ΚΑΝΈΝΑ ΝΈΟ (της Αναστασίας Πελεκανου)

Κανένα γράμμα μου
δεν πήρες 
φίλη μου 
κι αν έφτασαν
στα χέρια σου,
ξέρω_
δεν τα άνοιξες ποτέ.

Μη θαρρείς πως σου έγραφα
νέα.
Τα ίδια.
Τις πέτρες έσπρωχνα
πάλι για μήνες.
Τις σκάλωνα σε κάτι
αιχμηρές γωνίες,
αλλά κατρακυλούσαν
πάλι σε μένα.
Και το αυτό.

Σου έγραφα αριθμούς, ημερομηνίες
και τίλους τραγουδιών
που χορεύαμε αγκαζέ.

Κανένα νέο μου,
κανένα νέο σου.

Κι ας υπάρχει πάντα μια διεύθυνση
ένας αριθμός, 
ένα δικό σου
δικό μου
κι ανάποδα
στο σαλόνι μου.
Χαίρε.

Αναστασία Πελεκάνου

Η μούσα και ο ποιητής (της Σούλας Βιολάρη)

Δαφνοστεφανωμένη ζω
Ω  μούσα 
του ποιητή
Με μύρον που αναβλύζει ευωδία δίνω το ασημένιο τάσι μου για έμπνευση 
Καινούργιες ωδές του στέλνω ωσάν φωνές από καταρράκτες και δροσερά ύδατα 
Με το χάραμα πλέκω την αυτοκρατορική μου λατρεία 
Με εντολές αγγέλων  αγκαλιάζω 
τον κονδυλοφόρο και το μελάνι 
του δημιουργού 
Γίνεται εραστής των λέξεων 
Ιεροφάντης 
για τη 
μούσα του
Υμνωδός 
της αγάπης και του έρωτα 
Με ντύνει με ολόχρυσα μαλάματα και πολύτιμες πέτρες 
Φτιάχνει μαργαριτάρια με το πνεύμα του 
και με λατρεία 
μου τα προσφέρει
σέ  Άγιο Δισκοπότηρο. 

Σούλα Βιολάρη

Άτιτλο (του Νικόλα Παπανικολόπουλου)

Πορεία μοναχική πάνω στον μαυροπίνακα.
Λευκή εκείνη, εύκολα σβήνεται.
Κάτω απ’ τον  υγρό σπόγγο
επάνω στο σώμα του μαύρου πίνακα
γίνεται τίποτα.
Κι ας ήτανε πριν, στίχοι από ποιήματα,
ατέρμονη ευθεία,
κύκλος μελαγχολικός κι επαναλαμβανόμενος,
εντός εκτός κι επί τ’ αυτά,
κομμάτι κάποιας ιστορίας.
Λευκή η ψυχή της,
φωτίζει στο πιο μικρό άγγιγμά της
τον μαύρο πίνακα.
Για τόσο μόνο,
ώσπου να γίνει πάλι τίποτα….

και λιώνει καθώς δίνεται κορμί ψυχή, σα χιόνι..
Κάποια μουτζούρα κάπου κάπου απομένει
σαν όνειρα που σβήνει το πρωί,
σαν όνειρα που σβήνει η κάθε νύχτα,
σα δάκρυ που πριν κυλήσει
το πίνει η σιωπή.

Νικόλας Παπανικολόπουλος

Γράφεις μέσα στην καρδιά μου (της Στέλλας Μαναλη)

Είσαι ένα βιβλίο που ποτέ δεν έχει την ίδια  αρχή, την μέση και το τέλος.
Τίποτα δεν είναι ίδιο μαζί σου, κι ας όλα επαναλαμβάνονται.
Οποιοδήποτε λεπτό της ζωής μου ,που το μοιράζομαι μαζι σου δεν είναι ιδιο, κι ας όλα δείχνουν πως έχουν ξαναγίνει.
Κάθε σου πρόλογος, και επίλογος είναι σαν να αρχίζω και να τελειώνω την ίδια μέρα ένα βιβλίο...Και έχω αγωνία για το επόμενο.
Μόνο που εσύ μου χαρίζεις, όχι λέξεις σε χαρτί...μα τις γράφεις στην καρδιά μου.
Γράφεις το βιβλίο σου, μέσα στην καρδιά μου...δεν είναι απίστευτο;
Κάθε φορά κάτι δυνατό, κάτι διαφορετικό...
κάνεις την καρδιά μου σαν μικρού παιδιού.
Νομίζω πως γράφουμε το βιβλίο μας...
Κάθε φορά...
Δεν ξέρω πόσες σελίδες θα έχει...νομίζω,
έχουμε να γράψουμε πολλά ακόμα ο ένας στην καρδιά του αλλου...
Είμαστε ακόμη στην αρχή... Το ξεκινάμε , σχίζουμε τις σελίδες ...και η αρχή δεν είναι ποτέ ίδια...
Πώς να ξέρουμε πόσες σελίδες θα έχει, όταν δεν μπορούμε ποτέ να ολοκληρώσουμε, 
τον πρόλογο...
Πόσες λέξεις σου θα χωρέσει η καρδιά μου, στο βιβλίο της ζωής σου ...που γράφεις;

Στέλλα Μάναλη

      

Άτιτλο (της Γιώτας Κλουτσουνη Παπαδάκη)

Έμαθα να μετρώ τα ολόκληρα φεγγάρια. 
Και να σε ψάχνω στα μισοφέγγαρα.
Να χαράζω τις νύχτες με τα νύχια μου
φωνάζοντας τ' όνομά σου. 
Σε ποθώ όπως την πρώτη φορά. 
Κι εσύ το νοιώθεις. 
Το ξέρω. 
Δεν γίνεται να μην το νοιώθεις. 
Τόσα μισοφέγγαρα 
δε μπορεί να μου λένε ψέματα. 
Κι ύστερα να...
Όταν δροσίζει σε γεύομαι στο ημίγλυκο. 
Μέχρι την τελευταία σταγόνα. 
Μαζί μ' εκείνες τις μαλακές καραμέλες
που μοιάζουν με σύννεφα. 
Κάθε φορά, σαν πρώτη φορά. 

Γιώτα Κλουτσουνη Παπαδάκη