέρης Ελευθερίου
Πέσαν οι μεντεσέδες
απ τα ξύλινα κουφάρια
του παραθυριού.
Μα ένα θαύμα,
κρατιέται γερά,
απ' τη μοναχική καλημέρα
εκείνου του παιδιού,
που γλυκολαλούν τα χείλη του
λες και είναι ψαλμός.
Αντίλαλος που χάνεται
στα κύματα τ' αγέρα.
Αφύσικη ετούτη η μοναξιά.
Μοιρολογεί,
τη χαμένη παιδικότητα.
Κι όμως,
εκείνο φαίνεται
να παίζει ανέμελο,
με κάτι κλαδιά από έλατο
και κάτι κουκουνάρια.
Αφύσικη και η πεθυμιά
να ξαναγεννηθεί.
Να ξαναγεννηθεί,
κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Τον ουρανό τ' Αυγούστου.
Αχ, και να μύριζε λέει,
ξανά τη μάνα
και να 'κλεινε στις χούφτες του
όλες τις λειτουργιές της Παναγιάς.
Αχ, και να θήλαζε λέει,
γλυκό κρασί
και να 'ψελνε με δύναμη απαντοχής
εκείνον τον ψαλμό,
που ο αντίλαλός του
θα επέστρεφε
στα έγκατα της γης του.
Ν' άγιαζε τη μοναξιά
να γέμιζε,
το ιερό ποτήρι της ψυχής του.
Αχ, και να γινόταν λέει,
ν άφηνε ένα κλαδί από έλατο
στο παραθύρι εκείνο.
Μα πέσαν οι μεντεσέδες
σε χρόνο ακατάλληλο
δίνοντας ένα τελος,
ένα τέλος,
με γεύση από πρόσφορο.
Αχ, και να μύριζε λέει ξανά τη μάνα.
Αχ, και να'ταν,
να ξαναγεννηθούν μαζί
έναν Αύγουστο.
Μαρία Δημοτακη
