Άτιτλο (της Αγγέλας Ντέλια)

 

Αφήνω πίσω μου τα του εαυτού μου σαρκαστικά και ξανοίγομαι στα πιο γνώριμα πέλαγα των λέξεών μου...
Σαν νυχτολούλουδο προσμένω και τούτη τη νύχτα...
Να απλώσω τα άνθη μου στην αδιαφορία της Φθινοπωριάτικης αρμύρας...
Κοινή η αδιαφορία της, όπως και των ανθρώπων, όπως και η δική μου...
Σα βράχος στη μεσοθάλασσα που δεν ταράζει τα χωμάτινα σύνορα καμίας γης...
Τόσο μακρινός όσο και τ' άστρα και συνάμα τόσο μέσα μου, στην μέσα αγνωσιά της ψυχής...
Ένας φεγγίτης λίγο πιο μακριά από μένα, σιγοψιθυρίζει στην αυλή μου λόγια κλεμμένα...
Λίγες ευχές απ' τ' απομεινάρια της εσπερινής προσευχής, κάποιες αόριστες παραβολές περί ενοχής, κάποια τελευταία νανουρίσματα σε άννοιους γέροντες γεμάτα στριγγλιές...
Αδιάφορα προσπέρασαν τον δρόμο για να φτάσουν ως την αυλή μου...
Και 'κει...
Αδιάφορα, ξόδεψα την ακοή μου στη σιωπή...
<<Η σιωπή λέξη ακριβή>>...
Και πολύτιμη σαν πετράδι, ή σαν μέταλλο πιο σπάνιο κι απ' την ίδια την αστραποβολή της γλώσσας που μπορεί, κάποτε και να κοπεί από τον μίσχο, ή πιο πιο κάτω, από τη ρίζα στο λάρυγγα που όλος ζητά κάποτε να ουρλιάξει..
- Τόσο σπάνια η αληθινή σιωπή...
Η νύχτα εικάζει και εμβαθύνει την αδιαφορία της για τη "λογική"...
Πιο λουλούδι της δεν περιμένει το ξεψύχισμά του την αυγή;
Πιο κήπος της δεν θα πεθάνει, σαν πάνω του ξαπλώσει ο πάγος της καρδιάς της για να κοιμηθεί; ( κι ο ύπνος τούτος αιώνες μπορεί να πάρει)
Πια θάλασσα θα νοιαστεί να χαιδέψει τον δικό της βράχο;
Ποιος άνθρωπος θα τολμήσει να αγγίξει ανθρώπινη ψυχή; (ούτε τη δική του)
- Τόσο σπάνια η αληθινή σιωπή...
(τόσο μαζωμένα τα κρωξίματα της ολούθε αδιαφορίας)

Αγγέλα Ντέλια

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινού)

Αναζητώ τόπους κι άλλους χρόνους
Εκεί που η ψυχή κρατά ψηλά τους πόθους
Εκεί που η ματιά η θολή 
καρφώνεται σε μια κρυφή του μυαλού κορυφογραμμή
Κι όλα τα θελήματα του νου σε υπέρτατη υποταγή
Στην πονεμένη ψυχή που σέρνεται σαν τρύπια σκιά
Στα σοκάκια της ζωής που ελίσσεται στα σκοτεινά.
Στενεύουν τα περιθώρια χωρίς της ματιάς σου τα όρια. 

 Μιχάλης Ευαγγελινός

Το Πέρασμα…(της Αμαλίας Τραβασαρου)

 

Το Πέρασμα απ’ τη Ζωή πρέπει να το περάσεις,
μ’ αντρειοσύνη, με τιμή… να μη το προσπεράσεις,
σαν να ’ναι κάτι ανούσιο, κάτι μηδαμινό,
αλλά κάτι που σίγουρα σε πάει στον Ουρανό!

Να το λογιάσεις, να το δεις σα μία ευκαιρία,
σαν ένα μάθημα ζωής και όχι αγγαρεία…
Από νωρίς να ασκηθείς εις την ευδαιμονία,
να αποφύγεις σθεναρά την κάθε ασωτία…

Να παίρνεις πάντα το καλό, για βόλτα, απ’ το χέρι,
γιατί του κόσμου το κακό είν’ δίκοπο μαχαίρι…
Για συνοδό σου στη χαρά να έχεις ένα ταίρι,
που θα συμπαραστέκεται, θα λάμπει σαν αστέρι!

