Οι ανάγκες είναι μικρές
αλλά τις κάνουμε μεγάλες…
Όταν οι ανάγκες θέλουν
να είναι μεγάλες
τότε τις κατρακυλάμε,
στων υπογείων
της ψυχής μας τις σκάλες…
Εκεί τις κλειδαμπαρώνουμε βαθιά
και... πάμε για άλλες…
Ολημερίς ξοδεύουμε
τις στάλες της ζωής μας…
Ολονυχτίς μαζεύουμε
τους καταρράκτες
της ψυχής μας…
Ότι δεν το πονάς, δεν το εκτιμάς έτσι γρήγορα το ξεχνάς…
Τώρα πια περνάνε δίπλα μου
των μεγάλων Ποιητών
οι υπέροχοι στίχοι,
όμως μέσα μου ορθώνονται
εμπόλεμης ζώνης οι τοίχοι…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας κλειστή πληγή
Η αγάπη δροσερή ερημιά
Το όνειρο γλυκό αγκάθι
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες…
Ο έρωτας ήλιος καυτός που δύει.
Η αγάπη τρυφερή
βροχή του Μάη.
Το όνειρο σκοινί που από κάπου, μόνο του μας οδηγεί.
Κρύσταλλα σπασμένα στα γόνατα οι ανάγκες…
Όνειρα ραγισμένα στα μάτια
οι αυταπάτες…
Βιγλάτορες της επιβίωσης
οι ανάγκες…
Οι ανάγκες της ζωής
άγκυρες μεγάλες.
Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου
Αχ, τριαντάφυλλο,
ορκισμένο να τσιμπάς τον έρωτα,
και γλυκά σημάδια να αφήνεις!
Κρύψε απόψε τ' αγκάθια σου
και μόνο τ' άρωμά σου ελευθέρωσε,
να μεθύσουν της γης οι ερωτευμένοι.
Μας γλυκοκερνάει
ερωτικές σιγαλιές η νύχτα.
Μέλι το φεγγάρι απόψε.
Σώπα φεγγάρι μου!
Μην πεις πουθενά αυτά που βλέπεις
στις βόλτες που κάνεις στον κύκλο σου.
Μην μαρτυρήσεις τις πληγές
που αιμορραγούν τις νύχτες
και μετά τις γιάννεις
μ' ένα σου φιλί ασημί
γεμάτο φεγγαρόσκονη γιατρευτικιά.
Φεγγάρι μου σώπα!
Μην μιλείς.
Εσύ μονάχα,
να ακούς τους παραπονεμένους,
να σου εξιστορούν τα πάθη τους
και τις αμαρτίες τους.
Και να σκορπάς το απαλό σου φως,
τις ώρες, που ξεδιψάει ο έρωτας,
απ' τις πηγές, στης νύχτας τα λαγόνια.
Στους γλυκούς ψιθύρους της νύχτας,
ν' απαντάς
με φευγάτες λέξεις,
περιπαιχτικές.
Να μεθά εκείνη.
Κι απ' το χτυποκάρδι της,
ζάλη να γίνεται το βελούδινο χάδι της.
Κι εμεις ν' αποκοιμιόμαστε,
προφυλαγμένοι,
απ' τις φωτιές του αύριο,
και όλα, τα ενεργά ηφαίστεια της αγάπης ...
Αγγέλα Καραγκούνη
Περπάτησα δίχως αίμα
γιατί εκείνο έτρεχε
ξοπίσω μου
ανυπότακτο άλογο
κόντρα στην καρδιά
στα λιβάδια χάθηκε
από το πρόσωπο ξερά τα φύλλα
έπεσαν
τρύπησαν το πεζοδρόμιο
για να συντηρήσουν την θάλασσα
στο βάθος της
απέναντι
βρέθηκα
περπάτησα με τα ευγενικά ρούχα
και
τη λαιμαργία της αγέννητης πνοής
στο λαιμό
σ' ένα αθώο βίο
μεγαλούργησε η μοναξιά μου
δε βλέπω ουρανό
παρά μόνο
το ταξίδι
κάτω από το φως
της σελήνης
ότι πρόφτασα να δω
Απόστολος Φεκατης
Simone Bramante
Δεν φοβάται η αγάπη
σταθερά βαδίζει
πάνω στο σχοινί
ισορροπώντας όλα μέσα της.
Δεν φοβάται τους πνιγμούς
όλους τους έχει καταπιεί
μέχρι να μάθει να τους αντιμετωπίζει...
Ένας αγέρας όλα είναι
Μια ανάσα...
Μια ζωή...
Δεν μας τρελαίνει ο Αύγουστος
ούτε ο Μάρτης...
Όταν όλα αρχίζουν να ανθίζουν
στην δική μας ψυχή
όλα είναι ανθισμένα
από την ημέρα της ένωσης...
Δεν την φοβάμαι την θάλασσα,
μα την σέβομαι όταν μέσα της κολυμπάω
προσπαθώντας να με δαμάσω ξανά
μέχρι να με μάθω να την αγαπώ και παλι ..
Δεν την φοβάμαι την ζωή
γιατί έμαθα να περπατάω
με βήματα σταθερά
χωρίς τρικλίσματα και παραστρατήματα...
Δεν την φοβάμαι την αγάπη
γιατί έμαθα να αγαπάω έμενα .
έμαθα να με σέβομαι ,μόνο έτσι μπορούν
να με σεβαστούν και να με αγαπήσουν
γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είμαι...
Έμαθα να λατρεύω την σύντροφο
γιατί μου χαρίζει χρόνο από την ζωή της
και η ζωή είναι πολύτιμη ....
