Αντοχή το έπαθλο μας (της Μαίρης Σουρλη)

Πόσο  αργοπορεί το πολυπόθητο αύριο;

Στήνουμε αυτί στον άνεμο

προσμένοντας ένα μικρό κλαδάκι 

να θροΐσει την αλλαγή.

Αντίρροπο μοιάζει το “είναι” μας.

Πορευόμαστε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια,

στο πρίσμα των παθών

αναμένουμε μια ανάσα

ουρανού οξυγόνο, μονολογώντας 

σε σημαδεμένες σιωπές…

Βιώνουμε ανυπεράσπιστες δυστυχίες

με υποθηκευμένες παρενθέσεις…

Σκιρτήματα ζωής κι αντίδρασης 

κάθε κραυγή κρύβει τη ρωγμή της,

κάθε πληγή κι ένα καινούργιο βλέμμα.

Ας καρφώσουμε 

ένα τριαντάφυλλο αισιοδοξίας,

υποθηκεύοντας μια δυνατότητα ονείρου

να ξαναβρούμε το πνεύμα της ιστορίας.

Η ελπίδα χαροπαλεύει μα αντέχει 

ανοίγοντας δρόμο 

στο φως και την ψυχή μας!

Μαίρη Σουρλη

Αγαπώ (της Ελένης Κιουπη)

Θα πρέπει να γεννήθηκες μια νύχτα 

με τα θαύματα.

Τότε που το φεγγάρι φίλησε το νυχτολούλουδο

και το γιασεμί έδωσε όλο το αρωμά του να πάρεις ανάσα.

Τότε που η Θάλασσα έγινε δρόμος για να 'ρθείς

 που η νύχτα σ' έντυσε  Ουρανό και ο

Ήλιος φωτιά.

Τότε που σου φύσηξε Ψυχή ο Θεός.

Τότε που έμαθες να κάνεις το λυγμό σιωπή

και το ουρλιαχτό χαμόγελο.

Τότε που το κόκκινο έβαψε την πλάση και τα πουλιά στρώσανε γλυκολαλιές να κοιμηθείς.

Τότε που ο Ωκεανός ακούμπησε στα πόδια σου μαργαριτάρια κοχύλια και αστερίες.

Τότε που τα καράβια ανοίξανε πανιά και οι ανέμοι υποκλιθήκαν.

Τότε που τα δέντρα στήσανε γιορτή και χόρεψαν.

Τότε που το Σύμπαν σου χάρισε αυτή τη ξεχωριστή καρδιά.

Τότε που ξύπνησαν τα όνειρα και θέλησαν νά ζήσουν.

Τότε πού μίλησαν οι εποχές για σένα

και σαλπάραν οι ελπίδες.

Τότε που ξεσηκώθηκε η ποίηση.

Τότε έλαμψε το Άστρο Σου.

Πως να σε κοιτάξω κατάματα που λάμπεις 

και δακρύζω.....

Ελένη Κιουπη

ΖΩΕΣ ΑΡΑΔΙΑΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΦΑΣΟΝ (της Νίκης Γκριζανοφσκι)

Απίστευτα μικρή, πικρή, η ζωή,

προσπάθησε τον πόνο να γλυκάνεις,

σε ρόκα να μαζεύεις την κλωστή

το παραμύθι μ’ ένα κλότσο να υφάνεις

 Ήτανε μόνο διαβατάρικα πουλιά

σαράκι στο κρυφό σου βασανάκι

άναψαν κάτι όνειρα παλιά,

φλόγες στο χειμωνιάτικό σου  τζάκι

Κρασί σερβιρισμένο μες στα τάσια

ένταση μουσικής στη διαπασών

μέσα σ όλου του κόσμου τα γινάτια

ζωές αραδιασμένες σε φασόν.

Στριμμένο ένα τσιγάρο ν’ απολαύσεις

για να γεμίσουν οι άδειες σου στιγμές,

ξόδεψες χίλιες προσπαθώντας να ξεχάσεις

αυτές που άφησαν στο σώμα σου ρωγμές.

Να μην σκαλίζεις άλλα περασμένα

κλειστά σεντούκια μες τη λησμονιά,

όσα περάσανε ας μείνουν ξεχασμένα

κάπου θα βρεις για σένα μια γωνιά…

Νίκη Γκριζανοφσκι

Χωρίς πουκάμισο (του Πάτροκλου Σεφεριάδη)

 

Όσο καταλαβαίνεις φεύγεις 
Τα ερωτηματικά στοιβάζονται 
Έχεις ευθύνη στα γεγονότα 
Στη ζωή η δημιουργία έχει τον πρώτο λόγο
Το καμένο δέντρο φέρνει λύπη
Ενα ζωντανό που έμεινε εκεί.
Διαδρομές που δεν οδηγησες
Ψεύτικα λόγια
Πριν τη γιορτή δεν ξεκινούν οι χοροί
Υποσχέσεις η λαίλαπα παρέσυρε
Πρόσωπα χωμάτινα δίχως βλέμμα
Θέλουν να πιστέψεις
Αναρωτιέμαι γιατί δεν σε ρώτησαν
Μήπως ο μύθος προϊδεάζει το ναυάγιο
Ίσως το καράβι  άραξε σε ξερά
Ο Καπετάνιος έχασε τα λόγια του
Οι ναύτες έπεσαν στη θάλασσα 
Το κύμα πήρε όσους βρήκε
Τα σωσίβια έμειναν στη πρυμνη...

Πάτροκλος Σεφεριάδης
Λέξεις από τη συλλογή
Ανοιχτό παράθυρο

ΤΡΕΝΑ (του Γιώργου Τζιβελέκου)

Περνούν αβέρτα τα τρένα

και παίρνουν μαζί τους

κομμάτι-κομμάτι

την υπόστασή μου

στην αντανάκλαση των τζαμιών τους

αφήνοντάς με περισσότερο λειψό

και καταντώντας με μια θολούρα

Εγώ γίνομαι τ’ αντικαθρέφτισμά.

 

Δεν αντιπαρέρχομαι στην αποβάθρα.

Περιμένω να με ψάξεις εσύ

μέσα στο ενοχλητικό βουητό

του ανώνυμου πλήθους

και να φύγουμε μαζί

ή απλώς να σταθείς στο πλάι μου

και να στείλουμε ταξίδι

τη ζευγαρωμένη αντανάκλασή μας

να βρει τα υπολείμματα ζωής

που ΄κρυψα στα παρερχόμενα βαγόνια.

Γεώργιος Τσεβελέκος