Πόσα έχασα όσα δεν
φαντάζεσαι, φοβόμουν
την προσέγγιση των κυμάτων!
Μου αρκούσε
ένα κοιταγμά σου να ξεπεράσω
το φόβο μου στα δικά σου απέραντα
πέλαγα των ματιών σου τ ' ακρογιάλια!
Κι από τότε λάτρεψα
τη θάλασσα σ' ανταμώνω εκεί
στις κρυφές μου ελπίδες, μου φιλτράρουν
τα κύματα τις επιθυμίες και οι σκέψεις μου
παίρνουν μορφή τις ακούω εγώ και οι χτύποι
της καρδιά μου!
Εσύ μονάχα
την ψυχή
ξεπλένεις
μ' όνειρανθούς
και αυγινή δροσιά
Εσύ μονάχα
ανάσα
ανέσπερη
έχεις τον τρόπο
να μαλακώνεις
την καρδιά...
Την ημερεύεις
τη μαγεύεις
με λόγια βάλσαμο
τη ραίνεις
Κι αυτή πετά
στο μυρωδάτο αγέρα...
Ανάλαφρη! Γοητευμένη!
Στον έρωτα σου γητεμένη.
Ξέρεις τι με σώζει?
Που ό,τι θέλησα...
Ό,τι πόθησα...
Ό,τι λάτρεψα...
Η φαντασία μου το πραγματοποίησε...
Ονειρευόμουν τόσο έντονα που έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει και τρόμαζα με το πόσο αληθινά το ζούσα κάθε τι...
Στην φαντασία μου αγαπήθηκα όπως ήθελα...
Στην φαντασία μου πέθαιναν για μένα...
Στην φαντασία μου μου φέρθηκαν σωστά...
Τι κι αν εγώ όλα αυτά τα έκανα στην πραγματικότητα...
Είπαμε, άλλο εγώ...
Άλλο όλοι οι άλλοι....
Καληνύχτα τώρα...
Με περιμένει το όνειρο κι απόψε...
Είσαι μόνος...
Χαμογελάς μέσα στην οικεία σου ερημιά,
στο χώρο το μεστό από την ώριμη,
τη γαλήνια εκδοχή σου.
Με βήματα άφοβα
προχωράς προς την αλήθεια σου.
Προς τη μόνη αλήθεια...,
της οδού προς εαυτόν.
Για να μη χάσεις την ψυχή σου,
θρηνώντας για χαμένες προσδοκίες
και ματαιώσεις, μέσα σ' ένα ρευστό
και αβέβαιο κόσμο...
Απατηλές προσδοκίες, σε εποχές
άγουρες και ανυποψίαστες.
Γιατί το ξέρεις πια
ότι κατά βάθος είσαι μόνος...
Ότι με άλλες μοναξιές δίπλα σου
μοιράστηκες τις ελπίδες σου,
τις εποχές σου, τα άνθη σου
και τους καρπούς .
Με άλλους κατά... βάθος μόνους.
Ναι, είσαι μόνος.
Αλλά συντροφευμένος
από τις μοναξιές όλης της γης.
Και σίγουρα όχι χωρίς ελπίδα.
Υπήρξε μια γυναίκα,
πανέμορφη πολύ,
με ήλιους μες στο βλέμμα,
με λυγερό κορμί.
Την έλεγαν Αγάπη,
τη θέλανε πολλοί,
μα εκείνη μονάχα
έλιωνε για ενός άνδρα
το φιλί.
Τον έλεγαν Έρωτα,
στα χάδια του ριγούσε
και στο αντίκρισμα του,
τα όρια περνούσε.
Μα αυτός, μόνος δεν ήταν,
είχε και τα παιδιά του,
Πάθη τα ονόμασε,
τιμούσαν την γενιά του.
Η Αγάπη μ’ άσπρο φόρεμα,
στον κόσμο τριγυρνούσε
κι ο Έρωτας φορούσε κόκκινα
και την πολιορκούσε.
Λάτρεψε τον Έρωτα,
μα τα Πάθη την πονούσαν
κι όσο εκείνη φώναζε,
αυτά καρδιοχτυπούσαν.
Μια νύχτα δεν την άντεξε
αυτήν την ιστορία,
σε λίμνη από δάκρυα,
χάθηκε με βία.
Ο Έρωτας μονάχος του,
την πιάνει, την κουνά,
μα δείγματα ζωής
δεν έχει και πονά.
Τα πάθη τον αφήσανε
την θλίψη του να ζήσει
και στη σιωπή της μέρας
να την αποχαιρετίσει.
