Λαβώσαμε τα χείλη μας με δάκρυα
Σκοτώσαμε τα χάδια μας με τόνους αναισθησίας
Πλυθήκαμε με ντροπές και σκουπιστήκαμε τις τύψεις μας.
Εμείς, οι ρομαντικοί ηγεμόνες του καταδικασμένου ονείρου.
Εμείς, τα πιόνια σε παιχνίδι κλεμμένο
Εμείς, ερωτευμένοι φονιάδες της μισοτελειωμένης άνοιξης.
Εμείς, οντότητες μοναχικές, που ξεγλιστρούν σε γέλια και αγγίγματα.
Βάγια Μπαλή
Σε μια φλεγόμενη άμμο
κύλησαν τα βήματα μου νηφάλια.
Χαλύβδωσα την θέληση μου
ενάντια στην φαιδρότητά σου,
σαν χείμαρρος που κατέρρεε
στο χάρτινο βασίλειο σου.
Μέσα σε λέξεις
ωχρές , ασφυκτικές
μεγαλώνοντας την απόσταση
ανάμεσά μας,
σ’ ένα ακατάληπτο οδυρμό.
Βαθαίνοντας
στις πιο μικρές σου αμυχές.
σε μια συγκαλυμμένη χειρονομία
καθηλωμένη σε ένα ρήγμα
κλυδωνισμένο
ηγεμονεύοντας το Απόλυτο Μηδέν.
Χαμήλωσα
τα σφραγισμένα μου βλέφαρα
στο πέρασμα σου, όπως ο Αττίλας
στην πληγωμένη μου σάρκα.
Συνέχισα τον δρόμο μου,
αφήνοντας πίσω
μια έρημη και κατακερματισμένη γη
να καίει στα συντρίμμια σου.
Μίνα Μπουλεκου
Από την Ποιητική μου Συλλογή
«Πέρα απ’ τον ορίζοντα»
Προηγούμενες ζωές δεν είχα
Δεν αναπολώ
Δεν ενθυμούμαι
Αλλιώς πόση αξία θα είχε να
ταυτοποιούμαι κάθε λίγο
Μένω στον τομέα - Δ -
Στην πρωτη σειρά
των ημι πολυκατοικιών
Δίπλα του στενού δρόμου
που βαδίζουν
τα γυναικόπαιδα και οι θρήσκοι
Ήρωες δεν έχει εδώ
Ούτε διδάσκονται θέματα ιστορίας
Εκ παραδόσεως
είμαστε γέννες
ηττημένων μέσου αναστήματος
και από τα κοπλιμέντα αντιλαμβανόμαστε
τους ξένους επισκέπτες
που έρχονται το περισσότερο
όταν χάνουν το ηθικό τους.
Δημήτρης Δημητριάδης
- Άνευ βιογραφικού -
Και τι θαρρείς
πώς είναι ο ποιητής;
Μια απέραντη θάλασσα σκέψεων.
Ενας ουρανός
που άλλοτε είναι καταγάλανος
κι άλλοτε συννεφιασμένος
έτοιμος να κλάψει
και αυτός μαζί του.
Και τι θαρρείς
πως είναι ο ποιητής;
Μια καθάρια
σκέψη
που άλλοτε
αγαπά τη ζωή
κι άλλοτε
ζει μέσα στη θλίψη του.
Τι είναι ο ποιητής
ένα μολύβι κι ένα χαρτί
λέει αλήθειες
κι όποιος αντέξει.
Λένα Σαρή
Χάνομαι στα μάτια σου…
Εκεί που ζει όλος ο κόσμος της ψυχής σου,
εκεί που φανερώνονται ακατάπαυστα οι σκέψεις σου.
Σκέψεις θλιμμένες, ταραχώδεις στο βλέμμα σου, σκέψεις ήρεμες…
Στο βλέμμα σου το έντονο και παράξενο,
το άλλοτε διαπεραστικό και άλλοτε τόσο εξεταστικό
σαν να προσπαθείς κι εσύ ν’ ανακαλύψεις
όσα υπάρχουν στα δικά μου μάτια…
Ξεχνιέμαι στα μάτια σου,
ξεχνιέμαι και βυθίζομαι στις καστανές ίριδες των ματιών σου.
Κάνω προσπάθειες να επικρατήσει η σιωπή ανάμεσά μας
για να σε παρατηρήσω,
για να χαθώ αχόρταγα στα πιο κρυφά μονοπάτια του κορμιού σου…
Κάνω προσπάθειες
μα το καρδιοχτύπι μου φέρνει λόγια στα χείλη μου
και σου μιλώ όλο και πιο πολύ…
Και όμως ξεχνιέμαι στο βλέμμα σου,
τόσες λέξεις σου λέω,
μα μέσα μου άλλες λέξεις προφέρω
λέξεις που τις αγκαλιάζουν επιθυμίες,
επιθυμίες σαν επτασφράγιστα μυστικά,
επιθυμίες που ορμούν στο σώμα μου
σαν πάθη φουρτουνιασμένα που με βυθίζουν στα μάτια σου,
σαν πόθοι ανεμοστρόβιλοι
που με περιστρέφουν γύρω από την ύπαρξή σου.
Ξεχνιέμαι στο βλέμμα σου γι’ αυτό μη μου μιλάς για λίγο.
Άσε να επικρατήσει ανάμεσά μας ένα χορός συναισθημάτων,
άσε τα μάτια να φλυαρούν και τα χείλη να ζουν στη σιωπή,
σαν εκείνη τη σιωπή
που μόνο οι εραστές ξέρουν να την μετατρέπουν
σε ατέλειωτο τραγούδι του έρωτα…
Τζένη Τσιουγκου