Μαζί διαβείτε της Ζωής το Πέρασμα, μ’ Αγάπη,
η μοναξιά είν’ δύσκολη και μοιάζει με σατράπη…
Μόνο η Αγάπη δύναται στήριγμα να σου γίνει,
όταν σε βρουν τα δύσκολα και η Κυρά Ευθύνη…

Τα λόγια τούτα μην ξεχνάς, τα άκουσα απ’ άλλους,
πιο άξιους και πιο τρανούς του κόσμου μας μεγάλους…
Σε κάθε βήμα σκέψου τα, μη χάνεις την Ουσία,
είναι όλα αυτά που δίνουνε στα Πράγματα αξία… 
Και πιο πολύ στον Άνθρωπο… Ψυχής Αθανασία

Αμαλία Τραβασαρου
 

-

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΟΝΕΙΡΟ (της Τριάδας Ζερβου)

Είσαι το λάθος όνειρο,
που βλέπω οταν χαράζει,
που δεν αφήνει φως να μπει,
 στο νου και με ταράζει.

Είσαι σαϊτα στην καρδιά,
απάνω σφηνωμένη, 
ανε σε βγάλω θα βρεθώ
 στον Άδη παγωμένη.

Είσαι καημός που δεν περνά,
αγκάθι που αγκυλώνει,
δεντρί που δεν εχάρηκα, 
τον ίσκιο του ν' απλώνει.

Ασε μια ελπιδα ζωντανή, 
μη τσι σκοτώνεις όλες,
στο περιβόλι τση καρδιάς,
 ν'ανθίσουνε οι βιόλες.

Ασε μια πόρτα ανοιχτή,
μια χαραμάδα μόνο,
να δω τα μάτια που αγαπώ,
 που παγουδιούν τον πόνο.

Μια χαραυγή να' ρχότανε
 και να'μαι κοιμισμένη,
και ας μη ξαναδω ποτέ, 
τον ήλιο οντε βγαίνει...

Τριάδα Ζερβου

Οι ανάγκες (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 
Οι   ανάγκες είναι μικρές 
αλλά τις  κάνουμε μεγάλες…

 Όταν οι ανάγκες θέλουν 
να είναι μεγάλες 
τότε τις κατρακυλάμε,
στων υπογείων  
της ψυχής μας τις σκάλες…

Εκεί τις κλειδαμπαρώνουμε βαθιά 
και... πάμε για άλλες…

Ολημερίς ξοδεύουμε  
τις  στάλες της ζωής μας…

Ολονυχτίς μαζεύουμε  
τους  καταρράκτες  
της ψυχής μας…

Ότι δεν το πονάς, δεν το εκτιμάς έτσι  γρήγορα το ξεχνάς…

Τώρα πια περνάνε δίπλα  μου 
των μεγάλων Ποιητών 
οι υπέροχοι στίχοι,
όμως μέσα μου ορθώνονται  
εμπόλεμης ζώνης οι τοίχοι… 
  
Οι  ανάγκες της ζωής 
άγκυρες μεγάλες…

Ο  έρωτας κλειστή πληγή
Η  αγάπη δροσερή ερημιά 
Το  όνειρο γλυκό αγκάθι

Οι  ανάγκες της ζωής 
άγκυρες μεγάλες…

Ο  έρωτας ήλιος καυτός που δύει. 
Η  αγάπη τρυφερή  
βροχή του Μάη.
Το  όνειρο σκοινί που από κάπου, μόνο του  μας οδηγεί.

Κρύσταλλα σπασμένα στα γόνατα οι  ανάγκες…
Όνειρα  ραγισμένα στα μάτια    
οι  αυταπάτες…
Βιγλάτορες της επιβίωσης 
οι  ανάγκες… 

Οι  ανάγκες της ζωής  
άγκυρες  μεγάλες.

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου