Αναζητώ τόπους κι άλλους χρόνους
Εκεί που η ψυχή κρατά ψηλά τους πόθους
Εκεί που η ματιά η θολή
καρφώνεται σε μια κρυφή του μυαλού κορυφογραμμή
Κι όλα τα θελήματα του νου σε υπέρτατη υποταγή
Στην πονεμένη ψυχή που σέρνεται σαν τρύπια σκιά
Στα σοκάκια της ζωής που ελίσσεται στα σκοτεινά.
Στενεύουν τα περιθώρια χωρίς της ματιάς σου τα όρια.
Μιχάλης Ευαγγελινός
Το Πέρασμα απ’ τη Ζωή πρέπει να το περάσεις,
μ’ αντρειοσύνη, με τιμή… να μη το προσπεράσεις,
σαν να ’ναι κάτι ανούσιο, κάτι μηδαμινό,
αλλά κάτι που σίγουρα σε πάει στον Ουρανό!
Να το λογιάσεις, να το δεις σα μία ευκαιρία,
σαν ένα μάθημα ζωής και όχι αγγαρεία…
Από νωρίς να ασκηθείς εις την ευδαιμονία,
να αποφύγεις σθεναρά την κάθε ασωτία…
Να παίρνεις πάντα το καλό, για βόλτα, απ’ το χέρι,
γιατί του κόσμου το κακό είν’ δίκοπο μαχαίρι…
Για συνοδό σου στη χαρά να έχεις ένα ταίρι,
που θα συμπαραστέκεται, θα λάμπει σαν αστέρι!
Μαζί διαβείτε της Ζωής το Πέρασμα, μ’ Αγάπη,
η μοναξιά είν’ δύσκολη και μοιάζει με σατράπη…
Μόνο η Αγάπη δύναται στήριγμα να σου γίνει,
όταν σε βρουν τα δύσκολα και η Κυρά Ευθύνη…
Τα λόγια τούτα μην ξεχνάς, τα άκουσα απ’ άλλους,
πιο άξιους και πιο τρανούς του κόσμου μας μεγάλους…
Σε κάθε βήμα σκέψου τα, μη χάνεις την Ουσία,
είναι όλα αυτά που δίνουνε στα Πράγματα αξία…
Και πιο πολύ στον Άνθρωπο… Ψυχής Αθανασία
Αμαλία Τραβασαρου
-
Είσαι το λάθος όνειρο,
που βλέπω οταν χαράζει,
που δεν αφήνει φως να μπει,
στο νου και με ταράζει.
Είσαι σαϊτα στην καρδιά,
απάνω σφηνωμένη,
ανε σε βγάλω θα βρεθώ
στον Άδη παγωμένη.
Είσαι καημός που δεν περνά,
αγκάθι που αγκυλώνει,
δεντρί που δεν εχάρηκα,
τον ίσκιο του ν' απλώνει.
Ασε μια ελπιδα ζωντανή,
μη τσι σκοτώνεις όλες,
στο περιβόλι τση καρδιάς,
ν'ανθίσουνε οι βιόλες.
Ασε μια πόρτα ανοιχτή,
μια χαραμάδα μόνο,
να δω τα μάτια που αγαπώ,
που παγουδιούν τον πόνο.
Μια χαραυγή να' ρχότανε
και να'μαι κοιμισμένη,
και ας μη ξαναδω ποτέ,
τον ήλιο οντε βγαίνει...
Τριάδα Ζερβου
Οι ανάγκες είναι μικρές
αλλά τις κάνουμε μεγάλες…
Όταν οι ανάγκες θέλουν
να είναι μεγάλες
τότε τις κατρακυλάμε,
στων υπογείων
της ψυχής μας τις σκάλες…
Εκεί τις κλειδαμπαρώνουμε βαθιά
και... πάμε για άλλες…
Ολημερίς ξοδεύουμε
τις στάλες της ζωής μας…
Ολονυχτίς μαζεύουμε
τους καταρράκτες
της ψυχής μας…
Ότι δεν το πονάς, δεν το εκτιμάς έτσι γρήγορα το ξεχνάς…
Τώρα πια περνάνε δίπλα μου
των μεγάλων Ποιητών
οι υπέροχοι στίχοι,
όμως μέσα μου ορθώνονται
εμπόλεμης ζώνης οι τοίχοι…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας κλειστή πληγή
Η αγάπη δροσερή ερημιά
Το όνειρο γλυκό αγκάθι
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας ήλιος καυτός που δύει.
Η αγάπη τρυφερή
βροχή του Μάη.
Το όνειρο σκοινί που από κάπου, μόνο του μας οδηγεί.
Κρύσταλλα σπασμένα στα γόνατα οι ανάγκες…
Όνειρα ραγισμένα στα μάτια
οι αυταπάτες…
Βιγλάτορες της επιβίωσης
οι ανάγκες…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες.
Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου
Αχ, τριαντάφυλλο,
ορκισμένο να τσιμπάς τον έρωτα,
και γλυκά σημάδια να αφήνεις!
Κρύψε απόψε τ' αγκάθια σου
και μόνο τ' άρωμά σου ελευθέρωσε,
να μεθύσουν της γης οι ερωτευμένοι.
Μας γλυκοκερνάει
ερωτικές σιγαλιές η νύχτα.
Μέλι το φεγγάρι απόψε.
Σώπα φεγγάρι μου!
Μην πεις πουθενά αυτά που βλέπεις
στις βόλτες που κάνεις στον κύκλο σου.
Μην μαρτυρήσεις τις πληγές
που αιμορραγούν τις νύχτες
και μετά τις γιάννεις
μ' ένα σου φιλί ασημί
γεμάτο φεγγαρόσκονη γιατρευτικιά.
Φεγγάρι μου σώπα!
Μην μιλείς.
Εσύ μονάχα,
να ακούς τους παραπονεμένους,
να σου εξιστορούν τα πάθη τους
και τις αμαρτίες τους.
Και να σκορπάς το απαλό σου φως,
τις ώρες, που ξεδιψάει ο έρωτας,
απ' τις πηγές, στης νύχτας τα λαγόνια.
Στους γλυκούς ψιθύρους της νύχτας,
ν' απαντάς
με φευγάτες λέξεις,
περιπαιχτικές.
Να μεθά εκείνη.
Κι απ' το χτυποκάρδι της,
ζάλη να γίνεται το βελούδινο χάδι της.
Κι εμεις ν' αποκοιμιόμαστε,
προφυλαγμένοι,
απ' τις φωτιές του αύριο,
και όλα, τα ενεργά ηφαίστεια της αγάπης ...
Αγγέλα Καραγκούνη
