ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ελένη Ταϊφυριανού

Αποστόλης Ζυμβραγάκης

Δάφνη Μπερμπέρη Κρυστάλλη

 

Κυνηγημένος (της Εύας Γεωργίου)

 
Καραδοκούν πια οι Λύκοι 
σε κάθε γωνία....   
Το παιχνίδι Λύκε Λύκε είσαι εδώ
έχει τελειώσει..
Εσύ μολις κέρδισες, τους έχεις ξεφύγει
Νιώθεις περιεργα που σε αναγνώρισαν, σου έκαναν μάλλον  την χάρη
Τώρα δεν έχεις λόγο
να νιώθεις κυνηγημένος.
Νιώθουν μόνο  οίκτο για σένα...
Ο επόμενος ρόλος που θα υποδυθεις 
διάλεξε να είναι αυτός της
Κοκκινοσκουφίτσας.
Σώθηκε και ακόμη ζει
Κάπου στην μέση της διαδρομής
έγινε φίλη με τον λύκο.  
 Και απο τοτε γράφουν μαζί παραμύθια...
 μόνο  για κυνηγημένους..

Εύα Γεωργίου

Παρούσα (της Μάρθας Καναρη)

 
Πάντα θα έρχομαι...
Γλυστρώ σαν άνεμος και γατζώνομαι 
στο ανοικτό σου πουκάμισο.
Ρίχνω άγκυρα,  
εκεί ακριβώς που  υπόσχεσαι έρωτα 
και  ξημερώνω όταν βραδυάζει 
στα μάτια σου.
Πάντα θα έρχομαι...
Αγκαλιάζω τη λήθη και χαιδεύω τη στιγμή
καθώς το ποίημα ματώνει και δεν ξέρω αν γίνεσαι όνειρο ή απογοήτευση.
Ήρθα.... 
Ήρθα πάλι ...
...κι εσύ πάντα εκεί,  
να φυλακίζεις ανέμους και να φτιάχνεις χαραμάδες για τη ψευδαίσθηση μιας χαμένης ελευθερίας που μου χρωστάς.
.... Παρούσα ξανά....

Μάρθα Καναρη

Απολογισμός (της Νάνσυ Μπασδέκη)

 

Μ’ένα  παιδί στην αγκαλιά
περιφερόσουν…

ο αγέρας  πόλεμο ηχούσε
αγωνιούσαν τα πουλιά
μην φθάσουν τα μαντάτα στη γη των αστεριών
ο Πλούτωνας μην λυπηθεί
η μαύρη σκόνη μην καλύψει
τις όμορφες πεδιάδες 
του σύμπαντος τις γειτονιές
η φρίκη μη μιάνει το φιλί

έρεβος βαθύ το βλέμμα τους
τα λόγια δυσωδία 
οι χειραψίες αγκαθωτό στεφάνι
αίμα ποτίστηκαν οι αγροί
το χαμομήλια έγειραν στο χώμα
πυρακτωμένος  σίδηρος στα λυγερά κορμιά 
σφραγίδα ασφαλείας 
ντροπή 
νόθο παιδί του σαρκασμού
φόβος
πρωτότοκος υιός 
τον κυνηγούσε η μάνα του να πιεί το γάλα 
της τσουκνίδας
να ευφρανθεί το ατσάλι
πύργο πελώριο να στήσει
ψευδολογίας προμαχώνα
χαμόγελα αφροστεφανωμένα
υπόσχεση ζωής
της φυλακής τον φράχτη έπλεξαν
και μιάν αυλή μέσα στην λάσπη αφημένη
να κατατρώει  το παραμύθι

οι  τζίτζικες εσίγησαν
του θέρους η στιγμή παρήλθε
του Άδη τα λαγούμια κάνανε γιορτή
τα όμορφα κοχύλια που μάζευες από παιδί
σκορπίστηκαν στη μαυρισμένη χλόη

…κουρνιασμένο στους άδειούς σου μαστούς
καβάλα σ’ένα άλογο
αγέρωχα αδύναμο
αγέρωχα αδύναμη κι εσύ
   

Νάνσυ Μπασδέκη                                             

Άτιτλο (της Χάρις Παρασκευοπούλου)

Ενός λεπτού τριγμοί
αποκαΐδια οι στιγμές
που φοβηθήκαμε
νέρινο πάτωμα η ζωή
έλα, περπάτα!
Θα σε βρίσκω πάντα
στα πιο αλλόκοτα δάση
θα σου χαρίζω καρπούς
και ένα φιλί
και θα είναι τούτο
το μερτικό της μνήμης μου
μοίρασμα άδικο
του χρόνου που μας λείπει
Χάρισέ μου
την πιο άνεργη σκέψη σου,...

Χάρις Παρασκευοπούλου