Είσαι το λάθος όνειρο,
που βλέπω οταν χαράζει,
που δεν αφήνει φως να μπει,
στο νου και με ταράζει.
Είσαι σαϊτα στην καρδιά,
απάνω σφηνωμένη,
ανε σε βγάλω θα βρεθώ
στον Άδη παγωμένη.
Είσαι καημός που δεν περνά,
αγκάθι που αγκυλώνει,
δεντρί που δεν εχάρηκα,
τον ίσκιο του ν' απλώνει.
Ασε μια ελπιδα ζωντανή,
μη τσι σκοτώνεις όλες,
στο περιβόλι τση καρδιάς,
ν'ανθίσουνε οι βιόλες.
Ασε μια πόρτα ανοιχτή,
μια χαραμάδα μόνο,
να δω τα μάτια που αγαπώ,
που παγουδιούν τον πόνο.
Μια χαραυγή να' ρχότανε
και να'μαι κοιμισμένη,
και ας μη ξαναδω ποτέ,
τον ήλιο οντε βγαίνει...
Τριάδα Ζερβου
Οι ανάγκες είναι μικρές
αλλά τις κάνουμε μεγάλες…
Όταν οι ανάγκες θέλουν
να είναι μεγάλες
τότε τις κατρακυλάμε,
στων υπογείων
της ψυχής μας τις σκάλες…
Εκεί τις κλειδαμπαρώνουμε βαθιά
και... πάμε για άλλες…
Ολημερίς ξοδεύουμε
τις στάλες της ζωής μας…
Ολονυχτίς μαζεύουμε
τους καταρράκτες
της ψυχής μας…
Ότι δεν το πονάς, δεν το εκτιμάς έτσι γρήγορα το ξεχνάς…
Τώρα πια περνάνε δίπλα μου
των μεγάλων Ποιητών
οι υπέροχοι στίχοι,
όμως μέσα μου ορθώνονται
εμπόλεμης ζώνης οι τοίχοι…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας κλειστή πληγή
Η αγάπη δροσερή ερημιά
Το όνειρο γλυκό αγκάθι
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας ήλιος καυτός που δύει.
Η αγάπη τρυφερή
βροχή του Μάη.
Το όνειρο σκοινί που από κάπου, μόνο του μας οδηγεί.
Κρύσταλλα σπασμένα στα γόνατα οι ανάγκες…
Όνειρα ραγισμένα στα μάτια
οι αυταπάτες…
Βιγλάτορες της επιβίωσης
οι ανάγκες…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες.
Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου
Αχ, τριαντάφυλλο,
ορκισμένο να τσιμπάς τον έρωτα,
και γλυκά σημάδια να αφήνεις!
Κρύψε απόψε τ' αγκάθια σου
και μόνο τ' άρωμά σου ελευθέρωσε,
να μεθύσουν της γης οι ερωτευμένοι.
Μας γλυκοκερνάει
ερωτικές σιγαλιές η νύχτα.
Μέλι το φεγγάρι απόψε.
Σώπα φεγγάρι μου!
Μην πεις πουθενά αυτά που βλέπεις
στις βόλτες που κάνεις στον κύκλο σου.
Μην μαρτυρήσεις τις πληγές
που αιμορραγούν τις νύχτες
και μετά τις γιάννεις
μ' ένα σου φιλί ασημί
γεμάτο φεγγαρόσκονη γιατρευτικιά.
Φεγγάρι μου σώπα!
Μην μιλείς.
Εσύ μονάχα,
να ακούς τους παραπονεμένους,
να σου εξιστορούν τα πάθη τους
και τις αμαρτίες τους.
Και να σκορπάς το απαλό σου φως,
τις ώρες, που ξεδιψάει ο έρωτας,
απ' τις πηγές, στης νύχτας τα λαγόνια.
Στους γλυκούς ψιθύρους της νύχτας,
ν' απαντάς
με φευγάτες λέξεις,
περιπαιχτικές.
Να μεθά εκείνη.
Κι απ' το χτυποκάρδι της,
ζάλη να γίνεται το βελούδινο χάδι της.
Κι εμεις ν' αποκοιμιόμαστε,
προφυλαγμένοι,
απ' τις φωτιές του αύριο,
και όλα, τα ενεργά ηφαίστεια της αγάπης ...
Αγγέλα Καραγκούνη
Περπάτησα δίχως αίμα
γιατί εκείνο έτρεχε
ξοπίσω μου
ανυπότακτο άλογο
κόντρα στην καρδιά
στα λιβάδια χάθηκε
από το πρόσωπο ξερά τα φύλλα
έπεσαν
τρύπησαν το πεζοδρόμιο
για να συντηρήσουν την θάλασσα
στο βάθος της
απέναντι
βρέθηκα
περπάτησα με τα ευγενικά ρούχα
και
τη λαιμαργία της αγέννητης πνοής
στο λαιμό
σ' ένα αθώο βίο
μεγαλούργησε η μοναξιά μου
δε βλέπω ουρανό
παρά μόνο
το ταξίδι
κάτω από το φως
της σελήνης
ότι πρόφτασα να δω
Απόστολος Φεκατης
Simone Bramante
Δεν φοβάται η αγάπη
σταθερά βαδίζει
πάνω στο σχοινί
ισορροπώντας όλα μέσα της.
Δεν φοβάται τους πνιγμούς
όλους τους έχει καταπιεί
μέχρι να μάθει να τους αντιμετωπίζει...
Ένας αγέρας όλα είναι
Μια ανάσα...
Μια ζωή...
Δεν μας τρελαίνει ο Αύγουστος
ούτε ο Μάρτης...
Όταν όλα αρχίζουν να ανθίζουν
στην δική μας ψυχή
όλα είναι ανθισμένα
από την ημέρα της ένωσης...
Δεν την φοβάμαι την θάλασσα,
μα την σέβομαι όταν μέσα της κολυμπάω
προσπαθώντας να με δαμάσω ξανά
μέχρι να με μάθω να την αγαπώ και παλι ..
Δεν την φοβάμαι την ζωή
γιατί έμαθα να περπατάω
με βήματα σταθερά
χωρίς τρικλίσματα και παραστρατήματα...
Δεν την φοβάμαι την αγάπη
γιατί έμαθα να αγαπάω έμενα .
έμαθα να με σέβομαι ,μόνο έτσι μπορούν
να με σεβαστούν και να με αγαπήσουν
γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είμαι...
Έμαθα να λατρεύω την σύντροφο
γιατί μου χαρίζει χρόνο από την ζωή της
και η ζωή είναι πολύτιμη ....
Λατρεύω εσένα γιατί είσαι όλα αυτά
που θαυμάζω σε μια γυναίκα...
Κωνσταντίνος Μήλιος