Λατρεύω εσένα γιατί είσαι όλα αυτά
που θαυμάζω σε μια γυναίκα...
Κωνσταντίνος Μήλιος
Πρωί πρωί ειδα αυτη την εικόνα που με κυνηγά όλη μέρα!
Ένα λουλούδι που άνθισε μέσα από τον τοίχο!
Βρήκε τον δρόμο...
Βρήκε τον τρόπο...
Το λουλουδι τα κατάφερε!
Κι εμείς?
Άνθρωποι μόνοι που δεν λέμε ποτε φωναχτά τις σκέψεις μας.
Ουτε σε εμάς... Σςςς... Μη μιλάς, θα ακουσεις την φωνή σου και τα θέλω σου!!
Ναι...
Σε κάθε κορμί μέσα κατοικούν οι σιωπές του...
Σιωπές που κουβαλούν τα βαριά τους έπιπλα, τις βελούδινες κουρτίνες , τα πατημένα από λασπωμένα πόδια χαλιά και τα ράφια με τους ανθρώπους που τους πήραν την φωνή...
Ανθρωποι σε ραφια....αδιάβαστοι άνθρωποι...τι θλίψη!!
Σιωπές που σέρνουν μοναχικές πολυθρόνες και όχι καναπέδες της συντροφιάς μέσα στο μυαλό σου ,που ξεσκονίζουν και σφουγγαρίζουν με μανία την καρδιά να είναι καθαρή μα όχι καθάρια!
Λευκή αποστειρωμένη την θέλουν και όχι κόκκινη την καρδια ΣΟΥ!
Λευκή...και η σιωπή λευκή είναι ,σαν θάλαμος ψυχιατρείου που ποτέ δεν σε κανει καλά ,μονάχα σε κοιμίζει...με ενα σωμα να φορά χίλια αντικαταθλιπτικά για ρούχο...
Πιες λήθη....
Γιατι αλλιώς πως να αντέξεις να ζεις με τις αναμνήσεις από ένα αυριο που δεν εχετε συστηθεί ποτέ;
Πως είναι δυνατόν να ξυπνάς και να κοιμάσαι με την θύμηση ενός πολύχρωμου γέλιου σαν φορεματάκι καλοκαιρινό;
Χειμώνας από σήμερα.
Το αποφάσισα.
Τους χειμώνες εσύ τους αποφασίζεις.
Τα καλοκαιρια εισβάλουν.
Πάντα....
Για φαντάσου...βάλαμε ζακετούλα και κρύψαμε τα λινά!
Για φαντάσου ...η μανα φώναξε"βαλε μπουφανάκι" για να σου πει με τον δικό της τρόπο "σε αγαπώ".
Και εσυ ...δεν έβαλες!
Από αντίδραση ..από πεισμα...από γινάτι στα καλως καμωμένα του κισμετ μου μάνα!
ΠΟΤΕ δεν έβαλα το....μπουφανακι που μου ζήτησες.
Ουτε τωρα θα το βαλω...κι εσυ το ξερεις....μάνα.
Αχ μάνα !!!
Πίσω απο κοστούμια και σικάτα συνολάκια να το ξερεις ,εγώ στο υπογράφω...πίσω από τις φανταχτερές παρουσιες-απουσίες που φαρασιά φαρασιά, σε πετανε σαν σκόνη ανεπιθύμητη ,κρύβεται πάντα μια παρούσα σιωπή..
Αγια ζευγάρια,αμαρτωλοί εραστές,ησυχοι κακοποιοί,ανήσυχοι πολίτες της τάξης.εφηβοι γερασμένοι και φιλίες που παίζουν τυφλόμυγα...
Ανάμεσα σε δυο λέξεις και μια ανάσα πάντα θα ξεμυτίσει μια σιωπή να σου βγάλει την γλώσσα...να βγάλει γλώσσα αηχη.
Σκαβει λαγούμια σαν τρωκτικό παντού,χώνεται μέσα σου ..στην σκέψη σου κυριως ,και γελάει με ενα γέλιο που δεν ακους ,που σε τρελαίνει...βαθύ σαν την απελπισία σου.
Ρωτάς τις σκιες αν είδαν που έβαλες τα κλειδιά να ...ανοίξει ο εαυτός σου!
Ψάχνεις την ελευθερία των ονείρων και πάνω που ζεις την απόλυτη παράδοση ,ξυπνάς...μια παντόφλα που σερνεσαι και εσυ μαζι της στο πεντακαθαρο πάτωμα να βρωμίζεις τα όνειρα σου που ούτε και σήμερα θα τολμήσεις!
Σε κάθε κορμί μέσα κατοικούν οι σιωπές του...αχ και να μετακόμιζαν..αχ και να τους έκανες εξωση ...αχ και να διόρθωνες με ενα μερεμετι ίσως ,αυτή την ρωγμή που σου άφησε μια κατεδάφιση...
<<Κάποιος πάντα κατεδαφίζεται>>σε εναν έρωτα αγάπη μου!
Καποιος πάντα ξυπόλητος χορευει στην άκρη του γκρεμού και διασχίζει με αισιοδοξία ...με δύναμη και ΦΩΝΑΧΤΑ την Ελευθερία απ ακρου εις ακρον!!!
Ετσι δεν είπε ο ποιητής ;
Ποιος είναι ποιος και ποιες οι σιωπές και οι γκρεμοί τους μόνο αυτοί ξέρουν και όσα ποτέ δεν είπαν στο αυριο.
Οσα ποτέ δεν θα πουν στα ανείπωτα του έρωτα τους.
Καληνυχτα από μια γωνιά της γης που τα λουλουδια είναι πιο γενναία από εμάς τους ανθρώπους!
Αναστασία Κορινθίου
