Σκόνη; Ομίχλη; Καπνός;
Αναμενόμενη εξέλιξη
Τόσες φωτιές στην πλάτη της γης...
Τόσα άγρια άλογα καλπάζουν
και οργώνουν την πολύπαθη φλούδα της...
Τόσα δάκρυα γίνονται σύννεφα
και καταπλακώνουν το στήθος της...
Όχι, δεν είναι φυσικό το φαινόμενο!
Κανονικά θα έπρεπε να φαίνεται ο ορίζοντας
Κανονικά θα έπρεπε να φαίνονται οι δρόμοι
Κανονικά σε κάποια αλήθεια οδηγεί το φως...
Το φως!
Αυτό είναι ο στόχος...
Βολεύει το ασαφές
Ο καπνός, η ομίχλη, η σκόνη!
Το θολό τοπίο του κόσμου...
Αποθαρρύνει
Μουδιάζει
Αδρανοποιεί
Σε λανθασμένους δρόμους οδηγεί.
Μούχρωμα, δυσδιάκριτο το μέλλον
Πισογύρισμα σε σκοτεινούς καιρούς...
Άλογους!
Φόβου συσκότιση
Η εποχή του μύθου επί θύραις.
Γαλάζια σφαίρα της γης,
ταξιδεύεις αμέριμνη στο σύμπαν
ή κρύβεις στην καυτή σου την καρδιά
πόνο για τον κόσμο
που φύτρωσε στη φλούδα σου;
Με ποια ελπίδα τον κρατάς;
Με ποιο σκοπό τον κουβαλάς;
Σκόνη, ομίχλη, καπνός, συσκότιση...
Ας ανάψει κάθε πηγή φωτός!
Σκοτάδια πολλά περάσανε
και σκέπασαν πολύπαθη τη γη.
Μ' αυτή ακόμα ταξιδεύει...
Ας πνεύσουν άνεμοι,
πνεύματα φωτεινά,
λυτρωτικός ο αυγινός
ορίζοντας να ανατείλει
Μαρία Κουτουση
Λαβώσαμε τα χείλη μας με δάκρυα
Σκοτώσαμε τα χάδια μας με τόνους αναισθησίας
Πλυθήκαμε με ντροπές και σκουπιστήκαμε τις τύψεις μας.
Εμείς, οι ρομαντικοί ηγεμόνες του καταδικασμένου ονείρου.
Εμείς, τα πιόνια σε παιχνίδι κλεμμένο
Εμείς, ερωτευμένοι φονιάδες της μισοτελειωμένης άνοιξης.
Εμείς, οντότητες μοναχικές, που ξεγλιστρούν σε γέλια και αγγίγματα.
Βάγια Μπαλή
Σε μια φλεγόμενη άμμο
κύλησαν τα βήματα μου νηφάλια.
Χαλύβδωσα την θέληση μου
ενάντια στην φαιδρότητά σου,
σαν χείμαρρος που κατέρρεε
στο χάρτινο βασίλειο σου.
Μέσα σε λέξεις
ωχρές , ασφυκτικές
μεγαλώνοντας την απόσταση
ανάμεσά μας,
σ’ ένα ακατάληπτο οδυρμό.
Βαθαίνοντας
στις πιο μικρές σου αμυχές.
σε μια συγκαλυμμένη χειρονομία
καθηλωμένη σε ένα ρήγμα
κλυδωνισμένο
ηγεμονεύοντας το Απόλυτο Μηδέν.
Χαμήλωσα
τα σφραγισμένα μου βλέφαρα
στο πέρασμα σου, όπως ο Αττίλας
στην πληγωμένη μου σάρκα.
Συνέχισα τον δρόμο μου,
αφήνοντας πίσω
μια έρημη και κατακερματισμένη γη
να καίει στα συντρίμμια σου.
Μίνα Μπουλεκου
Από την Ποιητική μου Συλλογή
«Πέρα απ’ τον ορίζοντα»
Προηγούμενες ζωές δεν είχα
Δεν αναπολώ
Δεν ενθυμούμαι
Αλλιώς πόση αξία θα είχε να
ταυτοποιούμαι κάθε λίγο
Μένω στον τομέα - Δ -
Στην πρωτη σειρά
των ημι πολυκατοικιών
Δίπλα του στενού δρόμου
που βαδίζουν
τα γυναικόπαιδα και οι θρήσκοι
Ήρωες δεν έχει εδώ
Ούτε διδάσκονται θέματα ιστορίας
Εκ παραδόσεως
είμαστε γέννες
ηττημένων μέσου αναστήματος
και από τα κοπλιμέντα αντιλαμβανόμαστε
τους ξένους επισκέπτες
που έρχονται το περισσότερο
όταν χάνουν το ηθικό τους.
Δημήτρης Δημητριάδης
- Άνευ βιογραφικού -
Και τι θαρρείς
πώς είναι ο ποιητής;
Μια απέραντη θάλασσα σκέψεων.
Ενας ουρανός
που άλλοτε είναι καταγάλανος
κι άλλοτε συννεφιασμένος
έτοιμος να κλάψει
και αυτός μαζί του.
Και τι θαρρείς
πως είναι ο ποιητής;
Μια καθάρια
σκέψη
που άλλοτε
αγαπά τη ζωή
κι άλλοτε
ζει μέσα στη θλίψη του.
Τι είναι ο ποιητής
ένα μολύβι κι ένα χαρτί
λέει αλήθειες
κι όποιος αντέξει.
Λένα Σαρή
