Φευγαλέες σκέψεις
στη νυχτερινή βροχή, μια
δρασκελιά στις θύμησες αφύπνισα
όποια με συγκινεί, οδοιπόροι ήταν ζωής
κι έψαχναν διαφυγή!
Θύμησες τσαλακωμένες
του χρόνου στεναγμοί, σκιές
τυραννικές ελίσσονται στα θέλω
και στη λογική!
Εύθραστες θύμησες
στους ψιθυρισμούς της νύχτας
κι εδώ η φυγή σου σκόρπια, σε προσπερνά
το γήινο, ονείρατα απιθώνεις διαδρομές
στο χαρτί!
Ανεξίτηλα σε παρασέρνουν
ταξίδια, στις φυλλωσιές της ψυχής,
σε νύχτες ατροφικές, περιπλανιέσαι,
σε αποθυμιάς ανατροπές!
Σε παλίρροια η σκέψη
στα ίχνη του χθές, αναμοχλεύεις
ψυχή μου σ' άναρχες απουσίες στ' ανεμοστρόβιλου τις αρπαγές!
Φευγαλέες σκέψεις
μα η δική σου είναι εδώ, ίσως είναι
η ψευδαίσθηση στα ποιήματά μου σε χάνω
ή εγώ αναπολώ!
Νέλλη Κουμεντακη
Τα παράθυρα αυτής της χώρας δεν έχουν κλείσει ποτέ.
Και το νερό της κάθαρσης
εδώ και χρόνια, έχει απεργία...
Κι αφού τα σκουπίδια
δεν πλένονται ποτέ
κι οι σκούπες,
έχουν εξαφανιστεί,
η δυσωδία κάλυψε
ολόκληρο το σπίτι,
τον αύλιο χώρο,
την πολιτεία ολάκερη!
Πολίτες και πολιτικούς.
Γεμίσαμε με ποντικούς...
Με απ-άνθρωπους
βρώμικους και ποταπούς.
Ετσι,
γεννήθηκε η πιο βρώμικη χώρα.
Και η δυσωδία- της ασυδοσίας,
είναι πια αποπνικτική...
Μέχρι κι ο ήλιος
έχει κλείσει τα ρουθούνια του.
Λευτέρης Ελευθερίου
Πέσαν οι μεντεσέδες
απ τα ξύλινα κουφάρια
του παραθυριού.
Μα ένα θαύμα,
κρατιέται γερά,
απ' τη μοναχική καλημέρα
εκείνου του παιδιού,
που γλυκολαλούν τα χείλη του
λες και είναι ψαλμός.
Αντίλαλος που χάνεται
στα κύματα τ' αγέρα.
Αφύσικη ετούτη η μοναξιά.
Μοιρολογεί,
τη χαμένη παιδικότητα.
Κι όμως,
εκείνο φαίνεται
να παίζει ανέμελο,
με κάτι κλαδιά από έλατο
και κάτι κουκουνάρια.
Αφύσικη και η πεθυμιά
να ξαναγεννηθεί.
Να ξαναγεννηθεί,
κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Τον ουρανό τ' Αυγούστου.
Αχ, και να μύριζε λέει,
ξανά τη μάνα
και να 'κλεινε στις χούφτες του
όλες τις λειτουργιές της Παναγιάς.
Αχ, και να θήλαζε λέει,
γλυκό κρασί
και να 'ψελνε με δύναμη απαντοχής
εκείνον τον ψαλμό,
που ο αντίλαλός του
θα επέστρεφε
στα έγκατα της γης του.
Ν' άγιαζε τη μοναξιά
να γέμιζε,
το ιερό ποτήρι της ψυχής του.
Αχ, και να γινόταν λέει,
ν άφηνε ένα κλαδί από έλατο
στο παραθύρι εκείνο.
Μα πέσαν οι μεντεσέδες
σε χρόνο ακατάλληλο
δίνοντας ένα τελος,
ένα τέλος,
με γεύση από πρόσφορο.
Αχ, και να μύριζε λέει ξανά τη μάνα.
Αχ, και να'ταν,
να ξαναγεννηθούν μαζί
έναν Αύγουστο.
Μαρία Δημοτακη
Μου αρέσει όταν πνίγομαι
μόνο έτσι
μπορώ να ακούω την ανάσα μου
μέσα στη μοναξιά του βυθού
όταν σκάω τις φυσαλίδες
ελευθερώνω την πνοή μου
ενώ ανοιγοκλείνω σα στρείδι
Ξεριζώνω την καρδιά
μιας δυστυχισμένης ανεμώνης
πού αναδεύει τα πλοκάμια της
παρακαλώντας με
όταν δε βρίσκει κάποιον να
μοιραστεί το δηλητήριό της
Γυαλίζει ένα μπουκάλι
μοναχικής μπύρας
σκαλωμένο στα βράχια
που δε βρήκε η ομάδα διάσωσης
Απεγκλωβίζω ένα άκεφο μήνυμα sos
από μέσα του
Ξεδιπλώνω με προσοχή
τα μυστικά του
Τυλίγω πάλι
σε βαρκάκι
Σχήμα ελπίδας
Αρπάζομαι απ' τ' αγκίστρι του πόνου
Βγαίνω στην επιφάνεια
Αναστασία Σαβαρη
Όλα ομοιόμορφα
στης ζωής το παράλογο,
κυκλώνας που γυρίζει
και τίποτα δεν τον σταματά,
κι εγώ στο μάτι του κενού του.
Παράθυρα, πόρτες, τασάκια
τσιγαρόχαρτα, ίπτανται.
Μόνο τα βουνά θέση δεν αλλάζουν
κι οι ψυχές!
Το ξύλινο σπίτι του Οζ άδειασε
από φαντάσματα και κάδρα,
μόνος της ψυχής προβολέας
το έξωθεν ηλιοφάναρο
κι ένας σπασμένος φεγγίτης,
αντιανεμικός.
Ο Αποσπερίτης έσβησε,
έδωσε την σκυτάλη στην Πούλια
κι ο Αυγερινός κρύφτηκε
στις φυλλωσιές του ονείρου.
Δίχως ανατροπή, ίδιες κι οι εποχές!
Μόνο τα καλοκαίρια αλλάζουν
φεγγάρια και πρόσωπα.
Γι'αυτό ίσως λάτρεψα τον Ιούλιο
που ποτέ δεν με πρόδωσε.
Κι ας ένιψα τας χείρας
σε Καίσαρες
και λαοδικίες.
Μα πάντα μου επιφυλάσσει έναν Αύγουστο
για βασιλιά
Έναν Δον Κιχωτη να παλεύει με αέρηδες
και στάχυα θυμωμένα!
Χρύσα Νικολάκη
